Προς όλα τα Μέλη του Σωματείου
Καθώς αναλαμβάνουμε σε μια δύσκολη καμπή του Σωματείου μας την ευθύνη της Διοίκησης, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις μέσα από την ιστοσελίδα του Σωματείου μας, βγαλμένες μέσα από την καρδιά μου.
Στο Σωματείο χτυπούσε πάντα ο παλμός των συναδέλφων. Ήταν το απάγκιο στις δύσκολες ώρες, ήταν οι μνήμες, η αγάπη, η προσφορά, το χαμόγελο, η συναδελφικότητα. Αυτό θέλουμε, έχουμε ανάγκη, να ξαναδούμε και θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να το πετύχουμε.
Είναι αλήθεια ότι τους τελευταίους μήνες είχαμε ένα «πρόβλημα» σ’ αυτό. Στο χέρι μας είναι να το αλλάξουμε. Από τη μεριά μου υπόσχομαι να κάνω το καλύτερο που μπορώ, ώστε να δούμε σύντομα αποτελέσματα.
Είμαστε όλοι συνάδελφοι. Κι ότι πετύχαμε ως τώρα το πετύχαμε με ενότητα, σχέδιο και δράση. Με σκληρή εργασία και συγκεκριμένη στόχευση. Και σ’ αυτό δεν περισσεύει κανείς, όλοι χρειαζόμαστε, όλοι είμαστε απαραίτητοι. Μια ζεστή κουβέντα, ένα χαμόγελο, είναι απαραίτητα προκειμένου να οικοδομήσουμε καλά αποτελέσματα.
Πρώτος εγώ, γνωρίζω ότι δεν έχω εμπειρία από τη θέση του Γραμματέα που πήρα στη Διοίκηση. Αλλά ξέρω επίσης ότι κανείς δεν γεννήθηκε που να γνωρίζει τα πάντα. Στο καμίνι της καθημερινότητας έμαθε, χαλυβδώθηκε και ωρίμασε συνδικαλιστικά. Έχω τις καλύτερες προθέσεις. Θέλω να προσφέρω το καλύτερο που μπορώ στους συναδέλφους, στο Σωματείο μας, στα κοινά.
Και σ’ αυτόν τον καλό αγώνα σας καλώ να συσπειρωθούμε όλοι, αφήνοντας πίσω μας ανθρώπινες αδυναμίες που καμιά φορά οδηγούν σε πικρίες. Οι πόρτες μας είναι ανοιχτές για όλους!
Ελάτε όλοι μαζί να ξαναζωντανέψουμε το Σωματείο μας, να ξαναδώσουμε ελπίδα στο όνειρο, να ξαναμπούμε στη πρωτοπορία του συνταξιουχικού κινήματος χωρίς φανατισμούς και μακριά από κομματικές παρωπίδες.
Τα χρωστάμε στον εαυτό μας, στα παιδιά μας και τα εγγόνια μας…