Αρχείο κατηγορίας Περίεργα και Παράξενα

Αρκετά ερωτευμένα ζευγάρια ταξιδεύουν στο Παρίσι για να κάνουν μια ρομαντική βόλτα στις όχθες του Σηκουάνα

Το Παρίσι, έχει το προσωνύμιο της «Πόλης του Έρωτα», αλλά είναι ευρέως γνωστό ως η «Πόλη του Φωτός».

Αρκετά ερωτευμένα ζευγάρια ταξιδεύουν στο Παρίσι, επιλέγοντας να κάνουν μια ρομαντική βόλτα στις όχθες του Σηκουάνα, πιασμένα χέρι – χέρι.

Είναι η πόλη όπου ο ρομαντισμός δεν είναι απλώς ένα απλό συναίσθημα, αλλά τρόπος ζωής, ενώ στην γαλλική πρωτεύουσα έχουν γυριστεί μερικές από τις πιο διάσημες ρομαντικές ταινίες.

Η πόλη υποδέχεται περίπου 50 εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο που θέλουν να θαυμάσουν διάσημα αξιοθέατα, όπως τα Ηλύσια Πεδία, την Αψίδα του Θριάμβου και φυσικά τον πύργο του Άιφελ.

Ποιος είναι, όμως, ο λόγος που το Παρίσι απέκτησε τον τίτλο της «Πόλης του Έρωτα»;

Μερικοί υποστηρίζουν ότι οι περισσότεροι επισκέπτες γοητεύονται από την αρχιτεκτονική του Παρισιού, τους όμορφους κήπους και το νόστιμο φαγητό.

Κάποιοι άλλοι αναφέρουν, επίσης, ότι η γαλλική γλώσσα είναι ίσως η πιο ρομαντική στον κόσμο, αφού από τις πιο γνωστές φράσεις που χρησιμοποιούν οι ερωτευμένοι στον κόσμο είναι το «je t’aime» (σ ‘αγαπώ).

Ωστόσο, υπάρχει και ένας επιπλέον λόγος, που ίσως εξηγεί τον λόγο για τον οποίο το Παρίσι απέκτησε το συγκεκριμένο πρωσωνύμιο.

Στις αρχές του 19ου αιώνα, το Παρίσι αναπτυσσόταν με ραγδαίους ρυθμούς, ωστόσο, ήταν πυκνοκατοικημένο. Εκτός από τον υπερπληθυσμό, οι κοινωνικές ανισότητες είχαν ενταθεί, λόγω των υψηλών επίπεδων φτώχειας.

Μάλιστα, ορισμένες περιοχές της πόλης απεκτήσαν γρήγορα φήμη για έντονη νυχτερινή ζωή, καθώς αρκετά άτομα μπορούσαν να συνδυάσουν εκτός από ψυχαγωγία και… συντροφικότητα.

Η φήμη των ερωτικών απολαύσεων, σε συνδυασμό την ακμάζουσα καλλιτεχνική σκηνή, προσέλκυσε χιλιάδες άτομα απ’όλη την Ευρώπη που ήθελαν να ζήσουν από κοντά αυτή την μοναδική εμπειρία.

Την ίδια περίοδο, όμως, ο Ναπολέων Γ’ ανέθεσε τον καθαρισμό των χειρότερων σημείων του Παρισιού. Έτσι, αρκετά κτίρια γκρεμίστηκαν και πολλές γυναίκες αναγκάστηκαν να μετακομίσουν σε άλλες περιοχές.

Στο πλαίσιο της ανάπλασης της πόλης, άρχισαν να χτίζονται καινούργια κτίρια μέσα στα επόμενα 17 έτη. Ως αποτέλεσμα, αρκετοί εργάτες μετακόμισαν στο Παρίσι για να βρουν δουλειά, τόσο από τη Γαλλία, όσο και την Ευρώπη.

Ωστόσο, οι περισσότεροι ήταν άγαμοι που είχαν ακούσει για την ιδιαίτερη «κουλτούρα» που είχε αναπτυχθεί τότε στο Παρίσι.

Σήμερα, το Παρίσι είναι ένας δημοφιλής προορισμός για μήνα του μέλιτος και έχει αποτελέσει το σκηνικό για δεκάδες ρομαντικές κομεντί όπως το «Midnight in Paris» και η «Amélie».

Ο έρωτας και ο ρομαντισμός, όμως, δεν είναι τα μόνα πράγματα που θα συναντήσετε στο Παρίσι, το οποίο είναι επίσης γνωστό και ως η «Πόλη του Φωτός».

Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για τους οποίους το Παρίσι έχει αυτό τον τίτλο.

Πρώτον, το Παρίσι φιλοξενούσε διάσημους συγγραφείς και φιλοσόφους όπως ο Βολταίρος και ο Ρουσσώ, που θεωρούνταν από τα μεγαλύτερα «μυαλά» κατά την Εποχή του Διαφωτισμού.

Δεύτερον, το Παρίσι ήταν μια από τις πόλεις που πρωτοστάτησαν στη χρήση του φωτισμού στους δρόμους κατά τον 19ο αιώνα.

Αυτό είχε πολλά θετικά οφέλη στην οικονομία της πόλης, ενώ οι κάτοικοι μπορούσαν πλέον να περπατούν την νύχτα, δεδομένου ότι φωτίστηκαν διάσημες πλατείες, εκαντοντάδες δρόμοι καθώς και μνημεία.

Μετά, όμως, και την εφεύρεση του ηλεκτρισμού, το Παρίσι ήταν μια από τις πρώτες πόλεις που εγκατέστησαν ηλεκτρικό φως.

Το Παρίσι είναι επίσης γνωστό ως μία από τις «Τέσσερις μεγάλες πρωτεύουσες της μόδας» παγκοσμίως, μαζί με το Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη και το Μιλάνο, ενώ είναι η γενέτειρα αρκετών επώνυμων εταιριών ρούχων.

Μάλιστα, η γαλλική πρωτεύουσα φιλοξενεί επιδείξεις μόδας από το 1700, ενώ είναι επίσης ο τόπος διεξαγωγής των Εβδομάδων Μόδας με τις περίφημες πασαρέλες.

Οι επισκέπτες εισέρχονται σε αυτή σε ύψος 1.125 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και εξέρχονται δέκα μέτρα υψηλότερα

Το τίτλο της μεγαλύτερης κρεμαστής πεζογέφυρας στον κόσμο κατέχει η Sky Bridge 721 στην Τσεχία.

Η κρεμαστή πεζογέφυρα (η οποία έχει μήκος 721 μέτρων), βρίσκεται κοντά στο θέρετρο χειμερινών σπορ και πεζοπορίας Dolní Morava, ενώ ενώνει δύο κορυφές του όρους Kralicky Snezník, προσφέροντας θέα που κόβει την ανάσα.

Το συγκεκριμένο θέρετρο βρίσκεται περίπου 200 χιλιόμετρα ανατολικά της Πράγας, κοντά στα πολωνικά σύνορα.

Η Sky Bridge 721 ξεκινά από το Σαλέ Slaměnka και πηγαίνει ως την πλαγιά του Λόφου Chlum.

Οι επισκέπτες εισέρχονται σε αυτή σε ύψος 1.125 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και εξέρχονται δέκα μέτρα υψηλότερα. Για την κατασκευή της απαιτήθηκαν 1.030 κυβικά μέτρα τσιμέντου, με αποτέλεσμα το συνολικό βάρος της να ανέρχεται σε 405 τόνους (το συνολικό βάρος των σχοινιών ανήλθε σε 405 τόνους και αυτό των βοηθητικών δομών σε 20 τόνους).

Διανύοντας τα 721 μέτρα της, οι επισκέπτες θα ανέλθουν στο υψηλότερο σημείο στα 95 μέτρα από το έδαφος ή 1.116 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.

Η κατασκευή της γέφυρας κράτησε δύο χρόνια και κόστισε 8,4 εκατομμύρια δολάρια. Περιλαμβάνει επίσης ένα εκπαιδευτικό μονοπάτι με τίτλο «Γέφυρα του Χρόνου»: ένας περίπατος δύο χιλιομέτρων, 90 λεπτών που ταξιδεύει τους επισκέπτες στην ιστορία της περιοχής από το 1938 έως το 2021 και περιλαμβάνει παιχνίδια και στοιχεία επαυξημένης πραγματικότητας.

Υπενθυμίζεται ότι πριν την κατασκευή της Sky Bridge, τον εν λόγω τίτλο κατείχε η γέφυρα Arouca, στην Πορτογαλία, το μήκος της οποίας φτάνει τα 516 μέτρα.

Aπό το 1996, η λίμνη Βαϊκάλη έχει ενταχθεί στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO

Ανά τον κόσμο υπάρχουν εντυπωσιακές λίμνες που φημίζονται τόσο για την βιοποικιλότητά τους, αλλά και την μαγευτική ομορφιά τους.

Ωστόσο, υπάρχει μια λίμνη που κατέχει κι άλλα σημαντικά ρεκόρ. Ο λόγος για την λίμνη Βαϊκάλη, που είναι ευρέως γνωστή ως «Μπλε Μάτι της Σιβηρίας».

Η λίμνη Βαϊκάλη βρίσκεται στη νότια Σιβηρία μεταξύ της Περιφέρειας Ιρκούτσκ στα βορειοδυτικά και τη Μπουργιατία στο νοτιοανατολικό σημείο κοντά στην πόλη του Ιρκούτσκ.

Είναι η βαθύτερη, η μεγαλύτερη από πλευράς όγκου γλυκού νερού και η παλαιότερη λίμνη στον κόσμο, με «ηλικία» άνω των 25 εκατομμυρίων ετών.

Περιέχει πάνω από ένα πέμπτο του γλυκού νερού παγκοσμίως και περισσότερο από 90% του γλυκού νερού της Ρωσίας. Η έκτασή της είναι 31.468 τ. χλμ. (μία από τις μεγαλύτερες του κόσμου). Παράλληλα, έχει μήκος 654 χλμ., πλάτος 74 χλμ. και μέγιστο βάθος 1.680 μ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι από το 1996 ότι η λίμνη Βαϊκάλη έχει ενταχθεί στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Τα νερά της είναι γαλαζοπράσινα και από τον Νοέμβριο ως τον Μάρτιο παγώνουν, δημιουργώντας ένα τεράστιο στρώμα πάγου. Αρκετά συχνά στον πάγο σχηματίζονται ρωγμές που ξεπερνούν σε μήκος τα 25 χλμ.

Ομολογουμένως, το εντυπωσιακό θέαμα κόβει την ανάσα, αφού στο εσωτερικό της «παγιδεύονται» φυτά, δέντρα καθώς και ψάρια.

Παράλληλα, απ΄ αυτήν ξεκινά ο ποταμός Ανγκάρα, ενώ δέχεται τα νερά περίπου 300 ποταμών με κυριότερους τους Σελίγκα και Άνω Ανγκάρα. Επιπρόσθετα, στο εσωτερικό της λίμνης υπάρχουν 22 νησιά και το μεγαλύτερο εξ’ αυτών είναι το Ολχόν.

Οι Μογγόλοι θεωρούν την λίμνη ως «ιερή θάλασσα» και πιστεύουν ότι στις απόκρημνες και βραχώδεις ακτές της κατοικούν κακά πνεύματα.

Η Βαϊκάλη αποτελεί ένα από τα πλουσιότερα λιμναία οικοσυστήματα στον κόσμο με τεράστια βιοποικιλότητα, συνεπώς, δεν είναι τυχαίο που αποκαλείται και ως «Γκαλαπάγκος της Ρωσίας». Υπολογίζεται ότι στην περιοχή υπάρχουν πάνω από 1.000 είδη φυτών και 1.500 είδη ζώων, από τα οποία το 80% είναι ενδημικά. Επίσης, η φώκια της Βαϊκάλης που ζει μόνο στην συγκεκριμένη λίμνη είναι το μόνο είδος φώκιας του γλυκού νερού στον κόσμο.

Οι δεκατρείς χωρικοί δούλευαν αδιάκοπα για περίπου πέντε χρόνια, ενώ ένας εξ αυτών πέθανε κατά την διάρκεια της κατασκευής του τούνελ

Mια από τις εντυπωσιακές και επικίνδυνες σήραγγες που κόβει την ανάσα, βρίσκεται στην Κίνα.

Ο λόγος για την σήραγγα Guoliang στην επαρχία Henan που λαξεύτηκε μέσα στους απόκρημνους βράχους των βουνών Taihang.

Το απονονωμένο χωριό Guoliang είναι φωλιασμένο σε μια κοιλάδα, σε υψόμετρο 1.700 μέτρων, ενώ περιβάλλεται από πανύψηλα βουνά.

Για την πρόσβαση τους στο χωριό, οι κάτοικοι αναγκάζονταν στο παρελθόν να χρησιμοποιούν ένα στενό μονοπάτι στην πλαγιά του βουνού, το οποίο ήταν άκρως επικίνδυνο, ειδικά κατά τους χειμερινούς μήνες.

Ωστόσο, το 1972, δεκατρείς χωρικοί αποφάσισαν να δημιουργήσουν έναν δρόμο για τη σύνδεση του χωριού τους με τις μεγαλουπόλεις.

Έτσι, οι χωρικοί πούλησαν τα ζώα τους για να συγκεντρώσουν χρήματα και να αγοράσουν απλά εργαλεία, όπως σφυριά και καλέμια.

Χωρίς προηγούμενη εμπειρία, οι χωρικοί δούλευαν αδιάκοπα για περίπου πέντε χρόνια, ενώ ένας εξ αυτών πέθανε κατά την διάρκεια της κατασκευής του τούνελ. Μάλιστα, σε κάποια σημεία χρειάστηκαν έως και τρεις ημέρες για κάθε μέτρο της σήραγγας.

Τελικά, η σήραγγα παραδόθηκε στην κυκλοφορία την 1η Μαΐου 1977, αλλάζοντας τελείως την εικόνα της περιοχής.

Το μήκος της φθάνει τα 1,2 χιλιόμετρα, ενώ έχει ύψος 5 μέτρα και πλάτος 4 μέτρα.

Η σήραγγα Guoliang κεντρίζει τα βλέμματα για την ιδιαίτερη κατασκευή της. Οι εργάτες δημιούργησαν πλευρικά ανοίγματα κατά μήκος των βράχων, που προσφέρουν εκπληκτική θέα στο απόκρημνο τοπίο.

Η διαδρομή είναι γεμάτη με απότομες στροφές και αρκετά σημεία βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού, προκαλώντας ίλιγγο. Παρά την επινδυνότητα του δρόμου, πραγματοποιούνται καθημερινά δρομολόγια για την μετακίνηση των κατοίκων.

Μάλιστα, η σήραγγα έχει γίνει και σκηνικό για αρκετές ταινίες. Σήμερα, η σήραγγα αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό, προσελκύοντας χιλιάδες επισκέπτες που θέλουν να περπατήσουν κατά μήκος του δρόμου, να βγάλουν φωτογραφίες και να απολαύσουν τη μαγευτική θέα των βουνών Taihang.

Αν και ημιτελής, η εκκλησία αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO

Η Σαγράδα Φαμίλια (Sagrada Familia) είναι ένας από τους πιο εμβληματικούς ναούς στον κόσμο και το πιο διάσημο έργο του Καταλανού αρχιτέκτονα, Αντόνι Γκαουντί (1852-1926).

Η Σαγράδα Φαμίλια βρίσκεται στη Βαρκελώνη και αποτελεί ένα αριστούργημα της αρχιτεκτονικής του μοντερνισμού, με έντονες επιρροές από την χριστιανική παράδοση και την φύση.

Η βασιλική της Σαγράδα Φαμίλια ήταν έμπνευση ενός Καταλανού βιβλιοπώλη, του Ζοσέπ Μαρία Μποκαμπέλια, ιδρυτή του Asociación Espiritual de Devotos de San José (Πνευματικός Σύλλογος Λατρείας του Αγίου Ιωσήφ). Μετά από μια επίσκεψη στο Βατικανό το 1872, ο Μποκαμπέλια επέστρεψε από την Ιταλία με την πρόθεση να χτίσει μία εκκλησία εμπευσμένη από εκείνη στο Λορέτο.

Η κατασκευή του ναού ξεκίνησε το 1882 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Αρχικά, η ανέργεση του ναού είχε ανατεθεί στον αρχιτέκτονα, Φρανσίσκο Ντι Πάουλα ντελ Βιγιάρ ι Λοσάνο, ο οποίος παραιτήθηκε μετά από λίγο διάστημα, έπειτα από διαφωνίες για το σχήμα του ναού, με τον αρχιτέκτονα Τζοάν Μαρτορέλ που συμβούλευε τον Μποκαμπέλια.

Τελικά, ο Γκαουντί ανέλαβε το έργο το 1883 και αφιέρωσε τέσσερις δεκαετίες της ζωής του αποκλειστικά σ΄αυτό. Μετά τον θάνατό του το 1926, η ανέγερση συνεχίστηκε από άλλους αρχιτέκτονες, ακολουθώντας τα σχέδιά του.

Η Σαγράδα Φαμίλια συνδυάζει γοτθικά στοιχεία και την Art Nouveau, αποτελούμενη από περίτεχνες προσόψεις και εντυπωσιακούς πύργους. Στο εσωτερικό της υπάρχουν πολυάριθμα γλυπτά, και τα βιτρό παράθυρα δημιουργούν ένα πανδαιμόνιο χρωμάτων, ανάλογα με το πως πέφτουν οι ακτίνες του ήλιου, προκαλώντας δέος και θαυμασμό στους επισκέπτες. 

Ο ναός διαθέτει τρεις κύριες προσόψεις. Πρόκειται για την Γέννηση του Χριστού, η οποία ολοκληρώθηκε όσο ζούσε ο Γκαουντί, το Πάθος του Χριστού, που αναπαριστά τη Σταύρωση καθώς και την πρόσοψη της Δόξας, η οποία είναι ακόμα υπό κατασκευή και θα απεικονίζει την τελική κρίση.

Η Σαγράδα Φαμίλια είναι ένα από τα διάσημα αξιοθέατα της Ισπανίας, προσελκύοντας πάνω από 4 εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο. Αν και ημιτελής, η εκκλησία αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και τον Νοέμβριο του 2010 εγκαινιάστηκε και καθαγιάστηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄.

Σύμφωνα με τα σχέδια του Γκαουντί, ο ναός περιλαμβάνει 18 πύργους, που ο καθένας είναι αφιερωμένος σε διαφορετική βιβλική μορφή, συμπεριλαμβανομένων των 12 Αποστόλων, των τεσσάρων Ευαγγελιστών, της Παναγίας και του Χριστού.

Η επιτροπή που χρηματοδοτεί την ανέγερση του ναού (από δωρεές ιδιωτών και έσοδα από τους τουρίστες), είχε αρχικά προγραμματίσει την ολοκλήρωση όλων των εργασιών το 2026. Ωστόσο, οι εργασίες διακόπηκαν, εξαιτίας της πανδημίας και το χρονοδιάγραμμα αναθεωρήθηκε. 

Πάντως, ο πύργος του Ιησού Χριστού που θα είναι το υψηλότερο σημείο του ναού (172,5 μέτρα), σύμφωνα με το σχέδιο του Γκαουντί, εκτιμάται ότι θα ολοκληρωθεί το 2026, τιμώντας την συμπλήρωση 100 χρόνων από τον θάνατο του σπουδαίου Καταλανού αρχιτέκτονα. Έτσι, ο ναός θα καταστεί το υψηλότερο θρησκευτικό κτίριο σ’ όλο τον κόσμο.

Ωστόσο, οι εργασίες για τα γλυπτά, τις διακοσμητικές λεπτομέρειες και την αμφιλεγόμενη σκάλα που οδηγεί στην κύρια είσοδο, πρόκειται να συνεχιστούν μέχρι το 2034, σύμφωνα με τον επικεφαλής του διοικητικού συμβουλίου της επιτροπής, Εστεβε Καμπς.

Η Ανταρκτική είναι η μοναδική ήπειρος χωρίς μόνιμο πληθυσμό

Υπάρχουν δύο μέρη στον πλανήτη μας, όπου δεν έχουν μόνιμο πληθυσμό, εξαιτίας των ακραίων κλιματολογικών συνθηκών.

Τα δύο πιο αφιλόξενα μέρη του πλανήτη θεωρούνται η Ανταρκτική στο Νότιο Πόλο καθώς και η Κοιλάδα του Θανάτου στις ΗΠΑ.

Στα συγκεκριμένα μέρη δεν μπορεί να μείνει άνθρωπος, ούτε 1 λεπτό, λόγω των πολύ υψηλών και πολύ χαμηλών θερμοκρασιών, καθώς είναι άκρως επικίνδυνο.

Ανταρκτική

Η Ανταρκτική είναι η μοναδική ήπειρος χωρίς μόνιμο πληθυσμό και βρίσκεται στο νότιο άκρο της Γης, γύρω από τον Νότιο Πόλο. Η θερμοκρασία στην Ανταρκτική κυμαίνεται στους μείον 50 βαθμούς Κελσίου, ενώ σε μετρήσεις στις κοιλάδες του ανατολικού οροπεδίου της Ανταρκτικής έχουν σημειωθεί μέχρι και μείον 98 βαθμοί Κελσίου. Η Ανταρκτική καλύπτεται από στρώμα πάγου που φτάνει σε μέσο πάχος τα 2 χιλιόμετρα, ενώ ο αέρας είναι ξηρός, εξαιτίας της έλλειψης υγρασίας.

Παρ’ όλο που αποτελεί μια αχανή περιοχή, η Ανταρκτική παίζει σημαντικό ρόλο για τη μελέτη της κλιματικής αλλαγής. Γι’ αυτό το λόγο, άλλωστε, στην περιοχή διαμένουν προσωρινά επιστήμονες σε ερευνητικούς σταθμούς που βρίσκονται διάσπαρτοι στην ήπειρο. Επίσης, μόνο προσαρμοσμένοι στο κρύο οργανισμοί μπορούν να ζήσουν στην Ανταρκτική (βακτήρια, μύκητες).

Παρά τις ακραίες συνθήκες, η Ανταρκτική φιλοξενεί αρκετά είδη ζώων, όπως πιγκουΐνους, φώκιες, φάλαινες και άλμπατρος (πτηνά). Η βλάστηση, όπου εμφανίζεται, είναι τύπου τούνδρας. Οι συνθήκες στην περιοχή είναι ακραίες, με σφοδρούς ανέμους και τσουχτερό κρύο.

Η Κοιλάδα του Θανάτου

Η Κοιλάδα του Θανάτου είναι η πιο ζεστή περιοχή στη Βόρεια Αμερική και ένα από τα πιο αφιλόξενα μέρη στον κόσμο. Πρόκειται για το θερμότερο μέρος στη Γη και το δεύτερο ξηρότερο ολόκληρου του πλανήτη (με την έρημο Ατακάμα στη Χιλή να κατέχει την πρώτη θέση).

Βρίσκεται νοτιοανατολικά της οροσειράς Σιέρρα Νεβάδα στη Μεγάλη Λεκάνη και στην έρημο Μοχάβι, και αποτελεί στο μεγαλύτερό της μέρος το Εθνικό Πάρκο της Κοιλάδας του Θανάτου. Εκτείνεται, με διεύθυνση βορρά – νότου, μεταξύ της οροσειράς Αμαραγκόσα στα ανατολικά, ως την οροσειρά Πάναμιντ στα δυτικά, με τα βουνά Συλβάνια και Όουλσχεντ να σχηματίζουν τα σύνορά της, βόρεια και νότια αντίστοιχα. Η έκταση της φθάνει τα 7.800 τ. χλμ.

Η θερμοκρασία στην Κοιλάδα μπορεί να φτάσει τους 56 βαθμούς Κελσίου κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ενώ η περιοχή χαρακτηρίζεται από ξηρασία και απουσία βροχοπτώσεων. Η μεγαλύτερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ, ήταν 56,7 βαθμοί Κελσίου στις 10 Ιουλίου 1913, στο πάρκο Γκρίνλαντ.

Η Κοιλάδα του Θανάτου ονομάστηκε έτσι από μετανατεύοντες αποίκους το 1849, επειδή αρκετοί πέθαιναν ενώ τη διέσχιζαν, λόγω των εξαιρετικά υψηλών θερμοκρασιών της κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Όπως είναι φυσικό, η Κοιλάδα του Θανάτου είναι ακατοίκητη.

Δεν έχουν χωριστεί ποτέ και όταν έγινε στην πανδημία η μια έπαθε νευρικό κλονισμό

Είναι δίδυμες από την Αυστραλία και τις αποκαλούν «In-sync twins» γιατί έχουν απίστευτο συγχρονισμό την ώρα που μιλάνε. 

Οι δίδυμες από την Αυστραλία έγιναν γνωστές όταν μετά από μια κλοπή αυτοκινήτου με την μητέρα τους να βρίσκεται σε κίνδυνο βγήκαν σε τηλεοπτικό δίκτυο προκειμένου να περιγράψουν όσα βίωσαν. Αυτό που έγινε ήταν μοναδικό! Μιλούσαν σχεδόν ταυτόχρονα και περιέγραφαν με τα ίδια λόγια το περιστατικό.

Φυσικά, τις δίδυμες «τσίμπησαν» και άλλα τηλεοπτικά δίκτυα και το επίσης εντυπωσιακό ήταν ότι και πάλι έκαναν το ίδιο πράγμα! Μάλιστα, τους πήραν και ένα είδος συνέντευξης και η Μπρίτζετ και η Πόλα περιέγραψαν τη ζωή τους και πως διαχειρίζονται την δημοσιότητα. 

Εξήγησαν επίσης ότι δεν ξέρουν πως συνέβη αυτό – δηλαδή να μιλούν ταυτόχρονα – και προσπάθησαν να μιλήσουν ξεχωριστά αλλά όταν το έκαναν αυτό διαπίστωσαν ότι δεν ήταν ο εαυτός τους. «Δεν μας ενδιαφέρει η κριτική και λέμε στους ανθρώπους ότι αν δεν αντέχουν να μας ακούνε να κλείσουν την τηλεόραση».

Μάλιστα ακόμα και την στιγμή που τους ζήτησαν να μιλήσει μόνο η μια, η άλλη κουνούσε τα χείλη της και έλεγε τα ίδια πράγματα. Είπαν επίσης ότι είχαν μια πολύ άσχημη εμπειρία την περίοδο της πανδημίας και η μια από τις δυο χρειάστηκε να νοσηλευτεί επί 16 ημέρες και δεν μπορούσε να δει η μια την άλλη και ήταν τραυματικό. «Κάναμε Facetime όλη την ώρα και έπαθα νευρικό κλονισμό», είπε η μια από τις δυο. Όταν τις ρώτησαν για τις σχέσεις τους είπαν ότι είναι πολύ απασχολημένες για σχέσεις. 

Σαν να ξεπήδησε από ταινία: Η πιο στενή πόλη του κόσμου, όπου τίποτα δεν πάει χαμένο

Χτισμένη ανάμεσα σε απότομα βουνά, η Yanjin είναι η στενότερη πόλη του κόσμου. Εκεί, κάθε εκατοστό χώρου είναι πολύτιμο. Αυτή η πόλη στην Κίνα, κυριολεκτικά δεν έχει πού να απλωθεί.

Η πόλη Yanjin, στην επαρχία Γιουνάν της νοτιοδυτικής Κίνας είναι ιδιαίτερα γνωστή ως η «στενότερη πόλη του κόσμου». Βρίσκεται σε μια στενή κοιλάδα ανάμεσα σε απότομα βουνά, με τον ποταμό Heng να διασχίζει το κέντρο της. Σε ορισμένα σημεία μάλιστα, το πλάτος της πόλης δεν ξεπερνά τα 30 μέτρα, ενώ το μέγιστο πλάτος φτάνει τα 300 μέτρα.

Η γεωγραφική θέση της έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο δόμησης: τα κτίρια είναι χτισμένα σε ψηλούς πυλώνες, ώστε να προστατεύονται από τις πλημμύρες, καθώς στη συγκεκριμένη περιοχή σημειώνονται ιδιαίτερα έντονες βροχοπτώσεις και επικίνδυνα πλημμυρικά φαινόμενα.

Η Yanjin έχει πληθυσμό περίπου 453.000 κατοίκους και αποτελεί διοικητικό τμήμα της πόλης Zhaotong, και παραμένει ένα ζωντανό κέντρο ανθρώπινης δραστηριότητας εδώ και αιώνες. Ιστορικά, η περιοχή κατοικούνταν από τον λαό Bo, γνωστό για την παράδοση των «φέρετρων στα βράχια» — μια εντυπωσιακή ταφική πρακτική όπου τα φέρετρα τοποθετούνταν σε δύσβατους γκρεμούς.

Παρόλο που δεν διαθέτει μεγάλα τουριστικά αξιοθέατα, η μοναδική της αρχιτεκτονική και το φυσικό τοπίο προσελκύουν επισκέπτες από όλο τον κόσμο, που αναζητούν ξεχωριστές εμπειρίες.

Η έλλειψη οριζόντιου χώρου «οδήγησε» την πόλη να αναπτυχθεί κατά μήκος του ποταμού, με τα κτίρια να είναι χτισμένα πολύ κοντά το ένα στο άλλο και σε πολλές περιπτώσεις πάνω σε πυλώνες.

Οι δρόμοι είναι στενοί, σχεδόν εφαπτόμενοι με τα νερά του ποταμού, και οι μετακινήσεις απαιτούν ευελιξία και προσαρμοστικότητα, ενώ ο σιδηρόδρομος, οι γέφυρες και οι βασικές οδικές αρτηρίες έχουν σχεδιαστεί με απόλυτη ακρίβεια για να χωρέσουν σε ένα τόσο περιορισμένο περιβάλλον.

Τα τελευταία χρόνια, οι τοπικές αρχές προσπαθούν να προωθήσουν την Yanjin ως έναν εναλλακτικό τουριστικό προορισμό. Η έμφαση δίνεται στην προβολή της μοναδικής αρχιτεκτονικής, της τοπικής πολιτιστικής κληρονομιάς και της άγριας φυσικής ομορφιάς που την περιβάλλει.

Πάνω στο κάθε νόμισμα, ένα έθνος «μιλά» για τον εαυτό του

Όλοι γνωρίζουμε τα χαρτονομίσματα ως μέσο συναλλαγής, ως αριθμούς και ποσά που αλλάζουν χέρια στην καθημερινότητά μας. Το χαρτονόμισμα, όμως, πολύ πριν φτάσει στα πορτοφόλια μας, είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό κομμάτι χαρτί. Είναι ένας καθρέφτης ταυτότητας, ένα καλλιτεχνικό αποτύπωμα εθνικής υπερηφάνειας, μια μικρή εικονογραφημένη αφήγηση του παρελθόντος, της ιστορίας, του παρόντος και των ονείρων ενός λαού.

Μέσα από τις φιγούρες ηγετών, στοχαστών ή ιστορικών προσώπων, τα αρχιτεκτονικά μνημεία, τις απεικονίσεις της φύσης, των ζώων και των παραδόσεων, αφηγείται ιστορίες, αναδεικνύει αξίες και αναγνωρίζει στιγμές που διαμόρφωσαν την πορεία του. Σε έναν κόσμο που οδεύει ολοταχώς προς την ψηφιακή πληρωμή και τα αόρατα wallets, τα χαρτονομίσματα μοιάζουν όλο και περισσότερο με μικρά έργα τέχνης που κινδυνεύουν να χαθούν.

Όσο υπάρχουν, συνεχίζουν να συναρπάζουν: με χρώματα που τραβούν το βλέμμα, με λεπτομέρειες που θα ζήλευε ακόμα και ένας χαράκτης, με σύμβολα γεμάτα νόημα. Από τα πολύχρωμα, γεωμετρικά μοτίβα της Αφρικής μέχρι τις διάφανες λωρίδες των πολυμερών χαρτονομισμάτων της Ωκεανίας και από τα πορτρέτα λογοτεχνών της Ευρώπης μέχρι τους δράκους και τις τίγρεις της Ασίας, κάθε χαρτονόμισμα μάς «ξεναγεί» στην ψυχή ενός τόπου.

Ταξιδεύουμε στις τέσσερις γωνιές του κόσμου για να ανακαλύψουμε τα 7 ομορφότερα χαρτονομίσματα της εποχής μας. Κάθε ένα από αυτά δεν είναι απλώς όμορφο, αλλά μια συμπυκνωμένη αφήγηση, μια αισθητική πρόταση, ένα παράθυρο στην τέχνη και την ιδεολογία μιας χώρας.

Γιατί, τελικά, το χαρτονόμισμα δεν είναι απλώς χρήμα. Είναι μνήμη, είναι ταυτότητα, είναι πολιτισμός σε μικρογραφία.

Ρεάλ Βραζιλίας

Το Ρεάλ αποτελεί το σημερινό νόμισμα της Βραζιλίας. Ήταν επίσης νόμισμα της χώρας από το 1690 ως το 1942. Το πορτογαλικό ρεάλ ήταν το νόμισμα που χρησιμοποιούσαν οι Πορτογάλοι έποικοι που έφτασαν στην Αμερική, ωστόσο το επίσημο νόμισμα που κυκλοφόρησε με το όνομα «ρεάλ» στην πραγματικότητα τυπώθηκε το 1654 από τους Ολλανδούς, κατά την κατοχή της βορειοανατολικής περιοχής της Βραζιλίας από αυτούς. Το ρεάλ έγινε επίσημο νόμισμα στη Βραζιλία το 1690.

Σελίνι Ουγκάντας

Το σελίνι είναι το νόμισμα της Ουγκάντας. Τυπικά υποδιαιρείται σε 100 σεντ (cents), ωστόσο δεν έχουν κυκλοφορήσει κέρματα από το 1987, οπότε και αναπροσαρμόστηκε η αξία του νομίσματος. Η Τράπεζα της Ουγκάντας έθεσε σε κυκλοφορία νέα επανασχεδιασμένα χαρτονομίσματα τον Μάιο του 2010.

Τα σημερινά χαρτονομίσματα των 1.000 και των 5.000 σελινιών, υπέστησαν επεξεργασία ενσωματώνοντας όχι μόνο τα πλέον σύγχρονα χαρακτηριστικά ασφαλείας αλλά, επιπλέον, ένα νέο χαρτονόμισμα αξίας 2.000 σελινιών Ουγκάντας, ισοδύναμο με περίπου 1 δολάριο ΗΠΑ.

Ρινγκίτ Μαλαισίας

Το ρινγκίτ είναι το νόμισμα της Μαλαισίας, αντικατέστησε το Δολάριο Μαλαισίας και τυπώνεται από την Bank Negara Malaysia, την Τράπεζα της Μαλαισίας. Η πρώτη σειρά κερμάτων κυκλοφόρησε το 1967 και η δεύτερη το 1989. Μία τρίτη σειρά ανακοινώθηκε το 2011 και άρχισε να κυκλοφορεί από την επόμενη χρονιά.

Μεξικάνικο πέσο

Το πέσο είναι το νόμισμα του Μεξικού και συμβολίζεται με το σύμβολο του δολαρίου «$». Η ονομασία του νομίσματος προέρχεται από τα χρυσά βάρη. Άλλες χώρες στις οποίες χρησιμοποιείται το πέσο είναι: Αργεντινή, Δομινικανή Δημοκρατία, Κολομβία, Κούβα, Ουρουγουάη, Φιλιππίνες και Χιλή.

Τα πρώτα χαρτονομίσματα πέσο εκδόθηκαν από το Μεξικάνικο κράτος το 1823 και παρήχθησαν από τον αυτοκράτορα Αγουστίν ντε Ιτούρμπιδε σε ονομαστικές αξίες των 1, 2 και 10 πέσος.

Νάιρα Νιγηρίας

Το νάιρα είναι το νόμισμα της Νιγηρίας και χωρίζεται σε 100 kobo. Η Κεντρική Τράπεζα της Νιγηρίας (CBN) είναι ο μοναδικός εκδότης νομίμου χρήματος σε όλη την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Νιγηρίας.

Ελέγχει τον όγκο του χρήματος που παρέχεται στην οικονομία προκειμένου να διασφαλίσει τη νομισματική σταθερότητα και τη σταθερότητα των τιμών. Τον Οκτώβριο του 2021 το eNaira, η ψηφιακή έκδοση του κρατικού νομίσματος, κυκλοφορεί επίσημα στη Νιγηρία.

Δολάριο Νήσων Κουκ

Το 1987 εισήχθησαν από την κυβέρνηση χαρτονομίσματα των 3, 10 και 20 δολαρίων, τα οποία ακολουθήθηκαν από τα τραπεζογραμμάτια των 50 δολαρίων ως μέρος μιας νέας σειράς χαρτονομισμάτων το 1992. Τα χαρτονομίσματα αυτά τυπώνονταν ως το 1995.

Οι κάτοικοι των νησιών Κουκ δείχνουν προτίμηση στα τραπεζογραμμάτια της Νέας Ζηλανδίας, παρά το γεγονός ότι τα χαρτονομίσματα των Κουκ Νήσων είναι τα νόμιμα.

Ελβετικό φράγκο

Το Ελβετικό φράγκο είναι το νόμισμα τεσσάρων χωρών: της Ελβετίας, του Λίχτενσταϊν (χρησιμοποιείται παράλληλα με το τοπικό Φράγκο), της Ιταλίας (μόνο στην πόλη Καμπιόνε ντ’Ιτάλια, όπου μαζί με το Ευρώ είναι το επίσημο νόμισμα της πόλης) και της Γερμανίας (μόνο στην πόλη Μπύσινγκεν επί του Άνω Ρήνου, κυρίαρχο νόμισμα είναι το ελβετικό φράγκο).

Το ελβετικό φράγκο είναι η μόνη έκδοση του φράγκου που εκδίδεται ακόμα στην Ευρώπη.

Το τεράστιο χέρι βρίσκεται στην έρημο Ατακάμα που είναι μια από τις πιο ξηρές τοποθεσίες στον κόσμο

Το γλυπτό με το τεράστιο χέρι στην Χιλή, γνωστό ως «Mano del Desierto» (Χέρι της Ερήμου), είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά και μυστηριώδη έργα τέχνης στον κόσμο.

Το γλυπτό βρίσκεται στην έρημο Ατακάμα και απέχει 75 χλμ. της πόλης Αντοφαγάστα, προσελκύοντας πλήθος τουριστών.

Το χέρι είναι κατασκευασμένο από σκυρόδεμα και σίδερο και είναι είναι ορατό από μεγάλη απόσταση, αφού έχει ύψος περίπου 11 μέτρα, απεικονίζοντας μια τεράστια παλάμη που αναδύεται από το έδαφος.

Το επιβλητικό έργο σχεδίασε ο Χιλιανός γλύπτης Mario Irarrázabal, ενώ εγκαινιάστηκε στις 28 Μαρτίου 1992.

Η πρώτη αίσθηση που αποκομίζουν οι επισκέπτες, αντικρίζοντας το γλυπτό από κοντά, είναι ότι πρόκειται για ένα χέρι που ανήκει σε κάποιον αόρατο γίγαντα, ενώ το σκηνικό γίνεται ακόμα πιο απόκοσμο, λόγω της αχανούς ερήμου.

Σημειώνεται, εξάλλου, ότι η έρημος Ατακάμα είναι μια από τις πιο ξηρές τοποθεσίες στον κόσμο, εντείνοντας το αίσθημα του μυστικισμού.

Το γλυπτό υπενθυμίζει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράχθηκαν από το καθεστώς Πινοσέτ, ενώ το τεράστιο μέγεθος του αντιπροσωπεύει το πόσο ευάλωτοι είμαστε ως άνθρωποι.

Ωστόσο, δεν αποτελεί το μοναδικό έργο του διάσημου καλλιτέχνη, καθώς στην παραλία Brava της τουριστικής πόλης Πούντα ντελ Έστε, στην Ουρουγουάη, υπάρχει ένα ακόμη (μικρότερο σε μέγεθος) χέρι (la mano) που είναι επίσης γνωστό ως «Los Dedos» (Τα Δάχτυλα) ή «Hombre emergiendo a la vida» ( Άνθρωπος που Αναδύεται στη Ζωή). Το εν λόγω γλυπτό φιλοτεχνήθηκε από τον Χιλιανό καλλιτέχνη το 1982.

Ορισμένοι, πάντως, αναφέρουν ότι τα δύο χέρια αντιπροσωπεύουν την Μητέρα Φύση που κρατά τη νότια Αμερική.

Ωστόσο, και τα δύο χέρια απλώνονται προς τον ουρανό, κάτι που μπορεί να ερμηνευθεί και ως αναζήτηση του πνευματικού κόσμου και της ανώτερης δύναμης.

Με την πάροδο των ετών, πάντως, το επιβλητικό «Χέρι της Ερήμου» έχει καταστεί μέρος της πολιτιστικής ταυτότητας της Χιλής, ενώ ανά τακτά χρονικά διαστήματα πραγματοποιούνται εργασίες αποκατάστασης, δεδομένου ότι μερικοί ταξιδιώτες ζωγραφίζουν γκράφιτι πάνω στο γλυπτό.