Αρχείο κατηγορίας Περίεργα και Παράξενα

Εδώ και μια δεκαετία περίπου ένα ξεχωριστό σπήλαιο έχει γίνει αξιοθέατο στην Ουαλία, καθώς έχει μετατραπεί σε ένα τεράστιο νεκροταφείο αυτοκινήτων. 

Η σπηλιά στην Ουαλία ονομάζεται «σπηλιά των χαμένων ψυχών» και εδώ και δεκαετίες – άγνωστο πως – έγινε νεκροταφείο παλιών και τρακαρισμένων αυτοκινήτων. 

Αρκετά μέτρα κάτω από την επιφάνειας της γης, άγνωστο ποιοι και πότε, έκρυψαν εκατοντάδες αυτοκίνητα τα οποία στοιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο.

Όπως εικάζουν οι Αρχές η μεταφορά τους έγινε από ένα μεγάλο άνοιγμα που υπάρχει στο σπήλαιο, ενώ κανείς δεν ξέρει για ποιο λόγο τα οχήματα μεταφέρθηκαν εκεί.

Ωστόσο, το επικρατέστερο σενάριο είναι οι κάτοικοι των γειτονικών περιοχών τη δεκαετία του ’70 να πετούσαν τα αυτοκίνητά τους στο σπήλαιο, όταν πλέον αχρηστεύονταν.

Στο σπήλαιο φαίνεται πως υπάρχουν περίπου 100 και πλέον τρακαρισμένα οχήματα.

Πλέον δεκάδες τουρίστες απ’ όλο τον κόσμο σπεύδουν να δουν το περίεργο αυτό αξιοθέατο με τα περισσότερα αυτοκίνητα να χρονολογούνται από το 1970.

Εκατοντάδες μοναδικά χωριά μπορεί να συναντήσει κανείς στην Ιταλία που είναι γνωστά για την πλούσια ιστορία τους, καθώς και την ιδιαίτερη ομορφιά τους.

Ένα από αυτά είναι και η κωμόπολη Τσεντουρίπε σε υψόμετρο 730 μέτρων που απλώνεται στις κορυφογραμμές πέντε λόφων που ενώνονται μεταξύ τους, βρισκόμενη σε απόσταση λίγων χλμ. από το ενεργό ηφαίστειο της Αίτνας.

Συγκεκριμένα, η Τσεντουρίπε είναι δήμος της ιταλικής επαρχίας Έννας στην αυτόνομη ιταλική περιφέρεια της Σικελίας στη νότια Ιταλία. Η πόλη απέχει περίπου 61 χλμ. από την πρωτεύουσα Έννα και ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 5.033 κατοίκους.

Η συγκεκριμένη πόλη έχει γίνει ευρέως γνωστή κυρίως μέσα από αεροφωτογραφίες και βίντεο από drones για το ιδιαίτερο σχήμα της. Αρκετοί υποστηρίζουν ότι η πόλη θυμίζει, από ψηλά, αστερία, ενώ κάποιοι άλλοι αναφέρουν ότι παραπέμπει σε σχήμα γιγαντιαίου ανθρώπου που έχει τα πόδια και τα χέρια του τεντωμένα.

Eπιπλέον, η Τσεντουρίπε αποκαλείται και ως «μπαλκόνι της Σικελίας». Στην δεξιά πλευρά της πόλης, δεσπόζει ένα μαυσωλείο πάνω στον λόφο από την αυτοκρατορική ρωμαϊκή εποχή, το κάστρο Corradino, απ’όπου μπορεί κανείς να απολαύσει την μαγευτική θέα του ηφαιστείου, το καταπράσινο τοπίο, καθώς επίσης και την πεδιάδα της Catania.

Η οικονομία της πόλης είναι βασικά αγροτική, ενώ υπάρχουν και αρκετά σπήλαια με ορυχεία αλάτων και πηγές.

Μάλιστα, την δεκαετία του 1820 βρέθηκε ένας ασκός (πεπλατυσμένο αγγείο) του 5ου αιώνα π.Χ. με την μεγαλύτερη σικελική επιγραφή που υπάρχει.

Επίσης, ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι στην πόλη αναφέρεται και ο Θουκυδίδης, που είναι γνωστός για την συγγραφή της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου. Ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός καταγράφει την αρχαία πόλη με το όνομα «Κεντόριπα», όπου κατοικούσαν Σικελοί που εξελληνίστηκαν τον 5ο αιώνα π.Χ. και έγιναν σύμμαχοι των Αθηναίων όταν έκανα την εκστρατεία στην Σικελία.

Η πόλη διατήρησε την ανεξαρτησία της μέχρι την εποχή που ξέσπασε ο Α’ Καρχηδιανιακός Πόλεμος, όπου υποτάχθηκε στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Στην Κεντόριπα παραχωρήθηκαν, επίσης, δικαιώματα και φοροαπαλλαγές πριν από τις υπόλοιπες πόλεις της Σικελίας. Τον 3ο και τον 2ο αιώνα π.Χ. η πόλη έγινε πασίγνωστη για την πολύχρωμη διακόσμηση των αγγείων.

Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων περιγράφει την Κεντόριπα ως μία από τις μεγαλύτερες και πλουσιότερες σικελικές πόλεις της εποχής του με πληθυσμό που έφθανε τους 10.000 κατοίκους. Όταν ο Σέξτος Πομπήιος και ο Οκταβιανός Αύγουστος βρέθηκαν σε εμφύλιο, η πόλη πέρασε περίοδο κρίσης, υποστήριξε, ωστόσο, τον Αύγουστο που όταν νίκησε έδωσε στους κατοίκους τον τίτλο του Ρωμαίου πολίτη.

Ακολούθως, η πόλη άκμασε κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τεράστια μνημεία, γλυπτά και αμέτρητες επιγραφές, ενώ δέχθηκε έναν Σύμβουλο που ήταν πιθανότητα γιος ή μέλος της συνοδείας του αυτοκράτορα Ανδριανού.

Όμως, τα μνημεία της λεηλατήθηκαν από συλλέκτες και τα τελευταία χρόνια της αυτοκρατορίας η πόλη έπεσε σε παρακμή.

Όταν ο Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν κατέστρεψε την πόλη για να την τιμωρήσει για μια επανάσταση (1233), οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν στην Αγκούστα. Μολονότι, ο Κάρολος ο Ανδεγαυός την ισοπέδωσε από τα θεμέλια, εντούτοις, ο Φραντστέκο Μονκάντα την έκτισε ξανά (1548). Η νέα πόλη έμεινε γνωστή μέχρι το 1863 ως «Τσεντορμπί». Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο την εποχή που η Σικελία προσπαθούσε να ελευθερωθεί (1943) κατελήφθη προσωρινά από την 38η Ταξιαρχία Πεζικού των αμυνόμενων Γερμανών και υπέστη καταστροφές.

Το σύμβολο που συνδέεται συνήθως με τα κουρεία ή τα barber shops είναι η κλασική «barber pole» ή στήλη του κουρέα. Αυτή η στήλη έχει κατακόρυφες ρίγες σε κόκκινο, λευκό και μπλε χρώμα που περιστρέφονται γύρω από την στήλη.

Η παράδοση του Barber Pole χρονολογείται από τη μεσαιωνική περίοδο, όταν οι κουρείς πραγματοποιούσαν επίσης χειρουργικές επεμβάσεις και οδοντιατρικές υπηρεσίες, όπως αφαίρεση δοντιών. Οι κόκκινες ρίγες αντιπροσωπεύουν το αίμα, το λευκό ταν επίδεσμο, ενώ το μπλε πιθανότατα προστέθηκε αργότερα και αντιπροσωπεύει τις φλέβες.

Σήμερα, το Barber Pole είναι απλώς ένα σύμβολο που αναγνωρίζεται παγκοσμίως και συνδέεται με τα κουρεία, χωρίς να υποδηλώνει πλέον τις «ιατρικές» υπηρεσίες.

Το αυθεντικό Barber Pole έχει μια χάλκινη σφαίρα στην κορυφή του, που συμβολίζει το δοχείο όπου κρατούσαν τις βδέλλες (για να κάνουν τις αφαιμάξεις) και το δοχείο όπου έπεφτε το αίμα του ασθενή.

Στον μεσαίωνα, οι «barbers» είχαν διάφορους ρόλους στην κοινωνία. Αν και η τέχνη του κουρέματος ήταν η βασική τους δραστηριότητα, επέκτειναν συχνά την επιχείρησή τους για να προσφέρουν πολλές ακόμη υπηρεσίες.

Οι κουρείς-χειρουργοί και οι χειρουργοί-ιατροί συνυπήρχαν ξεχωριστά έως το 1540 μ.Χ. όταν και ο βασιλιάς Ερρίκος ο VIII τους συνένωσε, μέσω της ίδρυσης της «Εταιρείας Κουρέων-Χειρουργών» (Barber–Surgeons Company).

Ένας από τους σημαντικότερους ρόλους των «Βarbers» στον μεσαίωνα ήταν οι ιατρικές υπηρεσίες που προσφέραν.

Μπορούσαν να αφαιρούν τις ψείρες από τα κεφάλια των ανθρώπων ή να περιποιούνται και να ξυρίζουν γενειάδες και να κόβουν μαλλιά, έως και πιο σύνθετες, όπως εξαγωγές δοντιών, εκτέλεση μικρών χειρουργικών επεμβάσεων, και φυσικά αφαιμάξεων.

Αυτό γινόταν με τη χρήση ενός ιατρικού μαχαιριού ή ενός ειδικού εργαλείου που ονομάζεται «barber’s pole», το οποίο σήμερα αποτελεί και το σήμα αναγνώρισης των barber shops.

Εκτός από την ιατρική, οι barbers πρόσφεραν επίσης κοσμητικές υπηρεσίες, όπως τη βαφή μαλλιών και μουστακιών, περιποίηση του δέρματος, καθώς και υπηρεσίες καθαρισμού και συντήρησης των οδοντοστοιχιών.

Επιπλέον, το σήμα του «Barber Pole» συνήθως συνοδεύεται από το κείμενο «barber shop» ή «barbershop» και μπορεί να βρίσκεται στην είσοδο του καταστήματος ή στην πινακίδα του καταστήματος.

Τα barber shops έχουν μια μακρά ιστορία και παραδοσιακά θεωρούνται μέρος της ανδρικής κουλτούρας. Στα παλιά χρόνια, τα κουρεία διατηρούσαν στενές σχέσεις με τους πελάτες τους και ήταν ένας σημαντικός κοινωνικός χώρος, όπου οι άντρες μπορούσαν να συζητούν, να διαβάζουν τις εφημερίδες και να περνούν το χρόνο τους.

Συχνά, τα barber shops είναι διακοσμημένα σε μια πιο ιδιαίτερη αισθητική, με ξύλινα πατώματα, διακοσμα με κλασικά έπιπλα και αντικείμενα που αναφέρονται στην ιστορία της τέχνης του κουρέματος.

Το ενδιαφέρον για τα barber shops έχει αυξηθεί στην τελευταία δεκαετία, καθώς υπάρχει μια αυξανόμενη επιθυμία για παραδοσιακές υπηρεσίες και προϊόντα. Πολλά barber shops έχουν γίνει ακόμη και προορισμοί ταξιδιού, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που ταξιδεύουν χιλιόμετρα ή ακόμα και από άλλες χώρες για να επισκεφτούν ένα στιλάτο κουρείο.

Υπάρχουν αρκετές εκκλησίες στην Ευρώπη που σίγουρα εντυπωσιάζουν μικρούς και μεγάλους για την αρχιτεκτονική τους και την επιβλητική εμφάνιση τους. Αναμφίβολα, αυτή που ξεχωρίζει τόσο για το σχήμα της, όσο και για το ύψος της είναι η λουθηρανική εκκλησία Hallgrímskirkja που βρίσκεται στο Ρέικιαβικ, την πρωτεύουσα της Ισλανδίας.

Το ύψος της εκκλησίας φθάνει τα 74,5 μέτρα, ενώ είναι η μεγαλύτερη εκκλησία στην Ισλανδία και μεταξύ των ψηλότερων κτιρίων της χώρας. Ο πρωτότυπος σχεδιασμός της, την έχει καταστήσει ως ένα από τα δημοφιλέστερα αξιοθέατα της πόλης, καθώς είναι ορατή από κάθε σημείο της πόλης. Η εκκλησία πήρε το όνομα της από τον ποιητή και πάστορα Hallgrímur Pétursson, ο οποίος θεωρείται ως ένας από τους σπουδαιότερους Ισλανδούς υμνογράφους.

Επίσης, σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Guðjón Samúelsson το 1937, ο οποίος εμπνεύστηκε από το φυσικό τοπίο της Ισλανδίας, ειδικά τις παγωμένες λάβες και τα βασαλτικά σχήματα γύρω από τον καταρράκτη Svartifoss, για να δημιουργήσει ένα ξεχωριστό σχεδιασμό που θα αντιπροσώπευε την εθνική ταυτότητα και τον πολιτισμό της χώρας. Η ανέγερση της εκκλησίας ξεκίνησε το 1945 και ολοκληρώθηκε το 1986, με τον πύργο να χτίζεται πριν από τα «πλευρικά φτερά».

Μπροστά από την εκκλησία βρίσκεται το άγαλμα του εξερευνητή Βίκινγκ Leifur Eiriksson που θεωρείται ότι ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που πάτησε το πόδι του στην ηπειρωτική Αμερική και μάλιστα, μισή χιλιετία, πριν από τον Χριστόφορο Κολόμβο.

Το άγαλμα που σχεδιάστηκε από τον Αμερικανό γλύπτη Alexander Stirling Calder ήταν το δώρο που προσέφεραν οι ΗΠΑ στην Ισλανδία για τον εορτασμό των 1.000 χρόνων λειτουργίας του κοινοβουλίου της χώρας (Alpingi), με την πρώτη συνεδρίαση να έχει συγκληθεί το 930 μ.Χ. στην τοποθεσία Pingvellir, που σήμερα έχει μετατραπεί σε εθνικό πάρκο, αποτελώντας έναν από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς της χώρας.

Παράλληλα, η εκκλησία χρησιμοποιείται και ως χώρος παρατηρητηρίου, καθώς οι επισκέπτες μπορούν να ανέβουν με ανελκυστήρα στην κορυφή του κτιρίου και να απολαύσουν όλη την πόλη και το μαγευτικό τοπίο της φύσης, έχοντας πανοραμική θέα.

Εσωτερικά η εκκλησία είναι λιτή και αυτό που ξεχωρίζει είναι το γιγάντιο εκκλησιαστικό όργανο του Γερμανού Johannes Klais of Bonn που παράγει εκπληκτικούς ήχους. Το εν λόγω όργανο αποτελείται από 5.275 αυλούς (σωλήνες) και το ύψος του ανέρχεται στα 16 μέτρα, ενώ ζυγίζει συνολικά 25 τόνους.

Επιπρόσθετα, ο ναός συμμετέχει κάθε χρόνο στο φεστιβάλ του φωτός με αποτέλεσμα να «μεταμορφώνεται» αλλάζοντας όψη κατά τις βραδινές ώρες με τους έντονους φωτισμούς και τα εντυπωσιακά χρώματα.

Τέλος, ο ναός είναι ανοιχτός στο κοινό καθημερινά, ωστόσο υπάρχει εισιτήριο αν επισκεφθείτε τον πύργο που λειτουργεί ως παρατηρητήριο, ενώ κάθε Κυριακή πραγματοποιείται λειτουργία.

Εγκαταλείφθηκε από τον ελληνικό πληθυσμό και δεν κατοικήθηκε ποτέ ξανά. Ο λόγος για το χωριό Λιβίσσι (τουρκικά: Kayaköy) που αποτελείται πλέον από εκατοντάδες πέτρινα κτίρια χωρίς σκεπές και δύο εκκλησίες στις κορυφές μιας βουνοπλαγιάς στα βάθη της Τουρκίας.

Συγκεκριμένα, το ελληνικό χωριό – φάντασμα βρίσκεται 8 χλμ. νότια της παραθαλάσσιας πόλης Φετίγιε (Μάκρη), όπου ζούσαν Έλληνες της Μικράς Ασίας μέχρι το 1923.

Η βραχώδης περιοχή όπου βρίσκεται το Λιβίσι κατοικούνταν, ήδη, από τα πρώιμα αρχαϊκά χρόνια και σύμφωνα με κάποιες ιστορικές πηγές βρίσκεται κοντά στην τοποθεσία της πόλης που τότε ονομαζόταν Καρμυλησσός.

Το χωριό χωριζόταν σε τρεις συνοικίες-ενορίες, την πάνω γειτονιά (με την εκκλησία του Ταξιάρχη και τη βοτσαλωτή πλατεία του Στούμπου, τα καφενεία και το Αρρεναγωγείο), τη μέση γειτονιά (με την εκκλησία της Αγίας Άννας-«μέση Παναγιά» και το Παρθεναγωγείο-«κάτω σχολειό») καθώς και την κάτω γειτονιά με την Παναγία Πυργιώτισσα-«κάτω Παναγιά».

Άλλες γειτονιές ήταν οι Άι Παρασκηυγή, Καμάρα, Ορούτζα, Αλαμά, Κουνουσάτα, Πουρτίν, Φουρνάρη, Βουνάριν, Ληά του κυρ Παλιού, Σκυλλαρούδα, Χάνιν, Βούρβουρη, Ξηρά Περιβόλια και Σταυρίν.

Το αυξημένο θρησκευτικό αίσθημα του ελληνικού οικισμού είχε ως αποτέλεσμα να ανεγερθούν συνολικά 21 εκκλησίες και παρεκκλήσια μέσα στο χωριό, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή. Μάλιστα, η εκκλησία της Αγίας Άννας θεωρείται η παλαιότερη του χωριού και ονομαζόταν Παλιά Παναγιά.

Ωστόσο, το ελληνικό στοιχείο άρχιζε σιγά – σιγά να «σβήνει», όταν αρκετές οικογένειες εκτοπίστηκαν στα Ανατολικά,λόγω των διώξεων. Οι διώξεις των κατοίκων του Λιβισίου, αλλά και της γειτονικής Μάκρης, εντάσσονταν στο ευρύτερο σχέδιο των Τούρκων να εκκενώσουν τα παράλια από τους Έλληνες κατοίκους.

Οι διωγμοί στην περιοχή άρχισαν το 1914 με τον εγκλεισμό των κατοίκων στη Μάκρη. Το 1916 πολλές οικογένειες οδηγήθηκαν στο Ντενιζλί, μετά από πορεία έξι ημερών. Το 1917 άλλοι κάτοικοι οδηγήθηκαν στα χωριά Χουρουτούμ, Ατζί Παγιάμ και Στεφενή, επίσης κοντά στο Ντενιζλί.

Το 1919 εξορίστηκαν οι άντρες ηλικίας 13-70 χρόνων και το 1921 οι εναπομείναντες 480 στο Ικόνιο, την Καισάρεια και τελικά, μετά από πεζοπορία 55 ημερών, στο Χαμητιέ της Συρίας, όπου παρέμειναν έως τον Νοέμβριο του 1922. Οι πρόσφυγες από την περιοχή της Μάκρης εγκαταστάθηκαν στην Αττική ιδρύοντας τον Δήμο Νέας Μάκρης, ενώ οι κάτοικοι από το Λιβίσι ίδρυσαν το Νέο Λειβήσι (Νέο Λιβύσσι), που ανήκε στην κοινότητα Μαρκόπουλου. Επίσης Λιβισιανοί εγκαταστάθηκαν στη Βοιωτία (Άγιος Γεώργιος Άμφισσας), τη Φωκίδα (Ιτέα) και την Εύβοια (Φάρακλα).

Παράλληλα, μετά τις ανεπιτυχείς πολεμικές επιχειρήσεις της Μικρασιατικής Εκστρατείας,το Λιβίσι εγκαταλείφθηκε πλήρως στο πλαίσιο της συμφωνίας ανταλλαγής πληθυσμών που υπογράφηκε από την ελληνική και τουρκική κυβέρνηση το 1923.

Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, τέλος, οι Τούρκοι αρνήθηκαν να εγκατασταθούν στο Λιβίσι, με αποτέλεσμα, μετά από έναν καταστροφικό σεισμό το 1957, τα σπίτια να μετατραπούν σε ερείπια.

Η αμυντική θωράκιση της Κωνσταντινούπολης χάρη στην διπλή σειρά τειχών προστάτευσε την Βυζαντινή Αυτοκρατορία σε εκατοντάδες πολιορκίες διαμέσω των αιώνων, με αποτέλεσμα τα τείχη να αποκαλούνται και ως «θεοφύλακτα».

Η κατασκευή των χερσαίων τειχών ξεκίνησε το 408 (επί αυτοκρατορίας του Θεοδόσιου Β’, γι’ αυτό ονομάζονται και Θεοδοσιανά) υπό την επίβλεψη του επάρχου των πραιτωρίων της Ανατολής Ανθέμιου, ενώ μετά από ένα σεισμό επισκευάστηκαν και απέκτησαν την τελική τους μορφή το 447.

Από την εποχή που ο επώνυμος Μεγαρέας ιδρυτής της πόλης του Βυζαντίου, ο Βύζας, έφτασε στη περιοχή το 667 π.Χ., διέκρινε τη στρατηγική σημασία της τοποθεσίας, καθώς και την ευκολία που παρείχε στην άμυνα, καθώς περικυκλωνόταν από τη θάλασσα σε τρεις πλευρές.

Συγκεκριμένα βρεχόταν από τον Κεράτιο κόλπο από το βορρά, από το Βόσπορο στα ανατολικά και από τη Θάλασσα του Μαρμαρά στο νότο ενώ επικοινωνεί με τη ξηρά από τα δυτικά προς τη θρακική πεδιάδα.

Προς την πλευρά της Θράκης λοιπόν χτίστηκε το πρώτο τείχος της πόλης. Τα τείχη του Βυζαντίου ήταν σαφώς μικρότερα των επόμενων που θα κτιστούν για την Κωνσταντινούπολη, καθώς και η ίδια η Βασιλεύουσα ήταν πολύ μεγαλύτερη. Τα τείχη επεκτάθηκαν πρώτα από τον Ρωμαίο Σεπτίμιο Σεβήρο και ύστερα από τον Κωνσταντίνο τον Μεγάλο και τελικά πήραν την τελική τους μορφή επί Θεοδοσίου.

Οι τρεις ισχυρές γραμμές άμυνας

Τα αρχικά τείχη είχαν μέγεθος 6 χιλιομέτρων. Η οχυρωματική γραμμή που έχτισε ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β’, 1.500 μέτρα δυτικά του Κωνσταντίνειου τείχους, ένωσε την τειχισμένη περίμετρο της περιοχής των Βλαχερνών, από το βορρά, κάθετα προς το νότο με το άκρο των θαλάσσιων τειχών που βρισκόταν στη πλευρά της Προποντίδας.

Τα χερσαία τείχη είχαν μήκος 5.570 μέτρων και είχαν χτιστεί με σύνθετο τρόπο ως μια διπλή οχυρωματική γραμμή. Δηλαδή οι εισβολείς συναντούσαν πρώτα μια αμυντική τάφρο και ύστερα το έξω τείχος, γνωστό και ως μικρόν τείχος, ενώ εάν περνούσαν το πρώτο συναντούσαν το μεγαλύτερο έσω τείχος, γνωστό και ως μέγα τείχος ή κυρίως τείχος. Η τάφρος είχε βάθος 10 μέτρα και πλάτος 21 μέτρα και απείχε από το έξω τείχος 15 με 17 μέτρα.

Το έξω τείχος προστέθηκε στις επισκευές του 447 και είχε πάχος 2,5 μέτρα και ύψος 7 μέτρα χωρίς επάλξεις και 8 με 8,5 μέτρα με τις επάλξεις. Κάθε 50 μέτρα υψωνόντουσαν τετράγωνοι πύργοι ύψους περίπου 10 μέτρων ο καθένας. Κατασκευάστηκαν συνολικά 96 πύργοι.

Ανάμεσα στο έξω τείχος και το έσω τείχος υπήρχε περίβολος πλάτους 15 με 20 μέτρων.

Το έσω τείχος είχε πάχος 5 μέτρα και ύψος 10 μέτρα χωρίς τις επάλξεις ενώ με τις επάλξεις έφτανε τα 13 μέτρα. Ανά 60 με 70 μέτρα ορθώνονταν τετράγωνοι ή οκτάγωνοι πύργοι που έφταναν τα 19 μέτρα ύψους, συνολικά είχε 96 πύργους όπως το έξω τείχος, ενώ ανάμεσα σε δυο πύργους του έσω τείχους παρεμβάλλονταν ένας του έξω τείχους.

Κατά μήκος του χερσαίου τείχους υπήρχαν 10 πύλες, εναλλάξ μια πολιτική και μια στρατιωτική, ενώ υπήρχε και μια επίσημη για την είσοδο του Αυτοκράτορα. Αυτή η πύλη ήταν η λεγόμενη Χρυσή Πύλη, η πιο περίλαμπρη από όλες, στο σημείο όπου αργότερα χτίστηκε το οχυρό Επταπύργιο (τουρκικά Γιεντί Κουλέ). Οι υπόλοιπες πολιτικές πύλες ήταν οι πύλες του Αγίου Ρωμανού, του Ρηγίου ή Ρουσίου, της Σηλυβρίας (ή Ζωοδόχου Πηγής ή Μελαντιάδος), του Χαρισίου ή Πολυανδρίου, που μένανε ανοικτές όλο το πρωί μέχρι το μεσημέρι.

Οι στρατιωτικές πύλες οδηγούσαν μόνο στον περίβολο μεταξύ των τειχών, και ήταν αριθμημένες, από νότο προς βορρά: η Πύλη του Πρώτου ή αλλιώς Πύλη του Χριστού, η Πύλη του Δευτέρου, η Πύλη του Τρίτου, η Πύλη του Τέταρτου και η Πύλη του Πέμπτου. Επίσης, υπήρχαν κάποιες μικρότερες πύλες γνωστές ως πυλίδες που χρησίμευαν στους στρατιώτες, για να ανεβοκατεβαίνουν στα τείχη, στους αγγελιαφόρους ή τους μυστικούς καλεσμένους ή επισκέπτες του αυτοκράτορα και στους μοναχούς που τις χρησιμοποιούσαν για να πηγαινοέρχονται στα μοναστήρια. Μια από αυτές τις πυλίδες ήταν και η γνωστή, για το τραγικό ρόλο που διαδραμάτισε στην Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, Κερκόπορτα (ή όπως λεγόταν αλλιώς Ξυλόκερκος πόρτα), που σήμανε και την κατάλυση της υπερχιλιετούς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μετά από την πολιορκία σχεδόν 50 ημερών του οθωμανικού στρατού.

Τα τείχη στην θάλασσα ήταν μικρότερα αλλά ήταν χτισμένα ακριβώς δίπλα στη θάλασσα ώστε να μην μπορεί να αποβιβαστεί ο εχθρός εάν δοκίμαζε επίθεση από τη θάλασσα. Τα τείχη ήταν μονά σε όλο τους το μήκος, με εξαίρεση τη συνοικία του Πετρίου στον Κεράτιο. Τα τείχη είχαν πάχος 3 με 4 μέτρα ενώ το ύψος τους είχαν 10 μέτρα στον Κεράτιο κόλπο και 13 με 15 μέτρα στη Θάλασσα του Μαρμαρά. Και στα παράκτια τείχη υπήρχαν πύργοι, ύψους περίπου 13 με 15 μέτρων, αλλά ορθωνόντουσαν σε ακαθόριστα διαστήματα πάνω στα τείχη.

Οι πύλες του παράκτιου τείχους ήταν μικρότερες του χερσαίου τείχους και λειτουργούσαν κυρίως ως εμπορικές για τους εμπόρους και για εφοδιασμό για τα στρατεύματα μέσω της θαλάσσιας οδού. Για την ασφάλεια του Κερατίου κόλπου οι Βυζαντινοί έκλειναν το στόμιο του κόλπου με μια βαριά σιδερένια αλυσίδα που εκτεινόταν μέχρι τη συνοικία του Γαλατά.

Η ελλιπής οχύρωση των θαλασσίων τειχών σε σχέση με τα χερσαία επέτρεψε την κατάληψη τμημάτων τους κατά τη διάρκεια της Τέταρτης Σταυροφορίας που οδήγησε στην άλωση του 1204.

Το Σετενίλ ντε λας Μποντέγκας (Setenil de las Bodegas) είναι πόλη που βρίσκεται 157 χλμ. βορειοανατολικά του Κάδιθ (Ανδαλουσία) στην νότια Ισπανία, όπου διαμένουν περίπου 3.000 κάτοικοι.

H πόλη είναι χτισμένη στις δύο πλευρές ενός μικρού ποταμού, του Rio Trejo, ο οποίος διασχίζει ένα μικρό φαράγγι. Στην μια πλευρά του φαραγγιού υπάρχει ένα τεράστιος βράχος και ορισμένοι από τους κατοίκους, για να κατασκευάσουν τα σπίτια τους, χρησιμοποίησαν σπηλιές ή κοιλώματα του βράχου και έχτισαν τους εξωτερικούς τοίχους των σπιτιών τους.

Γι’ αυτές τις κατοικίες είναι ιδιαίτερα γνωστή η Σετενίλ ντε λας Μποντέγκας, καθώς ο βράχος εγκλωβίζει την υπερβολική ζέστη το καλοκαίρι, αλλά και το κρύο, το χειμώνα.

Ο κεντρικός δρόμος ονομάζεται «Calle Cuevas del Sol» (Σπηλιά του Ήλιου) και είναι χτισμένος κάτω από ένα τεράστιο κομμάτι του βράχου που προεξέχει. Στον ηλιόλουστο δρόμο φιλοξενούνται εστιατόρια που είναι επίσης «κολλημένα» μέσα στις σπηλιές, ενώ από την κάτω πλευρά διακρίνεται το ποτάμι.

Οι περισσότεροι επισκέπτες περιδιαβαίνουν το χωριό, κάνοντας μια στάση στα μπαράκια που υπάρχουν στον περίφημο δρόμο Calle Cuevas de la Sombra (σπηλιές της σκιάς) μ’ έναν ογκόλιθο να βρίσκεται πάνω από τα κεφάλια τους, ενώ, στην συνέχεια, ανηφορίζουν τα στενά δρομάκια για να απολαύσουν την μαγική θέα των υπόλοιπων λευκών σπιτιών.

Στην περιοχή υπήρχε οχυρωμένη πόλη των Μαυριτανών. Το κάστρο της Σετενίλ ντε λας Μποντέγκας χρονολογείται από την περίοδο των Αλμοαδών, το 12ο αιώνα μ.Χ. Το Κάστρο Ναζάρι περιστοιχιζόταν από περίπου 40 πύργους, ωστόσο, σήμερα διατηρείται μόνο ένας.

Οι Χριστιανοί κατάφεραν να καταλάβουν την πόλη, μετά από πολιορκία 15 ημερών, το 1484, κατά την περίοδο της «Reconquista» (σ.σ. η διαδικασία κατάκτησης των μουσουλμανικών εδαφών της ιβηρικής χερσονήσου από τα χριστιανικά βασίλεια του βορρά).

Η ονομασία της Σετενίλ ντε λας Μποντέγκας προέρχεται από την ισπανική λέξη bodegas (που σημαίνει οινοποιείο, αποθήκη) και έχει τις ρίζες της στην κατάληψη της πόλης, από τους Χριστιανούς, οι οποίοι ξεκίνησαν να καλλιεργούν στην περιοχή αμπέλια. Τα οινοποιεία είναι λιγοστά κατά την σημερινή εποχή, ωστόσο, η περιοχή παραμένει δημοφιλής για τις νόστιμες ελιές της και τα αμύγδαλα.

Υπάρχει, όμως, και η παράδοση σύμφωνα με την οποία η ονομασία της πόλης προέρχεται από την λατινική φράση septem nihil (επτά φορές τίποτα), καθώς η Σετενίλ ντε λας Μποντέγκας καταλήφθηκε από τους Χριστιανούς μετά από επτά αποτυχημένες προσπάθειες.

Το νησί Χασίμα ή Gunkanjima – που σημαίνει «νησί θωρηκτό»-, λόγω του σχήματος του, βρίσκεται κοντά στην πόλη Ναγασάκι και κατοικήθηκε πρώτη φορά το 1887, όταν ξεκίνησε η παραγωγή άνθρακα στα υποθαλάσσια ορυχεία της περιοχής στο πλαίσιο της εκβιομηχάνισης της Ιαπωνίας. Πρόκειται για ένα από τα 505 ακατοίκητα νησιά του νομού Ναγκασάκι.

Ο όμιλος Mitsubishi αγόρασε το 1890 το νησί, κατασκευάζοντας περιμετρικά «θαλάσσια τείχη» ως κυματοθραύστες. Το 1916, η εταιρεία έχτισε μια επταώροφη πολυκατοικία από οπλισμένο σκυρόδεμα – για την προστασία από τυφώνες – ώστε να διαμείνουν οι εργάτες μαζί με τις οικογένειες τους.

Μέσα στα επόμενα 55 χρόνια κατασκευάστηκαν περισσότερα κτίρια, συμπεριλαμβανομένων σχολείων, νηπιαγωγείων, νοσοκομείων και δημαρχείων. Παράλληλα, μέριμνα υπήρξε και για την ψυχαγωγία των ανθρακωρύχων και, έτσι, κατασκευάστηκαν κινηματογράφοι, κοινόχρηστα λουτρά, πισίνες, καθώς και διάφορα καταστήματα.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 έως το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, Κορεάτες και Κινέζοι αιχμάλωτοι πολέμου αναγκάστηκαν να εργαστούν στο νησί κάτω από σκληρές συνθήκες. Υπολογίζεται ότι εκείνη την περίοδο έχασαν τη ζωή τους 1300 εργάτες λόγω εργατικών ατυχημάτων, της υπερκόπωσης και του υποσιτισμού.

Το 1959 ο πληθυσμός του νησιού υπολογιζόταν στους 5.259 κατοίκους και ήταν ένα από τα πιο πυκνοκατοικημένα μέρη του κόσμου. Δεδομένου, όμως, ότι το πετρέλαιο αντικατέστησε σταδιακά τον άνθρακα κατά τη δεκαετία του ’60, μπήκε «λουκέτο» στα ανθρακωρυχεία της Ιαπωνίας, καθώς και στα ορυχεία της Χασίμα.

Έτσι, η Mitsubishi έκλεισε επίσημα το ορυχείο τον Ιανουάριο του 1974 και στις 20 Απριλίου, οι εργάτες του νησιού εγκατέλειψαν οριστικά τα σπίτια τους. Έκτοτε, το νησί έμεινε ερειπωμένο και για 35 χρόνια ήταν μη επισκέψιμο. Μέχρι το 2002 ανήκε στην εταιρεία Mitsubishi, η οποία το παραχώρησε στην πόλη Τακασίμα και μετατράπηκε σε δημοφιλές αξιοθέατο της περιοχής.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2009 η Ιαπωνία ζήτησε να συμπεριληφθεί το ορυχείο του νησιού – μαζί με άλλες 22 βιομηχανικές περιοχές – στον κατάλογο με τα Μνημεία Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Αυτή η κίνηση προκάλεσε την αντίδραση των κυβερνήσεων της Νοτίου Κορέας και της Κίνας.

Μάλιστα, η Νότια Κορέα υποστήριξε ότι η επίσημη αναγνώριση αυτών των τοποθεσιών θα «παραβίαζε την αξιοπρέπεια των επιζώντων που εξωθήθηκαν σε καταναγκαστική εργασία» και ότι «οι τοποθεσίες παγκόσμιας κληρονομιάς πρέπει […] να είναι αποδεκτές απ’ όλους τους λαούς του κόσμου». Μετά από πολλές διαμάχες, το ανθρακωρυχείο του νησιού εγκρίθηκε επίσημα ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO τον Ιούλιο του 2015.

Το 2002 ο Σουηδός σκηνοθέτης, Thomas Nordanstad έφτιαξε μια ταινία για το νησί, αναδεικνύοντας τις αναμνήσεις από την καθημερινότητα που είχε ο Dotokou, ένας Ιάπωνα που μεγάλωσε εκεί.

Στο «νησί – φάντασμα» με τα εγκαταλελειμμένα κτίρια έχουν γυριστεί και δεκάδες ταινίες. Η πιο γνωστή από αυτές, είναι το «Skyfall» του Τζέιμς Μποντ που γυρίστηκε το 2012 με τον Ντάνιελ Κρεγκ στον ρόλο του πράκτορα και τον Χαβιέρ Μπαρδέμ στο ρόλο του κακού, Ραούλ Σίλβα.

H μόνιμη προτροπή που δίνουν οι τράπεζες προς τους πελάτες είναι να μην αποκαλύπτουν σε κανέναν τον προσωπικό τους κωδικό PIN. Και αυτό, διότι οι επιτήδειοι καιροφυλακτούν, προκειμένου να εξαπατήσουν ανυποψίαστους πολίτες, επικαλούμενοι ότι δήθεν είναι εκπρόσωποι των τραπεζών ή λογιστικών γραφείων για… επιστροφή φόρου.

Βέβαια, οι απάτες είναι ένα φαινόμενο που δεν μπορούμε να προβλέψουμε και να αποφύγουμε. Ωστόσο, μπορούμε να προστατευτούμε σε μεγάλο βαθμό, χρησιμοποιώντας κωδικούς PIN που δεν και τόσο συνηθισμένοι.

Mιλώντας στην Daily Mail, o σύμβουλος κυβερνοασφάλειας στην εταιρεία ESET, Jake Moore, τόνισε ότι «αρκετοί συνεχίζουν να χρησιμοποιούν κωδικούς PIN που θεωρούνται συνηθισμένοι ή που σχετίζονται με προσωπικά τους στοιχεία, όπως για παράδειγμα, την ημερομηνία γέννησης».

Αυτό, βέβαια, συμβαίνει κατά κύριο λόγο λόγω του ότι οι περισσότεροι μπορεί να έχουν επιπλέον πιστωτικές κάρτες σε άλλες τράπεζες, συν το γεγονός, ότι απαιτείται και απομνημόνευση κωδικών για τους λογαριασμούς στα social media.

«Οι πολίτες βρίσκονται σε κίνδυνο έχοντας αδύναμους κωδικούς PIN και συχνά δεν κατανοούν πλήρως την απειλή, μέχρις ότου να συμβεί η παραβίαση των λογαριασμών τους» πρόσθεσε ο Moore.

Έτσι, για να προστατεύσετε τις καταθέσεις σας, μπορείτε να αλλάξετε τους κωδικούς πρόσβασης, αποφεύγοντας να χρησιμοποιήσετε τους πιο συνηθισμένους και, συνεπώς, μη ασφαλείς. Οι πιο συνηθισμένοι αριθμοί PIN είναι οι εξής:

1234

1111

0000

1212

7777

1004

2000

4444

2222

6969

Οι λιγότερο συνηθισμένοι αριθμοί PIN είναι οι εξής:

8557

8438

9539

7063

6827

0859

6793

0738

6835

8093.

Ο πήλινος στρατός στην Κίνα, ανατολικά της πόλης Χσιάν, ήταν θαμμένος για πάνω από 2.000 χρόνια. Η ανακάλυψη του έγινε εντελώς τυχαία, όταν Κινέζοι αγρότες προσπάθησαν το 1974 να ανοίξουν ένα πηγάδι στην περιοχή με αποτέλεσμα να βρουν ορισμένες από τις φιγούρες.

Στη συνέχεια, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ένα λάκκο μήκους 230 μέτρων με 11 διαδρόμους και τουλάχιστον 6.000 αγάλματα στρατιωτών του πεζικού από τερακότα.

Συγκεκριμένα, ο πήλινος στρατός βρίσκεται στο μαυσωλείο του πρώτου Κινέζου αυτοκράτορα Τσιν Σι Χουάνγκ (Qin Shi Huang). Ο Τσιν Σι Χουάνγκ αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας το 221 π.Χ. αφού κατάφερε να υποτάξει έξι αντιμαχόμενα κράτη και να ενώσει την Κίνα.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Sima Qian (145-90 π.Χ.), η κατασκευή του μαυσωλείου, για την ολοκλήρωση του οποίου εργάστηκαν 700.000 άνθρωποι, ξεκίνησε το 246 π.Χ., όταν ο αυτοκράτορας Τσιν Σι Χουανγκ ήταν 13 ετών.

Δίπλα βρέθηκε ένας δεύτερος λάκκος με τοξότες, από τους οποίους άλλοι ήταν σε όρθια στάση και άλλοι γονατιστοί, και ιππείς με τα άλογα τους και αρματηλάτες μαζί με ορισμένους πεζούς και ένας τρίτος λάκκος με 68 φιγούρες που ίσως αποτελούσαν το αρχηγείο του στρατού. Επίσης, βρέθηκε και ένας ακόμη αλλά άδειος, ίσως επειδή κάποια εξέγερση δεν επέτρεψε την αποπεράτωσή του.

Και οι τέσσερις λάκκοι έχουν γύρω στα εφτά μέτρα βάθος και βρίσκονται περίπου ενάμισι χιλιόμετρο ανατολικά του τάφου του αυτοκράτορα. Συνολικά οι πήλινοι στρατιώτες είναι περίπου 8.000. Υπάρχουν επίσης 130 πήλινα άρματα με 520 άλογα και 150 άλογα ιππικού. Το 1987 ο μεγάλος αυτός τάφος, που χαρακτηρίστηκε και 8ο θαύμα του κόσμου, ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, ενώ αποτελεί ένα από τα διάσημα τουριστικά αξιοθέατα της Κίνας μαζί με το Σινικό Τείχος και την Απαγορευμένη Πόλη.

Η πρώτη εντύπωση που σχηματίζει κανείς, βλέποντας τους πολεμιστές από απόσταση είναι ότι πρόκειται για πανομοιότυπες φιγούρες. Ωστόσο, όσο και αν φαίνεται περίεργο, η κάθε φιγούρα είναι μοναδική με διαφορετικά σχήματα χιτώνων, χαρακτηριστικά προσώπου και χτενίσματα. Επίσης, οι πήλινες φιγούρες δεν έχουν όλες το ίδιο ύψος. Άλλες είναι γύρω στο 1 μέτρο και 80 εκατοστά και άλλες, κυρίως αυτές που απεικονίζουν υψηλόβαθμους αξιωματικούς, φτάνουν και το 1 μέτρο και 95 εκατοστά. Για την κατασκευή των προσώπων των στρατιωτών πρέπει να χρησιμοποιήθηκαν ως μοντέλα πραγματικοί στρατιώτες, καθώς ο Τσιν Σι Χουάνγκ είχε απαιτήσει κανένα από τα πρόσωπα των στρατιωτών να μην μοιάζει με άλλο.

Αρχικά οι πολεμιστές δεν είχαν την συγκεκριμένη εξωτερική εμφάνιση, αλλά ήταν βαμμένοι με έντονα χρώματα. Ωστόσο, με το πέρασμα των αιώνων, τα χρώματα ξεθώριασαν. Μετά την βαφή τους οι πολεμιστές, τοποθετήθηκαν σε διάταξη στους λάκκους και εξοπλίστηκαν με αληθινά μπρούτζινα όπλα. Περισσότερα από 40.000 όπλα έχουν βρεθεί στο σημείο όπως ξίφη, λόγχες, και βέλη. Σύμφωνα με μελέτες, τα εν λόγω όπλα δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ σε μάχη, αλλά κατασκευάστηκαν ειδικά για την ταφή του πήλινου στρατού.

To 2016 Κινέζοι αρχαιολόγοι ανακοίνωσαν πως θεωρούν πιθανό ότι τα αγάλματα των πολεμιστών εμπνεύστηκαν από την ελληνική τεχνοτροπία, ή πως σχεδιάστηκαν από Έλληνες γλύπτες, με τους οποίους οι Κινέζοι ήρθαν σε επαφή στα δυτικά της χώρας κατά την περίοδο της διακυβέρνησης από τον αυτοκράτορα Τσιν Σι Χουάνγκ κατά τον 3ο αιώνα π.Χ.

«Φαντάζομαι ότι ένας Έλληνας γλύπτης μπορεί να βρισκόταν στον χώρο για να εκπαιδεύσει τους ντόπιους», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Λούκας Νικέλ, πρόεδρος της Ασιατικής Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.
Σύμφωνα με τον Νικέλ, πιθανολογείται ότι η ελληνική επιρροή είναι επακόλουθο των κατακτήσεων του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία.

Οι Κινέζοι ήρθαν σε επαφή με τους Μακεδόνες στην κοιλάδα της Φεργκάνα. Μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Φεργκάνα έχει γίνει μέρος του βασιλείου των Σελευκιδών και του βακτριανού βασιλείου. Παράλληλα, μετά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ελληνικά αγάλματα θα μπορούσαν να είχαν φτάσει στην Κίνα, αποτελώντας πηγή έμπνευσης για τον πήλινο στρατό. Μάλιστα, το τηλεοπτικό δίκτυο BBC είχε δημιουργήσει σχετικό ντοκιμαντέρ με τον τίτλο «ο μεγαλύτερος τάφος του κόσμου», παρουσιάζοντας την θεωρία για την ελληνική επιρροή.