Αρχείο κατηγορίας Περίεργα και Παράξενα

Η Ανταρκτική είναι η μοναδική ήπειρος χωρίς μόνιμο πληθυσμό

Υπάρχουν δύο μέρη στον πλανήτη μας, όπου δεν έχουν μόνιμο πληθυσμό, εξαιτίας των ακραίων κλιματολογικών συνθηκών.

Τα δύο πιο αφιλόξενα μέρη του πλανήτη θεωρούνται η Ανταρκτική στο Νότιο Πόλο καθώς και η Κοιλάδα του Θανάτου στις ΗΠΑ.

Στα συγκεκριμένα μέρη δεν μπορεί να μείνει άνθρωπος, ούτε 1 λεπτό, λόγω των πολύ υψηλών και πολύ χαμηλών θερμοκρασιών, καθώς είναι άκρως επικίνδυνο.

Ανταρκτική

Η Ανταρκτική είναι η μοναδική ήπειρος χωρίς μόνιμο πληθυσμό και βρίσκεται στο νότιο άκρο της Γης, γύρω από τον Νότιο Πόλο. Η θερμοκρασία στην Ανταρκτική κυμαίνεται στους μείον 50 βαθμούς Κελσίου, ενώ σε μετρήσεις στις κοιλάδες του ανατολικού οροπεδίου της Ανταρκτικής έχουν σημειωθεί μέχρι και μείον 98 βαθμοί Κελσίου. Η Ανταρκτική καλύπτεται από στρώμα πάγου που φτάνει σε μέσο πάχος τα 2 χιλιόμετρα, ενώ ο αέρας είναι ξηρός, εξαιτίας της έλλειψης υγρασίας.

Παρ’ όλο που αποτελεί μια αχανή περιοχή, η Ανταρκτική παίζει σημαντικό ρόλο για τη μελέτη της κλιματικής αλλαγής. Γι’ αυτό το λόγο, άλλωστε, στην περιοχή διαμένουν προσωρινά επιστήμονες σε ερευνητικούς σταθμούς που βρίσκονται διάσπαρτοι στην ήπειρο. Επίσης, μόνο προσαρμοσμένοι στο κρύο οργανισμοί μπορούν να ζήσουν στην Ανταρκτική (βακτήρια, μύκητες).

Παρά τις ακραίες συνθήκες, η Ανταρκτική φιλοξενεί αρκετά είδη ζώων, όπως πιγκουΐνους, φώκιες, φάλαινες και άλμπατρος (πτηνά). Η βλάστηση, όπου εμφανίζεται, είναι τύπου τούνδρας. Οι συνθήκες στην περιοχή είναι ακραίες, με σφοδρούς ανέμους και τσουχτερό κρύο.

Η Κοιλάδα του Θανάτου

Η Κοιλάδα του Θανάτου είναι η πιο ζεστή περιοχή στη Βόρεια Αμερική και ένα από τα πιο αφιλόξενα μέρη στον κόσμο. Πρόκειται για το θερμότερο μέρος στη Γη και το δεύτερο ξηρότερο ολόκληρου του πλανήτη (με την έρημο Ατακάμα στη Χιλή να κατέχει την πρώτη θέση).

Βρίσκεται νοτιοανατολικά της οροσειράς Σιέρρα Νεβάδα στη Μεγάλη Λεκάνη και στην έρημο Μοχάβι, και αποτελεί στο μεγαλύτερό της μέρος το Εθνικό Πάρκο της Κοιλάδας του Θανάτου. Εκτείνεται, με διεύθυνση βορρά – νότου, μεταξύ της οροσειράς Αμαραγκόσα στα ανατολικά, ως την οροσειρά Πάναμιντ στα δυτικά, με τα βουνά Συλβάνια και Όουλσχεντ να σχηματίζουν τα σύνορά της, βόρεια και νότια αντίστοιχα. Η έκταση της φθάνει τα 7.800 τ. χλμ.

Η θερμοκρασία στην Κοιλάδα μπορεί να φτάσει τους 56 βαθμούς Κελσίου κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ενώ η περιοχή χαρακτηρίζεται από ξηρασία και απουσία βροχοπτώσεων. Η μεγαλύτερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ, ήταν 56,7 βαθμοί Κελσίου στις 10 Ιουλίου 1913, στο πάρκο Γκρίνλαντ.

Η Κοιλάδα του Θανάτου ονομάστηκε έτσι από μετανατεύοντες αποίκους το 1849, επειδή αρκετοί πέθαιναν ενώ τη διέσχιζαν, λόγω των εξαιρετικά υψηλών θερμοκρασιών της κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Όπως είναι φυσικό, η Κοιλάδα του Θανάτου είναι ακατοίκητη.

Δεν έχουν χωριστεί ποτέ και όταν έγινε στην πανδημία η μια έπαθε νευρικό κλονισμό

Είναι δίδυμες από την Αυστραλία και τις αποκαλούν «In-sync twins» γιατί έχουν απίστευτο συγχρονισμό την ώρα που μιλάνε. 

Οι δίδυμες από την Αυστραλία έγιναν γνωστές όταν μετά από μια κλοπή αυτοκινήτου με την μητέρα τους να βρίσκεται σε κίνδυνο βγήκαν σε τηλεοπτικό δίκτυο προκειμένου να περιγράψουν όσα βίωσαν. Αυτό που έγινε ήταν μοναδικό! Μιλούσαν σχεδόν ταυτόχρονα και περιέγραφαν με τα ίδια λόγια το περιστατικό.

Φυσικά, τις δίδυμες «τσίμπησαν» και άλλα τηλεοπτικά δίκτυα και το επίσης εντυπωσιακό ήταν ότι και πάλι έκαναν το ίδιο πράγμα! Μάλιστα, τους πήραν και ένα είδος συνέντευξης και η Μπρίτζετ και η Πόλα περιέγραψαν τη ζωή τους και πως διαχειρίζονται την δημοσιότητα. 

Εξήγησαν επίσης ότι δεν ξέρουν πως συνέβη αυτό – δηλαδή να μιλούν ταυτόχρονα – και προσπάθησαν να μιλήσουν ξεχωριστά αλλά όταν το έκαναν αυτό διαπίστωσαν ότι δεν ήταν ο εαυτός τους. «Δεν μας ενδιαφέρει η κριτική και λέμε στους ανθρώπους ότι αν δεν αντέχουν να μας ακούνε να κλείσουν την τηλεόραση».

Μάλιστα ακόμα και την στιγμή που τους ζήτησαν να μιλήσει μόνο η μια, η άλλη κουνούσε τα χείλη της και έλεγε τα ίδια πράγματα. Είπαν επίσης ότι είχαν μια πολύ άσχημη εμπειρία την περίοδο της πανδημίας και η μια από τις δυο χρειάστηκε να νοσηλευτεί επί 16 ημέρες και δεν μπορούσε να δει η μια την άλλη και ήταν τραυματικό. «Κάναμε Facetime όλη την ώρα και έπαθα νευρικό κλονισμό», είπε η μια από τις δυο. Όταν τις ρώτησαν για τις σχέσεις τους είπαν ότι είναι πολύ απασχολημένες για σχέσεις. 

Σαν να ξεπήδησε από ταινία: Η πιο στενή πόλη του κόσμου, όπου τίποτα δεν πάει χαμένο

Χτισμένη ανάμεσα σε απότομα βουνά, η Yanjin είναι η στενότερη πόλη του κόσμου. Εκεί, κάθε εκατοστό χώρου είναι πολύτιμο. Αυτή η πόλη στην Κίνα, κυριολεκτικά δεν έχει πού να απλωθεί.

Η πόλη Yanjin, στην επαρχία Γιουνάν της νοτιοδυτικής Κίνας είναι ιδιαίτερα γνωστή ως η «στενότερη πόλη του κόσμου». Βρίσκεται σε μια στενή κοιλάδα ανάμεσα σε απότομα βουνά, με τον ποταμό Heng να διασχίζει το κέντρο της. Σε ορισμένα σημεία μάλιστα, το πλάτος της πόλης δεν ξεπερνά τα 30 μέτρα, ενώ το μέγιστο πλάτος φτάνει τα 300 μέτρα.

Η γεωγραφική θέση της έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο δόμησης: τα κτίρια είναι χτισμένα σε ψηλούς πυλώνες, ώστε να προστατεύονται από τις πλημμύρες, καθώς στη συγκεκριμένη περιοχή σημειώνονται ιδιαίτερα έντονες βροχοπτώσεις και επικίνδυνα πλημμυρικά φαινόμενα.

Η Yanjin έχει πληθυσμό περίπου 453.000 κατοίκους και αποτελεί διοικητικό τμήμα της πόλης Zhaotong, και παραμένει ένα ζωντανό κέντρο ανθρώπινης δραστηριότητας εδώ και αιώνες. Ιστορικά, η περιοχή κατοικούνταν από τον λαό Bo, γνωστό για την παράδοση των «φέρετρων στα βράχια» — μια εντυπωσιακή ταφική πρακτική όπου τα φέρετρα τοποθετούνταν σε δύσβατους γκρεμούς.

Παρόλο που δεν διαθέτει μεγάλα τουριστικά αξιοθέατα, η μοναδική της αρχιτεκτονική και το φυσικό τοπίο προσελκύουν επισκέπτες από όλο τον κόσμο, που αναζητούν ξεχωριστές εμπειρίες.

Η έλλειψη οριζόντιου χώρου «οδήγησε» την πόλη να αναπτυχθεί κατά μήκος του ποταμού, με τα κτίρια να είναι χτισμένα πολύ κοντά το ένα στο άλλο και σε πολλές περιπτώσεις πάνω σε πυλώνες.

Οι δρόμοι είναι στενοί, σχεδόν εφαπτόμενοι με τα νερά του ποταμού, και οι μετακινήσεις απαιτούν ευελιξία και προσαρμοστικότητα, ενώ ο σιδηρόδρομος, οι γέφυρες και οι βασικές οδικές αρτηρίες έχουν σχεδιαστεί με απόλυτη ακρίβεια για να χωρέσουν σε ένα τόσο περιορισμένο περιβάλλον.

Τα τελευταία χρόνια, οι τοπικές αρχές προσπαθούν να προωθήσουν την Yanjin ως έναν εναλλακτικό τουριστικό προορισμό. Η έμφαση δίνεται στην προβολή της μοναδικής αρχιτεκτονικής, της τοπικής πολιτιστικής κληρονομιάς και της άγριας φυσικής ομορφιάς που την περιβάλλει.

Πάνω στο κάθε νόμισμα, ένα έθνος «μιλά» για τον εαυτό του

Όλοι γνωρίζουμε τα χαρτονομίσματα ως μέσο συναλλαγής, ως αριθμούς και ποσά που αλλάζουν χέρια στην καθημερινότητά μας. Το χαρτονόμισμα, όμως, πολύ πριν φτάσει στα πορτοφόλια μας, είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό κομμάτι χαρτί. Είναι ένας καθρέφτης ταυτότητας, ένα καλλιτεχνικό αποτύπωμα εθνικής υπερηφάνειας, μια μικρή εικονογραφημένη αφήγηση του παρελθόντος, της ιστορίας, του παρόντος και των ονείρων ενός λαού.

Μέσα από τις φιγούρες ηγετών, στοχαστών ή ιστορικών προσώπων, τα αρχιτεκτονικά μνημεία, τις απεικονίσεις της φύσης, των ζώων και των παραδόσεων, αφηγείται ιστορίες, αναδεικνύει αξίες και αναγνωρίζει στιγμές που διαμόρφωσαν την πορεία του. Σε έναν κόσμο που οδεύει ολοταχώς προς την ψηφιακή πληρωμή και τα αόρατα wallets, τα χαρτονομίσματα μοιάζουν όλο και περισσότερο με μικρά έργα τέχνης που κινδυνεύουν να χαθούν.

Όσο υπάρχουν, συνεχίζουν να συναρπάζουν: με χρώματα που τραβούν το βλέμμα, με λεπτομέρειες που θα ζήλευε ακόμα και ένας χαράκτης, με σύμβολα γεμάτα νόημα. Από τα πολύχρωμα, γεωμετρικά μοτίβα της Αφρικής μέχρι τις διάφανες λωρίδες των πολυμερών χαρτονομισμάτων της Ωκεανίας και από τα πορτρέτα λογοτεχνών της Ευρώπης μέχρι τους δράκους και τις τίγρεις της Ασίας, κάθε χαρτονόμισμα μάς «ξεναγεί» στην ψυχή ενός τόπου.

Ταξιδεύουμε στις τέσσερις γωνιές του κόσμου για να ανακαλύψουμε τα 7 ομορφότερα χαρτονομίσματα της εποχής μας. Κάθε ένα από αυτά δεν είναι απλώς όμορφο, αλλά μια συμπυκνωμένη αφήγηση, μια αισθητική πρόταση, ένα παράθυρο στην τέχνη και την ιδεολογία μιας χώρας.

Γιατί, τελικά, το χαρτονόμισμα δεν είναι απλώς χρήμα. Είναι μνήμη, είναι ταυτότητα, είναι πολιτισμός σε μικρογραφία.

Ρεάλ Βραζιλίας

Το Ρεάλ αποτελεί το σημερινό νόμισμα της Βραζιλίας. Ήταν επίσης νόμισμα της χώρας από το 1690 ως το 1942. Το πορτογαλικό ρεάλ ήταν το νόμισμα που χρησιμοποιούσαν οι Πορτογάλοι έποικοι που έφτασαν στην Αμερική, ωστόσο το επίσημο νόμισμα που κυκλοφόρησε με το όνομα «ρεάλ» στην πραγματικότητα τυπώθηκε το 1654 από τους Ολλανδούς, κατά την κατοχή της βορειοανατολικής περιοχής της Βραζιλίας από αυτούς. Το ρεάλ έγινε επίσημο νόμισμα στη Βραζιλία το 1690.

Σελίνι Ουγκάντας

Το σελίνι είναι το νόμισμα της Ουγκάντας. Τυπικά υποδιαιρείται σε 100 σεντ (cents), ωστόσο δεν έχουν κυκλοφορήσει κέρματα από το 1987, οπότε και αναπροσαρμόστηκε η αξία του νομίσματος. Η Τράπεζα της Ουγκάντας έθεσε σε κυκλοφορία νέα επανασχεδιασμένα χαρτονομίσματα τον Μάιο του 2010.

Τα σημερινά χαρτονομίσματα των 1.000 και των 5.000 σελινιών, υπέστησαν επεξεργασία ενσωματώνοντας όχι μόνο τα πλέον σύγχρονα χαρακτηριστικά ασφαλείας αλλά, επιπλέον, ένα νέο χαρτονόμισμα αξίας 2.000 σελινιών Ουγκάντας, ισοδύναμο με περίπου 1 δολάριο ΗΠΑ.

Ρινγκίτ Μαλαισίας

Το ρινγκίτ είναι το νόμισμα της Μαλαισίας, αντικατέστησε το Δολάριο Μαλαισίας και τυπώνεται από την Bank Negara Malaysia, την Τράπεζα της Μαλαισίας. Η πρώτη σειρά κερμάτων κυκλοφόρησε το 1967 και η δεύτερη το 1989. Μία τρίτη σειρά ανακοινώθηκε το 2011 και άρχισε να κυκλοφορεί από την επόμενη χρονιά.

Μεξικάνικο πέσο

Το πέσο είναι το νόμισμα του Μεξικού και συμβολίζεται με το σύμβολο του δολαρίου «$». Η ονομασία του νομίσματος προέρχεται από τα χρυσά βάρη. Άλλες χώρες στις οποίες χρησιμοποιείται το πέσο είναι: Αργεντινή, Δομινικανή Δημοκρατία, Κολομβία, Κούβα, Ουρουγουάη, Φιλιππίνες και Χιλή.

Τα πρώτα χαρτονομίσματα πέσο εκδόθηκαν από το Μεξικάνικο κράτος το 1823 και παρήχθησαν από τον αυτοκράτορα Αγουστίν ντε Ιτούρμπιδε σε ονομαστικές αξίες των 1, 2 και 10 πέσος.

Νάιρα Νιγηρίας

Το νάιρα είναι το νόμισμα της Νιγηρίας και χωρίζεται σε 100 kobo. Η Κεντρική Τράπεζα της Νιγηρίας (CBN) είναι ο μοναδικός εκδότης νομίμου χρήματος σε όλη την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Νιγηρίας.

Ελέγχει τον όγκο του χρήματος που παρέχεται στην οικονομία προκειμένου να διασφαλίσει τη νομισματική σταθερότητα και τη σταθερότητα των τιμών. Τον Οκτώβριο του 2021 το eNaira, η ψηφιακή έκδοση του κρατικού νομίσματος, κυκλοφορεί επίσημα στη Νιγηρία.

Δολάριο Νήσων Κουκ

Το 1987 εισήχθησαν από την κυβέρνηση χαρτονομίσματα των 3, 10 και 20 δολαρίων, τα οποία ακολουθήθηκαν από τα τραπεζογραμμάτια των 50 δολαρίων ως μέρος μιας νέας σειράς χαρτονομισμάτων το 1992. Τα χαρτονομίσματα αυτά τυπώνονταν ως το 1995.

Οι κάτοικοι των νησιών Κουκ δείχνουν προτίμηση στα τραπεζογραμμάτια της Νέας Ζηλανδίας, παρά το γεγονός ότι τα χαρτονομίσματα των Κουκ Νήσων είναι τα νόμιμα.

Ελβετικό φράγκο

Το Ελβετικό φράγκο είναι το νόμισμα τεσσάρων χωρών: της Ελβετίας, του Λίχτενσταϊν (χρησιμοποιείται παράλληλα με το τοπικό Φράγκο), της Ιταλίας (μόνο στην πόλη Καμπιόνε ντ’Ιτάλια, όπου μαζί με το Ευρώ είναι το επίσημο νόμισμα της πόλης) και της Γερμανίας (μόνο στην πόλη Μπύσινγκεν επί του Άνω Ρήνου, κυρίαρχο νόμισμα είναι το ελβετικό φράγκο).

Το ελβετικό φράγκο είναι η μόνη έκδοση του φράγκου που εκδίδεται ακόμα στην Ευρώπη.

Το τεράστιο χέρι βρίσκεται στην έρημο Ατακάμα που είναι μια από τις πιο ξηρές τοποθεσίες στον κόσμο

Το γλυπτό με το τεράστιο χέρι στην Χιλή, γνωστό ως «Mano del Desierto» (Χέρι της Ερήμου), είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά και μυστηριώδη έργα τέχνης στον κόσμο.

Το γλυπτό βρίσκεται στην έρημο Ατακάμα και απέχει 75 χλμ. της πόλης Αντοφαγάστα, προσελκύοντας πλήθος τουριστών.

Το χέρι είναι κατασκευασμένο από σκυρόδεμα και σίδερο και είναι είναι ορατό από μεγάλη απόσταση, αφού έχει ύψος περίπου 11 μέτρα, απεικονίζοντας μια τεράστια παλάμη που αναδύεται από το έδαφος.

Το επιβλητικό έργο σχεδίασε ο Χιλιανός γλύπτης Mario Irarrázabal, ενώ εγκαινιάστηκε στις 28 Μαρτίου 1992.

Η πρώτη αίσθηση που αποκομίζουν οι επισκέπτες, αντικρίζοντας το γλυπτό από κοντά, είναι ότι πρόκειται για ένα χέρι που ανήκει σε κάποιον αόρατο γίγαντα, ενώ το σκηνικό γίνεται ακόμα πιο απόκοσμο, λόγω της αχανούς ερήμου.

Σημειώνεται, εξάλλου, ότι η έρημος Ατακάμα είναι μια από τις πιο ξηρές τοποθεσίες στον κόσμο, εντείνοντας το αίσθημα του μυστικισμού.

Το γλυπτό υπενθυμίζει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράχθηκαν από το καθεστώς Πινοσέτ, ενώ το τεράστιο μέγεθος του αντιπροσωπεύει το πόσο ευάλωτοι είμαστε ως άνθρωποι.

Ωστόσο, δεν αποτελεί το μοναδικό έργο του διάσημου καλλιτέχνη, καθώς στην παραλία Brava της τουριστικής πόλης Πούντα ντελ Έστε, στην Ουρουγουάη, υπάρχει ένα ακόμη (μικρότερο σε μέγεθος) χέρι (la mano) που είναι επίσης γνωστό ως «Los Dedos» (Τα Δάχτυλα) ή «Hombre emergiendo a la vida» ( Άνθρωπος που Αναδύεται στη Ζωή). Το εν λόγω γλυπτό φιλοτεχνήθηκε από τον Χιλιανό καλλιτέχνη το 1982.

Ορισμένοι, πάντως, αναφέρουν ότι τα δύο χέρια αντιπροσωπεύουν την Μητέρα Φύση που κρατά τη νότια Αμερική.

Ωστόσο, και τα δύο χέρια απλώνονται προς τον ουρανό, κάτι που μπορεί να ερμηνευθεί και ως αναζήτηση του πνευματικού κόσμου και της ανώτερης δύναμης.

Με την πάροδο των ετών, πάντως, το επιβλητικό «Χέρι της Ερήμου» έχει καταστεί μέρος της πολιτιστικής ταυτότητας της Χιλής, ενώ ανά τακτά χρονικά διαστήματα πραγματοποιούνται εργασίες αποκατάστασης, δεδομένου ότι μερικοί ταξιδιώτες ζωγραφίζουν γκράφιτι πάνω στο γλυπτό.

Αρκετοί δρόμοι κρύβουν κινδύνους ακόμα για τους πιο έμπειρους οδηγούς, λόγω των απότομων κλίσεων, της στενότητας τους, καθώς και της γεωγραφικής τους θέσης

Ανά την Ευρώπη, υπάρχουν δρόμοι που διασχίζουν τοπία απαράμιλλης ομορφιάς, μέσα από από βουνά, λίμνες και φαράγγια, προσφέροντας θέα που κόβει την ανάσα.

Αρκετοί από αυτούς τους δρόμους, όμως, κρύβουν κινδύνους ακόμα για τους πιο έμπειρους οδηγούς, λόγω των απότομων κλίσεων, της στενότητας τους, καθώς και της γεωγραφικής τους θέσης.

Παρακάτω, ακολουθούν τέσσερις δρόμοι που θεωρούνται ως οι πιο επικίνδυνοι της Ευρώπης.

Τρανσφαγκαράσαν, Ρουμανία

Ο Τρανσφαγκαράσαν, η αλλιώς δρόμος DN7, είναι ένας από τους πιο εντυπωσιακούς και ταυτόχρονα επικίνδυνους δρόμους στην Ευρώπη. Μπορεί να ανεβάζει την αδρεναλίνη στα ύψη, προσφέροντας απίστευτη αίσθηση, ωστόσο, οι οδηγοί πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί.

Ο συγκεκριμένος δρόμος κατασκευάστηκε τη δεκαετία του ‘70 κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης του Νικολάε Τσαουσέσκου και διασχίζει τα Καρπάθια Όρη.

Το μήκος του αυτοκινητόδρομου αγγίζει τα 150 χλμ., ενώ σε αρκετά σημεία οι οδηγοί συναντούν απότομες και φιδωτές στροφές, τούνελ και πλαγιές που ζαλίζουν σε υψόμετρο 2.000 μέτρων.

Κατά την περίοδο του χειμώνα μέχρι τα μέσα της άνοιξης, ο δρόμος είναι συνήθως κλειστός, λόγω του παγετού και της έντονης χιονόπτωσης.

Στελβίο, Ιταλία

Το πέρασμα Stelvio (Passo dello Stelvio), μήκους 49 χλμ., βρίσκεται στις ιταλικές Άλπεις και είναι ένας από τους συναρπαστικούς δρόμους στην Ευρώπη, με υψόμετρο που φθάνει τα 2.757 μέτρα.

Το πέρασμα είναι ευρέως γνωστό για τις 48 φουρκέτες του. Λόγω των απότομων στροφών και της στενότητας του δρόμου, θεωρείται άκρως επικίνδυνος για τους οδηγούς, ωστόσο, αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες μοτοσικλετιστές και ποδηλάτες που θέλουν να διασχίσουν την διαδρομή για να απολαύσουν την μοναδική εμπειρία που προσφέρει.

Δρόμος του Ατλαντικού Ωκεανού, Νορβηγία

Ο Δρόμος του Ατλαντικού Ωκεανού (Atlantic Ocean Road) προσφέρει μαγευτική θέα, αλλά κατά τη διάρκεια της κακοκαιρίας γίνεται άκρως επικίνδυνος.

Παρ’ όλο που ο συγκεκριμένος δρόμος έχει μικρό μήκος (8,3 χλμ.), ωστόσο, διασχίζει το αρχιπέλαγος της Νορβηγικής Θάλασσας, με μια σειρά από 12 γέφυρες πάνω σε μικρές νησίδες, που εκτίθενται σε ισχυρούς ανέμους, κύματα και καταιγίδες από τον Ατλαντικό.

Passage du Gois, Γαλλία

Ο δρόμος Passage du Gois  (ή Gôa) συνδέει την ηπειρωτική χώρα με το νησί Noirmoutier. Η ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου δρόμου, μήκους 4,125 χλμ., έγκειται στο γεγονός ότι εξαφανίζεται δύο φορές την ημέρα κάτω από τα νερά της θάλασσας και μετά αναδύεται εκ νέου, λόγω της παλίρροιας.

Προκειμένου οι οδηγοί να μην παρασυρθούν και εγκλωβιστούν κατά μήκος του δρόμου από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, υπάρχουν προειδοποιητικές πινακίδες για ασφαλές πέρασμα. 

Κάνει πράξεις, πριν καν δούμε τους αριθμούς

Ένα 14χρονο παιδί από την Ινδία κατάφερε με τις εξαιρετικές ικανότητές του στα μαθηματικά να καταρρίψει έξι ρεκόρ Γκίνες μέσα σε μία μόνο μέρα.

Ο 14χρονος Ααρυαν Σούκλα, 14 ετών, από την Ινδία, κατέρριψε το πρώτο του ρεκόρ Γκίνες πριν από περίπου ένα χρόνο, όταν πήρε τον τίτλο για τον ταχύτερο χρόνο πρόσθεσης 50 αριθμών πέντε ψηφίων χρησιμοποιώντας απλά το μυαλό του, στο πλατό της ιταλικής τηλεοπτικής σειράς “Lo Sho Dei Record”.

Ο Σούκλα, ο οποίος ολοκλήρωσε την πρόκληση σε χρόνο μόλις 25,19 δευτερολέπτων, προσκλήθηκε αργότερα στο Ντουμπάι από τα Ρεκόρ Γκίνες και πλέον έχει άλλα έξι ρεκόρ στο όνομά του.

Σε μία μόνο μέρα, ο Σούκλα κατέρριψε τα ρεκόρ για τον ταχύτερο χρόνο πρόσθεσης, απλά χρησιμοποιώντας το μυαλό, 100 αριθμών τεσσάρων ψηφίων (30,9 δευτερόλεπτα), ταχύτερο χρόνο πρόσθεσης 200 αριθμών τεσσάρων ψηφίων (1 λεπτό, 9,68 δευτερόλεπτα), ταχύτερο χρόνο πρόσθεσης 50 αριθμών πέντε ψηφίων (18,71 δευτερόλεπτα), ταχύτερο χρόνο διαίρεσης ενός αριθμού 20 ψηφίων με έναν αριθμό 10 ψηφίων (5 λεπτά, 42 δευτερόλεπτα), ταχύτερο χρόνο πολλαπλασιασμού δύο αριθμών πέντε ψηφίων (51,69 δευτερόλεπτα) και ταχύτερο χρόνο πολλαπλασιασμού δύο αριθμών οκτώ ψηφίων (2 λεπτά, 35,41 δευτερόλεπτα).

Ο Σούκλα, που αποκαλείται «άνθρωπος-αριθμομηχανή» από τα Ρεκόρ Γκίνες, δήλωσε ότι εξασκείται στα μαθηματικά από πέντε έως έξι ώρες την ημέρα για να κρατά το μυαλό του σε φόρμα για τους διαγωνισμούς. Η οικογένειά του αναφέρει ότι δεν γνωρίζει από πού πήρε το ταλέντο ο Σούκλα και ότι κανείς στην οικογένεια δεν έκανε κάτι παρόμοιο. Το σίγουρο είναι ότι αποτελεί ένα πολύ ξεχωριστό ταλέντο που έχει ακόμη πολλά να δείξει στους υπολογισμούς πράξεων.

Εκατοντάδες, ακόμη και χιλιάδες χρόνια εγκλεισμού είναι η ποινή που έχουν ακούσει ορισμένοι κατάδικοι για εγκλήματα όπως οικονομική απάτη, τρομοκρατία ή μαζικές δολοφονίες. Ξεπερνώντας κατά πολύ τη διάρκεια μιας ανθρώπινης ζωής, αυτές οι ποινές θεωρούνται από πολλούς υπερβολικές, ωστόσο άλλοι θεωρούν ότι έτσι αποδίδεται δικαιοσύνη, έστω και συμβολικά.

Faruk Fatih Özer, Τουρκία (11.196 χρόνια)

Ο Faruk Fatih Özer υπήρξε ο ιδρυτής του ανταλλακτηρίου κρυπτονομισμάτων Thodex, το οποίο κατέρρευσε το 2021. Τον Σεπτέμβριο του 2023 καταδικάστηκε σε 11.196 χρόνια φυλάκιση για διάφορα εγκλήματα συμπεριλαμβανομένης της οικονομικής απάτης. Μεταξύ των συγκατηγορουμένων του ήταν η αδελφή και ο αδελφός του, οι οποίοι έλαβαν την ίδια ποινή.

Darron Bennalford Anderson (11.250 χρόνια) και Allan Wayne McLaurin (21.250 χρόνια), ΗΠΑ

Σύμφωνα με το Ρεκόρ Γκίνες, πρόκειται για τη μεγαλύτερη ποινή φυλάκισης που δόθηκε ύστερα από έφεση. Το 1994, οι Anderson και McLaurin βρέθηκαν ένοχοι για βιασμό, απαγωγή και ληστεία μίας γυναίκας, και καταδικάστηκαν σε 6.475 χρόνια κάθειρξης και οι δύο μαζί. Στην έφεση καταδικάστηκαν εκ νέου, με τις ποινές τους να εκτοξεύονται στα 11.250 χρόνια και 21.250 χρόνια αντιστοίχως.

Pudit Kittithradilok, Ταϊλάνδη (13.275 χρόνια)

Το 2017, ο Kittithradilok ομολόγησε στο δικαστήριο ότι ήταν ο ιθύνων νους της απάτης Ponzi που στέρησε τις οικονομίες από περίπου 40.000 θύματα που πείστηκαν να επενδύσουν στις εταιρείες του περισσότερα από $160 εκ. Αν και καταδικάστηκε σε 13.275 έτη φυλάκισης, η ομολογία του εξασφάλισε τη μείωση της ποινής του σε 6.637 χρόνια και 6 μήνες, ενώ δεν θα παραμείνει στη φυλακή πάνω από 20 χρόνια, καθώς σύμφωνα με τον ταϊλανδέζικο νόμο, καθένα από τα δύο εγκλήματα για τα οποία καταδικάστηκε έχει ανώτατο όριο τα 10 χρόνια έκτισης.

Charles Scott Robinson, ΗΠΑ (30.000 χρόνια)

Στις 14 Δεκεμβρίου 1994, ο Charles Scott Robinson καταδικάστηκε σε 30.000 χρόνια για τον βιασμό ενός τρίχρονου κοριτσιού. Με αυτόν τον τρόπο και δεδομένου ότι δεν μπορούσε να τον καταδικάσει σε ισόβια κάθειρξη χωρίς δικαίωμα αποφυλάκισης, ο δικαστής ικανοποίησε το αίτημα των ενόρκων να μείνει για πάντα εντός της φυλακής.

Jamal Zougam, Ισπανία (42.922 χρόνια)

Καταδικασμένος σε 42.922 χρόνια φυλάκισης για τη συμμετοχή του στις βομβιστικές επιθέσεις στη Μαδρίτη, το 2004, που στέρησαν τη ζωή σε 191 άτομα και προκάλεσαν τον τραυματισμό τουλάχιστον άλλων 1.800, ο Μαροκινός θα εκτίσει μόλις 40 έτη, δεδομένου ότι είναι το ανώτατο όριο σύμφωνα με τον ισπανικό νόμο.

Μια αρκετά… μακάβρια συνήθεια

Σε όλο τον κόσμο λαμβάνουν χώρα πολλά έθιμα για το Πάσχα κάθε χρόνο. Κάποια από τα έθιμα που υπάρχουν είναι αρκετά διαφορετικά. Το ίδιο συμβαίνει και στη Νορβηγία όπου υπάρχει ένα μακάβριο έθιμο.

Τι είναι αυτό; Το να διαβάζεις εγκληματικές ιστορίες κατά τη διάρκεια του Πάσχα. Ιδιαίτερα παλιότερα ήταν μια τόσο φυσιολογική συνήθεια, όπως το δικό μας τσούγκρισμα των αυγών. Η συνήθεια των Νορβηγών το Πάσχα να ασχολούνται με φόνους και να διαβάζουν παρόμοιες ιστορίες παραμένει ένα μυστήριο που εντυπωσιάζει τους πολίτες άλλων χωρών ή τουρίστες που βρίσκονται εκεί, εκείνη την περίοδο.

Κάθε χρόνο η νορβηγική αγάπη για το «έγκλημα του Πάσχα» γίνεται πρωτοσέλιδο και θεωρείται το κορυφαίο στις λίστες με περίεργους τρόπους για να γιορτάσεις το Πάσχα σε όλο τον κόσμο.

Δεν ήταν για να τα πετυχαίνουν πιο εύκολα οι εχθροί, το αντίθετο μάλιστα

Αν έχεις έστω και μια βασική εικόνα για την ιστορία της αεροπορίας, σίγουρα μπορείς να θυμηθείς ένα παλιό πολεμικό αεροσκάφος: θαμπά χρώματα παραλλαγής, ένας τεράστιος έλικας μπροστά, και στο κόκπιτ πιλότοι με γυαλιά και κράνη εποχής. Όμως υπάρχει ένα στοιχείο που κάνει συχνά τον θεατή να αναρωτηθεί: γιατί τόσα πολλά από αυτά τα αεροπλάνα έχουν έναν μεγάλο, κυκλικό στόχο ζωγραφισμένο πάνω τους; Πάντως όχι για να στοχεύουν οι αντίπαλοι.

Οι στόχοι είχαν σκοπό να αποφεύγονται τα λάθη, όχι να στοχοποιούνται οι πιλότοι

Τα μεγάλα κυκλικά σήματα, γνωστά ως roundels, ζωγραφίζονταν στα φτερά και τις άκρες του αεροσκάφους, όχι για αισθητικούς λόγους αλλά για επιβίωση. Στις αερομαχίες –τα περίφημα dogfights του Α’ και Β’ Παγκοσμίου Πολέμου– όλα κινούνταν αστραπιαία. Οι πιλότοι έπρεπε να αποφασίζουν σε δευτερόλεπτα αν το αεροπλάνο που πλησίαζε ήταν φίλος ή εχθρός. Εκεί βοηθούσαν τα roundels: τα διακριτικά κάθε χώρας ήταν μοναδικά και ευδιάκριτα από μακριά, ώστε να μειωθούν τα περιστατικά κατά λάθος επίθεσης σε συμμάχους.

Μπορεί η ζωγραφιά να έμοιαζε με «στόχο», όμως στην πράξη δεν αύξανε τον κίνδυνο. Ήταν μικρή σε μέγεθος σε σχέση με το υπόλοιπο αεροσκάφος και, ακόμη κι αν κάποιος προσπαθούσε να τη στοχεύσει, δεν είχε στρατηγική σημασία – σε αντίθεση με σημεία όπως ο κινητήρας ή το κόκπιτ, που όντως προκαλούσαν σοβαρή ζημιά.

Δεν ήταν μόνο στόχοι: κάθε αεροπλάνο είχε και τη δική του ιστορία στη μύτη

Πέρα από τα roundels, πολλά μαχητικά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έφεραν στη μύτη τους και nose art: προσωποποιημένες ζωγραφιές, που έκαναν το κάθε αεροσκάφος ξεχωριστό. Από pin-up κορίτσια μέχρι αστείες φιγούρες ή συγκινητικές αφιερώσεις, αυτά τα σχέδια λειτουργούσαν σαν ψυχολογικό αντίβαρο στον τρόμο του πολέμου.

Ήταν μια μορφή αντίστασης στην ομοιομορφία του στρατού – ένας τρόπος να εκφραστεί η ατομικότητα των πιλότων, να τονωθεί το ηθικό και να μεταφερθεί λίγο χιούμορ ή νοσταλγία πάνω σε μια πολεμική μηχανή. Πολλοί τα αφιέρωναν σε αγαπημένα πρόσωπα που τους περίμεναν πίσω στο σπίτι.

Η κληρονομιά που άφησαν πίσω τους

Τα ζωγραφισμένα roundels και οι προσωπικές ζωγραφιές στις μύτες των αεροσκαφών δεν ήταν απλώς μπογιές σε μέταλλο. Ήταν σύμβολα ανθρωπιάς μέσα στον παραλογισμό του πολέμου. Μια υπενθύμιση πως πίσω από κάθε μαχητικό υπήρχε ένας άνθρωπος, με όνομα, οικογένεια και όνειρα.

Και ίσως, τελικά, αυτό το ζωγραφισμένο «στόχος» να μην ήταν στόχος για τον εχθρό – αλλά μια κραυγή ορατότητας μέσα στο χάος.