Αρχείο κατηγορίας Περίεργα και Παράξενα

Το μεσαιωνικό κτίριο άντεξε από τέσσερις ισχυρούς σεισμούς, ενώ επιβίωσε και κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Ο Πύργος της Πίζας αποτελεί το ανεξάρτητο κωδωνοστάσιο του Καθεδρικού Ναού της πόλης της Πίζας και είναι είναι γνωστός παγκοσμίως για την ακούσια κλίση του.

Ο Πύργος της Πίζας είναι το τρίτο παλαιότερο οικοδόμημα στην Πλατεία του Ντουόμο, της Πίζας (Piazza del Duomo) μετά τον Καθεδρικό Ναό και το κυκλικού σχήματος Βαπτιστήριο της Πίζας, ενώ δίπλα βρίσκεται και το Κοιμητήριο.

Η κλίση του Πύργου οφείλεται στο σαθρό έδαφος, σε συνδυασμό μ’ένα αρχαίο ποταμό που βρίσκεται από κάτω.

Το ύψος του μεσαιωνικού κτιρίου είναι 56 μ. από τη χαμηλότερη πλευρά του εδάφους και 57 μ. από την υψηλότερη. Το πλάτος των τοιχωμάτων της βάσης του είναι 2,44 μ. ενώ το βάρος του υπολογίζεται στους 14.450 τόνους.

Ο πύργος διαθέτει 296 ή 294 σκαλοπάτια καθώς ο έβδομος όροφος έχει δύο λιγότερα στην βόρεια πλευρά της σκάλας, ενώ μελέτες δείχνουν ότι η κλίση του αυξάνεται ελάχιστα κάθε χρόνο. 

Aς δούμε μαζί ενδιαφέροντα πράγματα που ίσως δεν γνωρίζετε για το διάσημο τουριστικό αξιοθέατο της Ιταλίας, που προσελκύει χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο, οι οποίοι ποζάρουν ακριβώς δίπλα από τον Πύργο, με αποτέλεσμα να δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι προσπαθούν να τον «στηρίξουν» με τα χέρια τους.

Συμπεριλαμβάνεται στα σύχρονα θαύματα του κόσμου

Ο Πύργος της Πίζας θεωρείται ένα αρχιτεκτονικό θαύμα και έχει γίνει παγκοσμίως γνωστός για τη μοναδική κλίση του. Βρίσκεται δίπλα στον Καθεδρικό Ναό της Πίζας, το βαπτιστήριο της Πίζας και το Camposanto Monumentale (το Μνημειακό Νεκροταφείο) στην Piazza dei Miracoli (Πλατεία των Θαυμάτων).

Ο Πύργος της Πίζας συγκαταλέγεται σε πολλές λίστες με τα σύγχρονα θαύματα του κόσμου, μαζί με άλλες μνημειώδεις κατασκευές, όπως το Σινικό Τείχος της Κίνας και το Κολοσσαίο.

Ποιος είναι ο λόγος που γέρνει

Ο Πύργος άρχισε να γέρνει αφού η κατασκευή είχε προχωρήσει στο δεύτερο όροφο,το 1178. Αυτό συνέβη εξαιτίας της απλής βάσης τριών μέτρων που είχε σχεδιαστεί και χτιστεί σε αδύναμο και ασταθές υπεδάφος, ένα σχέδιο που ήταν ατελές από την αρχή, δημιουργώντας τη διάσημη κεκλιμένη δομή που γνωρίζουμε σήμερα.

Χρειάστηκαν εκατοντάδες χρόνια για να ολοκληρωθεί

Η κατασκευή του Πύργου πραγματοποιήθηκε σε τρία στάδια και διήρκεσε σχεδόν 200 χρόνια. Η κατασκευή διεκόπη για σχεδόν έναν αιώνα, λόγω της διαρκούς εμπλοκής της Δημοκρατίας της Πίζας σε μάχες με τη Γένοβα, τη Λούκκα, και τη Φλωρεντία. Το γεγονός αυτό διέθεσε στο έδαφος το χρόνο που χρειαζόταν προκειμένου να σταθεροποιηθεί. Διαφορετικά, ο Πύργος θα είχε σίγουρα καταρρεύσει. Το 1198, στον τρίτο όροφο της ημιτελούς, ακόμη, κατασκευής εγκαταστάθηκαν προσωρινά ρολόγια.

Το 1272, την κατασκευή ανέλαβε να συνεχίσει ο Τζοβάνι Ντι Σιμόνε, αρχιτέκτονας του Μνημειακού Κοιμητηρίου της Πίζας (Camposanto). Σε μια προσπάθεια επανόρθωσης της κλίσης, οι μηχανικοί έχτισαν ορόφους με τη μία πλευρά να είναι ψηλότερη από την άλλη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, ο Πύργος να είναι κυρτός. Η εξέλιξη της κατασκευής σταμάτησε πάλι το 1284, όταν ο λαός της Πίζας ηττήθηκε από τους Γενοβέζους στη Μάχη της Μελόρια. Ο έβδομος όροφος ολοκληρώθηκε το 1319. Το καμπαναριό προστέθηκε εν τέλει το 1372. Χτίστηκε από τον Τομάσο Ντι Αντρέα Πιζάνο, ο οποίος πέτυχε την εναρμόνιση των στοιχείων Γοτθικής αρχιτεκτονικής του καμπαναριού με το Ρωμανικό ρυθμό του πύργου.

Άντεξε τέσσερις ισχυρούς σεισμούς

Παρά τους τέσσερις δυνατούς σεισμούς που έχουν πλήξει την Ιταλία στο πέρασμα των αιώνων, ο Πύργος της Πίζας έχει μείνει αλώβητος.Το 1908, ο Εγκέλαδος προκάλεσε τεράστιες καταστροφές σε σπίτια και κτίρια στη γύρω περιοχή. Έκτοτε, οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο Πύργος απορροφά τις δονήσεις, λόγω των άκαμπτης δομής του και του μαλακού υπέδαφους.

Η μεγαλύτερη καμπάνα ζυγίζει όσο ένας ελέφαντας

Ο Πύργος της Πίζας δημιουργήθηκε ως καμπαναριό και φιλοξενούσε επτά μεγάλες καμπάνες, που αντιπροσωπεύουν τις επτά μουσικές νότες. Η μεγαλύτερη καμπάνα ζυγίζει περίπου 3.600 κιλά, περίπου όσο ένας θηλυκός αφρικανικός ελέφαντας.

Παρ’ όλο οι καμπάνες λειτουργούσαν κανονικά, οι δύο πιο βαριές καμπάνες σίγησαν στις αρχές του 1900 και αφαιρέθηκαν για να μειωθεί το βάρος.

Τη δεκαετία του 1990 έγιναν εργασίες για να αποφευχθεί η κατάρρευσή του

Πριν από τις εργασίες αναστήλωσης που διενεργήθηκαν μεταξύ των ετών 1990 και 2001, ο Πύργος είχε κλίση σε γωνία 5,5 μοιρών εν αντιθέσει με τη σημερινή κλίση του που υπολογίζεται περίπου στις 3,97 μοίρες. 

Το περίφημο πείραμα του Γαλιλαίου ίσως δεν συνέβη ποτέ

Σύμφωνα με αναφορές του 16ου αιώνα, ο Ιταλός φυσικός Γαλιλαίος χρησιμοποίησε τον Πύργο της Πίζας για να αποδείξει την εξής θεωρία : Όταν δύο σώματα, με διαφορετικό βάρος, αφεθούν ταυτόχρονα από το ίδιο ύψος θα φτάσουν στο έδαφος την ίδια χρονική στιγμή. Η συγκεκριμένη ιστορία αναφέρεται σε μια βιογραφία του Γαλιλαίου από τον μαθητή του και βοηθό του, Βιτσέντσο Βιβιάνι.

Ωστόσο, αρκετοί ιστορικοί έχουν αμφισβητήσει την ακρίβεια αυτής της ιστορίας, αφού ο Γαλιλαίος δεν έχει αναφερθεί σ’ αυτό το πείραμα σε κανένα από τα έργα του που έχουν εκδοθεί, αλλά ούτε υπάρχει κάποια σχετική αναφορά στα ανέκδοτα γραπτά του.

Επιβίωσε και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Ο Πύργος της Πίζας κατάφερε να επιβιώσει και κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, χάρη σ’ένα 23χρονο Αμερικανό στρατιώτη των ΗΠΑ. Οι Γερμανοί στρατιώτες χρησιμοποίησαν τον Πύργο της Πίζας ως παρατηρητήριο. Ωστόσο, ο λοχίας Leon Weckstein, αποφάσισε να μην διατάξει την καταστροφή του Πύργου τον Ιούλιο του 1944, αφού εντυπωσιάστηκε με την επιβλητικότητα του.

Eίναι μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO

Ο Πύργος της Πίζας καθώς και γειτονικά οικοδομήματα όπως ο Καθεδρικός Ναός, το Βαπτιστήριο και το Κοιμητήριο συμπεριλαμβάνονται στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Piazza del Duomo, υπό την αιγίδα της UNESCO (1987).

Πήρε μεγαλύτερη κλίση, μετά την παρέμβαση του Μουσολίνι 

Το 1934, ο Ιταλός δικτάτορας Μουσολίνι αποφάσισε ότι ένας Πύργος που γέρνει δεν είναι το σύμβολο που ταιριάζει στην εικόνα της χώρας. Γι’ αυτό το λόγο, προσέλαβε μια ομάδα μηχανικών για να ισιώσει τον Πύργο.

Οι μηχανικοί άνοιξαν τρύπες στα θεμέλια και έριξαν 200 τόνους τσιμέντου. Ωστόσο, αντί να διορθωθεί το πρόβλημα, ο Πύργος πήρε απότομα μεγαλύτερη κλίση.

Aφήνει τους πελάτες του να αποφασίσουν πόσο θα τον πληρώσουν

Αρκετοί αναζητούν έξυπνους τρόπους για να βγάλουν χρήματα, χωρίς κόπο. Ωστόσο, ένας άντρας από την Ιαπωνία, φαίνεται ότι βρήκε την μαγική λύση για να κερδίζει πολλά χρήματα κάθε χρόνο, χωρίς να κάνει τίποτα.

Όταν ο Shoji Morimoto απολύθηκε από τη δουλειά του το 2018, ο προϊστάμενός του τον είχε επικρίνει για έλλειψη πρωτοβουλιών, λέγοντας του πως «δεν έκανε τίποτα» που να έχει αξία για την εταιρεία.

To αστείο της υπόθεσης είναι ότι έκτοτε, ο 41χρονος Ιάπωνας έχει χτίσει μια κερδοφόρα καριέρα, χωρίς να κάνει, κυριολεκτικά, τίποτα.

Γνωστός και ως ο «άνθρωπος που δεν κάνει τίποτα» στην Ιαπωνία, η καθημερινή δουλειά του Morimoto είναι να προσφέρει τον εαυτό του προς ενοικίαση για να κάνει παρέα σε αγνώστους.

Τα αιτήματα που δέχεται ποικίλλουν, από το να περιμένει έναν μαραθωνοδρόμο στον τερματισμό ή να κάνει βιντεοκλήση με κάποια πελάτισσα που βαριέται, ανακαινίζοντας ή καθαρίζοντας το σπίτι της.

Μια φορά, ένας πελάτης που δεν μπόρεσε να παρευρεθεί σε μια συναυλία με έναν φίλο, νοίκιασε τον Morimoto για να πάρει τη θέση του.

Aπό το πιο γελοίο αίτημα, μέχρι το πιο απλό, ο Morimoto πληρώνεται για να εμφανίζεται σε οποιαδήποτε περίσταση, χωρίς να κάνει τίποτα παραπάνω από ό,τι του έχει ζητηθεί – εκτός, βέβαια, από σεξ.

«Έχω βρεθεί σε αντικειμενικά δύσκολες καταστάσεις, όπως να στέκομαι στην ουρά κάτω από τον καυτό ήλιο, να στέκομαι επί ώρες στο τσουχτερό κρύο, να παρευρίσκομαι σε πάρτι μόνο με αγνώστους και να στέκομαι μόνος σε μια σκηνή μπροστά σε ένα μεγάλο ακροατήριο χωρίς να κάνω τίποτα», δήλωσε ο Morimoto, πατέρας ενός 7χρονου παιδιού στο CNBC Make It.

«Ωστόσο, όποια ατυχία κι αν έχω βιώσει, αισθάνομαι ότι είναι κάτι ξεχωριστό που συνέβη μόνο και μόνο επειδή κάνω αυτή τη δουλειά, οπότε την λατρεύω», τόνισε.

Η μεγαλύτερη σε διάρκεια εργασία του ήταν ένα 17ωρο ταξίδι στην ίδια σιδηροδρομική γραμμή, από άκρη σε άκρη, από το πρωί μέχρι το τελευταίο δρομολόγιο. «Κάναμε 13 γύρους στη γραμμή Yamanote», είπε.

Υπήρξαν, επίσης, αρκετά αιτήματα απλά να ακούει για τις κακές ημέρες που είχαν οι πελάτες του. Ωστόσο, όταν πρόκειται για συζητήσεις, ο Morimoto προσφέρει τα απολύτως απαραίτητα και τις πιο απλές απαντήσεις. Γνέφει και ακούει προσεκτικά, αλλά φροντίζει να μην το παίζει ψυχολόγος.

O Morimoto ανέφερε στο CNBC ότι λαμβάνει περίπου 1.000 αιτήματα ετησίως και αφήνει τους πελάτες του να αποφασίσουν πόσο θα τον πληρώσουν.

Ο ίδιος συνήθιζε να χρεώνει μεταξύ 10.000 και 30.000 γιεν (65 έως 195 δολάρια) για μια συνεδρία 2 – 3 ωρών και κέρδισε περίπου 80.000 δολάρια πέρυσι.

Δηλαδή, 76.138,63 ευρώ.

Ο Morimoto εισήγαγε το μοντέλο «pay-as-you-wish» (πλήρωσε ό,τι θέλεις) στα τέλη του περασμένου έτους.

«Χρεώνω εθελοντική αμοιβή, οπότε δεν ξέρω αν θα είναι βιώσιμο, αλλά διασκεδάζω προσπαθώντας να δω αν είναι», είπε, προσθέτοντας ότι ο στόχος του δεν είναι να ζει από αυτή τη δουλειά ή να συντηρηθεί, αλλά να «ζει απλά τη ζωή και να την απολαμβάνει».

Για να δοκιμάσει τις υπηρεσίες του, το CNBC Make It συνόδευσε τον Morimoto για δύο ώρες, πηγαίνοντάς τον σε μια καφετέρια γουρουνιών στο Τόκιο, όπου οι πελάτες μπορούν να πιουν ένα ποτό και να αλληλεπιδράσουν με γουρουνάκια.

«Αρχικά είχα προγραμματίσει να πάω μόνη μου, αλλά μπαίνοντας σ’ ένα γεμάτο καφέ και βλέποντας τους πελάτες σε ζευγάρια και μικρές ομάδες ένιωσα μια δόση ανακούφισης που είχα την παρέα του Morimoto», γράφει ο δημοσιογράφος, Lee Ying Shan.

Επίσης είχε κάποιον να τη βγάλει φωτογραφίες με τα γουρουνάκια. Πέρα από λίγες κουβέντες σε σπαστά ιαπωνικά, δεν χρειάστηκε να κάνουν καμία συζήτηση. Και τότε, όπως λέει, συνειδητοποίησε την απήχηση του Morimoto: Οι πελάτες του μπορούν να απολαύσουν μια δραστηριότητα σε κοινωνικό περιβάλλον, χωρίς να τους κρίνουν ότι πηγαίνουν μόνοι τους.

Αν και δεν υπάρχουν επίσημα στατιστικά στοιχεία που να παρακολουθούν τον «κλάδο» των ενοικιαζόμενων προσώπων στην Ιαπωνία, η χώρα φιλοξενεί μια σειρά υπηρεσιών ενοικίασης για προσωρινές φίλες, φίλους, φίλους, ακόμη και συγγενείς.

«Αυτό ταιριάζει με τις ανάγκες των Ιαπώνων, οι οποίοι δεν αναζητούν τον έρωτα ή τον γάμο και δεν θέλουν την ταλαιπωρία τέτοιων σχέσεων, αλλά θέλουν κάποιον με τον οποίο μπορούν να βγουν ραντεβού ή να δειπνήσουν μαζί του», δήλωσε στο CNBC ο Ai Sakata, σύμβουλος στο Eρευνητικό Ινστιτούτο, Nomura.

Η μοναξιά μπορεί να είναι ένας λόγος που κάποιοι πληρώνουν για τέτοιες υπηρεσίες, αλλά δεν είναι ο μοναδικός, σύμφωνα με τον Morimoto και τους ειδικούς με τους οποίους μίλησε το CNBC.

Ορισμένα άτομα μπορεί να επιθυμούν την συντροφικότητα, αλλά κάποιοι μπορεί απλώς να είναι λίγο «κοινωνικά αδέξιοι», τόνισε ο Hiroshi Ono, καθηγητής ανθρώπινου δυναμικού στο Πανεπιστήμιο Hitotsubashi.

Οι περισσότεροι Ιάπωνες δεν αντιμετωπίζουν απαραίτητα καλά την αντιπαράθεση ή ακόμη και την άμεση επικοινωνία, πρόσθεσε ο καθηγητής : «Οι άνθρωποι είναι ίσως πολύ αμήχανοι για να πουν, “θα γίνεις φίλος μου;” Και έτσι για να αποφύγουν αυτή την αμηχανία, είναι πρόθυμοι να πληρώσουν γι’ αυτό».

Ο Morimoto είπε ότι μια γυναίκα κάποτε τον πλήρωσε για να καθίσει σε μια γωνία καφέ, εντός του οπτικού της πεδίου, ενώ εκείνη παρέδιδε τα χαρτιά του διαζυγίου της στον σύζυγό της, χωρίς να του τραβήξει την προσοχή. Η υπογραφή των εγγράφων έγινε ομαλά, και η γυναίκα είπε ότι πήρε περαιτέρω θάρρος από την παρουσία κάποιου γνωστού της εκεί κοντά.

Η παρουσία του λειτουργεί σαν ένα είδος «κουβέρτας ασφαλείας» προσωρινά, κοινωνικοποιώντας όσους αισθάνονται άβολα σε συγκεκριμένα περιβάλλοντα, παρατηρεί ο 41χρονος.

«Υπάρχουν πολλές διαφορετικές αγαπημένες στιγμές σ’ αυτή τη δουλειά, όπως όταν λαμβάνω ένα μήνυμα προσφοράς, όταν συναντώ έναν πελάτη, όταν συνοδεύω έναν πελάτη σ’ ένα άγνωστο μέρος, όταν απλά ακούω μια ιστορία, και νιώθω χαρούμενος σε κάθε στιγμή», λέει ο Morimoto.

«Δεν υπήρχε τίποτα άλλο που πραγματικά θα ήθελα να κάνω», κατέληξε.

Οι επισκέπτες συχνά ξαφνιάζονται από τις διαστάσεις του, αφού έχει ύψος μόλις 1.25 μέτρα και ζυγίζει περίπου 175 κιλά

Το άγαλμα της Μικρής Γοργόνας αποτελεί σήμα κατετεθέν της Κοπεγχάγης και είναι ένα από τα διάσημα τουριστικά αξιοθέατα της Δανίας, προσελκύοντας εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο. 

Το άγαλμα είναι εμπνευσμένο από το διάσημο παραμύθι του Δανού συγγραφέα, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, που εκδόθηκε το 1837.

Το παραμύθι αναφέρεται για μια νεαρή γοργόνα που είναι διατεθειμένη να εγκαταλείψει τη ζωή της στη θάλασσα και την ταυτότητα της για να αποκτήσει μια ανθρώπινη ψυχή και την αγάπη ενός πρίγκιπα.

Ένα από τα πιο εκπληκτικά πράγματα σχετικά με το άγαλμα της Μικρής Γοργόνας είναι το μέγεθός του. Οι επισκέπτες συχνά ξαφνιάζονται από τις διαστάσεις του, αφού έχει ύψος μόλις 1.25 μέτρα και ζυγίζει περίπου 175 κιλά, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τα επιβλητικά μνημεία που υπάρχουν σε άλλες χώρες.

Το άγαλμα βρίσκεται πάνω σ’ ένα βράχο στον παραλιακό πεζόδρομο Langelinie στη βόρεια είσοδο του παλιού λιμανιού, δίπλα στο φρούριο Kastelet.

Αυτή η γραφική τοποθεσία προσφέρει πανοραμική θέα στην προκυμαία και το λιμάνι.

Η ιστορία του αγάλματος 

Ο Καρλ Τζεικόμπσεν – γιος του ιδρυτή της ζυθοποιίας Carlsberg- είχε συγκινηθεί τόσο πολύ, παρακολουθώντας μια παράσταση μπαλέτου του Βασιλικού Θεάτρου της Κοπεγχάγης, που ήταν βασισμένη στο παραμύθι, που ανέθεσε το 1909 στον γλύπτη Έντβαρντ Έρικσεν να φτιάξει ένα άγαλμα, το οποίο επρόκειτο να γίνει το πρότυπο της μπαλαρίνας Έλεν Πράις, που έπαιζε τη Μικρή Γοργόνα στην παράσταση.

Τελικά, ο γλύπτης έφτιαξε το χάλκινο άγαλμα, το οποίο παρουσιάστηκε στις 23 Αυγούστου 1913. Το κεφάλι του αγάλματος μοντελοποιήθηκε από την Πράις, αλλά καθώς η μπαλαρίνα δεν συμφωνούσε να ποζάρει γυμνή, το σώμα διαμορφώθηκε σύμφωνα με τη σύζυγο του Έρικσεν, Έλιν.

Η ιστορία της Μικρής Γοργόνας έχει γίνει αναπόστατο κομμάτι της λαϊκής κουλτούρας της Δανίας, ξεπερνώντας τα σύνορα της χώρας.

Σ’ αυτό, συνέβαλε το γεγονός, ότι το διάσημο παραμύθι έχει μεταφερθεί στο θεατρικό σανίδι, στην μεγάλη οθόνη και σε βιβλία. Ωστόσο, το προφίλ του αγάλματος ενίσχυσε διεθνώς το διάσημο μιούζικαλ κινουμένων σχεδίων της Disney (1989).

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, το άγαλμα γίνεται αρκετά στόχος βανδαλισμών από άγνωστους δράστες καθώς και πολιτικούς ακτιβιστές.

Το 1964 αποκεφαλίσθηκε για πρώτη φορά. Το κεφάλι της δεν βρέθηκε ποτέ. Το 1998, βάνδαλοι έκοψαν για δεύτερη φορά το κεφάλι της, για να το επιστρέψουν στην συνέχεια, ενώ το 2003 η Μικρή Γοργόνα έγινε στόχος έκρηξης. Συχνά γίνεται και στόχος γκράφιτι ή μπογιάς. Το 2020, άγνωστοι έγραψαν επάνω της το μυστηριώδες «Ρατσιστικό ψάρι».

Παρά τα ατυχή περιστατικά, μετά από κάθε πράξη βεβήλωσης, γίνονται εργασίες αποκατάστασης, αποδεικνύοντας την πολιτισμική αξία του μνημείου. 

Οι ευσεβείς πολίτες δεν πτοήθηκαν από την καταστροφή της τοποθεσίας από τους Σοβιετικούς και συνέχισαν να τοποθετούν σταυρούς

Ο Λόφος των Σταυρών (Kryžių kalnas) είναι μια τοποθεσία που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Λιθουανίας, περίπου 12 χλμ. βόρεια της πόλης Σιαουλιάι (της τέταρτης μεγαλύτερης πόλης στη χώρα) και σε κοντινή απόσταση από το χωριό Γιουργκαϊτσιάι.

Πρόκειται για ένα λόφο με χιλιάδες σταυρούς και άλλα ιερά αντικείμενα που αποτελεί έναν τόπο ιερό προσκυνήματος για τους Λιθουανούς.

Η ακριβής προέλευση της παράδοσης να αφήνουν οι πολίτες σταυρούς στον λόφο είναι αβέβαιη, αλλά πιστεύεται ότι οι πρώτοι σταυροί τοποθετήθηκαν στο πρώην φρούριο του λόφου Γιουργκαϊτσιάι ή Ντομαντάι λίγο μετά την Εξέγερση του Νοεμβρίου (1830 έως το 1831).

Κατά τη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης, η Λιθουανία πολέμησε εναντίον της Ρωσικής Αυτοκρατορίας σε μια προσπάθεια να κερδίσει την ανεξαρτησία της.

Σύμφωνα με αναφορές, μετά τη κατάπνιξη της εξέγερσης, η κυβέρνηση του Τσάρου απαγόρευσε στους Λιθουανούς να τιμήσουν τους νεκρούς επαναστάτες. Έτσι, οι οικογένειες και οι φίλοι των θυμάτων άρχισαν να τοποθετούν σταυρούς στο Λόφο των Σταυρών για να τιμήσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Πολλοί άνθρωποι που είχαν σταυρούς στα σπίτια τους τιμωρήθηκαν, ενώ οι σταυροί γκρεμίστηκαν.

Παρ΄ όλα αυτά, οι ευσεβείς πολίτες δεν πτοήθηκαν και συνέχισαν να τοποθετούν σταυρούς στο σημείο, δείχνοντας την πίστη τους για να ξεπεράσουν τις αντιξοότητες.

Μια άλλη εξέγερση κατά των Ρώσων, γνωστή ως Εξέγερση του Ιανουαρίου, ξεκίνησε το 1863 και τελείωσε τον επόμενο χρόνο. Αν και οι αντάρτες απέτυχαν και σ’ αυτή την προσπάθεια τους για ανεξαρτησία, σημειώθηκε αύξηση στην ανέγερση σταυρών στο σημείο.

Ένας από τους κύριους λόγους, είναι η απόφαση των ρωσικών αρχών να απαγορεύσουν την τοποθέτηση σταυρών όχι μόνο στην άκρη των δρόμων, αλλά και στα νεκροταφεία.

Την δεκατία του 1940 ξεκίνησε η κατοχή της Λιθουανίας από τη Σοβιετική Ένωση. Κατά τη Σοβιετική κατοχή (1944 -1991), ο Λόφος των Σταυρών έγινε απαγορευμένος τόπος και εν γένει απαγορεύτηκε η ανέγερση των σταυρών.

Τον Απρίλιο του 1961, η τοποθεσία καταστράφηκε με μπουλντόζες και κάηκε από τις αρχές. Οι Σοβιετικοί έκαψαν τους ξύλινους σταυρούς, έλιωσαν τους μεταλλικούς και τους χρησιμοποίησαν ως παλιοσίδερα, ενώ οι πέτρινοι θρυμματίστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν στην οδοποιία. Παρόλο που ο Λόφος των Σταυρών καταστράφηκε αρκετές φορές (όπως το 1973 και το 1975), κάθε φορά οι ντόπιοι αψηφούσαν τους κινδύνους, τοποθετώντας σταυρούς κατά την διάρκεια της νύχτας, δείχνοντας την αντίσταση τους στον σοβιετικό ζυγό.

Επομένως, οι πράξεις βεβήλωσης όχι μόνο δεν κατάφεραν να συντρίψουν το πνεύμα των Λιθουανών, αλλά ενίσχυσαν περαιτέρω την αποφασιστικότητά τους για ελευθερία.

Εξάλλου, οι χειροποίητοι ξυλόγλυπτοι σταυροί αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας της χώρας. Μάλιστα, η παραδοσιακή αυτή τέχνη της κατασκευής σταυρών (kryždirbystė) έχει εγγραφεί στο κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Από την ανεξαρτησία της Λιθουανίας από τη Ρωσία κατά τις αρχές του 20ου αιώνα, ο Λόφος των Σταυρών έχει γίνει τόπος προσκυνήματος, προσελκύοντας εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο.

Σήμερα, υπολογίζεται ότι σταυροί (ξύλινοι, μεταλλικοί, πέτρινοι σ’ όλα τα μεγέθη) και τα προσκυνήματα ξεπερνούν τις 100.000.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στις 7 Σεπτέμβριο του 1993, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος B’ επισκέφτηκε την περιοχή, ανακηρύσσοντάς τον Λόφο των Σταυρών ως τόπο ελπίδας, ειρήνης, αγάπης και θυσίας.

Οι επισκέπτες του ιστορικού μνημείου μπορούν να τοποθετήσουν τον δικό τους σταυρό στο Λόφο των Σταυρών, ενώ για να προσεγγίσουν το σημείο χρειάζονται περίπου 2,5 ώρες με το αυτοκίνητο από το Βίλνιους.

Παρά την παραδεισένια ομορφιά του, το γραφικό χωριό αντιμετωπίζει έντονο πρόβλημα μείωσης του πληθυσμού, αφού έχει μόλις 262 κατοίκους

Αρκετές πόλεις της Ευρώπης προσφέρουν δελεαστικά οικονομικά κίνητρα για να προσελκύσουν νέους κατοίκους, με απώτερο στόχο να αντιστρέψουν την πληθυσμιακή μείωση τους.

Ένα από αυτά τα τα μέρη που αναζητά νέους κατοίκους είναι και το γραφικό χωριό Albinen που βρίσκεται στο καντόνι του Βαλέ, στην καρδιά των Ελβετικών Άλπεων.

Παρά την παραδεισένια ομορφιά του, το ήσυχο αυτό χωριό αντιμετωπίζει έντονο πρόβλημα μείωσης του πληθυσμού, αφού έχει μόλις 262 κατοίκους.

Για να αντιμετωπίσει το δημογραφικό πρόβλημα, το Albinen προσφέρει έως και 21.000 ευρώ, σε όσους προτίθενται να μετακομίσουν εκεί.

Αν και το να ξεκινήσετε μια νέα ζωή μπορεί να φαίνεται μια δύσκολη υπόθεση, οι Ελβετοί ελπίζουν ότι το χρηματικό κίνητρο θα προσελκύσει πιθανούς νέους κατοίκους που είναι πρόθυμοι να αγοράσουν, να χτίσουν ή να ανακαινίσουν ένα σπίτι στην εντυπωσιακή κοινότητα των Άλπεων.

Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο του προγράμματος, οι επιλέξιμοι συμμετέχοντες λαμβάνουν 20.000 ελβετικά φράγκα (21.117 ευρώ) ανά ενήλικα και επιπλέον 10.000 ελβετικά φράγκα (10.585 ευρώ) για κάθε παιδί.

Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένες προϋποθέσεις, αφού οι νέοι κάτοικοι πρέπει να είναι κάτω των 45 ετών, να επενδύσουν τουλάχιστον 200.000 φράγκα (211.722 ευρώ) σε αγορά ή κατασκευή ακινήτου, αλλά και να δεσμευτούν ότι θα ζήσουν στο χωριό για τουλάχιστον δέκα χρόνια.

Για όσους σκέφτονται να αλλάξουν την ζωή τους, το Albinen προσφέρει μοναδική θέα στις Άλπεις, ήρεμο περιβάλλον και υψηλή ποιότητα ζωής.

Άλλωστε, η Ελβετία κατατάσσεται σταθερά ανάμεσα στις χώρες με την καλύτερη ποιότητα ζωής παγκοσμίως, με μέσο όρο προσδόκιμου ζωής τα 84 χρόνια, δηλαδή τέσσερα χρόνια υψηλότερο από τον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ.

Επιπρόσθετα, η Ελβετία διαθέτει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας παγκοσμίως και φημίζεται για το κορυφαίο της σύστημα υγειονομικής περίθαλψης. Παρόλο που το κόστος ζωής είναι υψηλό, συγκρίσιμο με πόλεις όπως το Λονδίνο ή η Νέα Υόρκη, η οικονομική βοήθεια του προγράμματος Albinen καθιστά το ελβετικό όνειρο λίγο πιο προσιτό.

Όταν το πρόγραμμα παρουσιάστηκε αρχικά, κέντρισε αμέσως διεθνές ενδιαφέρον.

Σήμερα, οι αξιωματούχοι τονίζουν ότι δεν πρόκειται απλά για ένα χρηματικό βοήθημα, αλλά για μια πρωτοβουλία που εστιάζει στην δέσμευση ότι οι ενδιαφερόμενοι θα συνεισφέρουν στην τοπική κοινότητα.

Το 46 π.Χ. αποκαλείται συχνά και ως «έτος της σύγχυσης»

Το Ιουλιανό ημερολόγιο, κοινώς αναφερόμενο ως Παλαιό ημερολόγιο, εισήχθη από τον Ιούλιο Καίσαρα το 46 π.Χ. και αποτελούσε μεταρρύθμιση του ρωμαϊκού ημερολογίου.

Το συγκεκριμένο ημερολόγιο άρχισε να ισχύει το 45 π.Χ. και δέχθηκε αρκετές τροποποιήσεις μέχρι να πάρει την τελική του μορφή τον 8 μ.Χ.

Όσο παράξενο και αν ακούγεται, όμως, το 46 π.Χ. έγινε το μεγαλύτερο έτος της ανθρώπινης ιστορίας, αφού διήρκησε συνολικά 445 ημέρες ή 15 μήνες, ενώ αποκαλείται συχνά και ως «έτος της σύγχυσης».

Το Ιουλιανό ημερολόγιο, που έχει 365 ή 366 ημέρες, διαφέρει από το διάδοχό του Γρηγοριανό μόνο στον προσδιορισμό των δίσεκτων ετών.

Στο Ιουλιανό ημερολόγιο κάθε θετικό έτος διαιρούμενο με το 4 είναι δίσεκτο. Τα αρνητικά χρόνια είναι δίσεκτα, εάν διαιρούμενα με το 4 αφήνουν υπόλοιπο 3. Οι ημέρες στο ημερολόγιο αυτό θεωρούνται ότι αρχίζουν τα μεσάνυχτα.

Το Γρηγοριανό Ημερολόγιο τέθηκε σε ισχύ στην Ελλάδα το 1923. Έτσι, η 16η Φεβρουαρίου «βαπτίστηκε» 1η Μαρτίου. Το Γρηγοριανό ημερολόγιο είναι το ημερολόγιο που χρησιμοποιείται σήμερα στον Δυτικό Κόσμο και έχει επικρατήσει ευρύτερα παγκοσμίως.

Είναι μία παραλλαγή του Ιουλιανού ημερολογίου, το οποίο βρισκόταν σε χρήση από τον 1ο αιώνα π.Χ., η οποία προτάθηκε από τον Ναπολιτάνο γιατρό Αλοΐσιους Λίλιους και θεσπίστηκε από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄, από τον οποίο πήρε το όνομά του, στις 24 Φεβρουαρίου 1582.

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν ένα σεληνιακό ημερολόγιο 

Πριν από την παρέμβαση του Ιούλιου Καίσαρα, οι αρχαίοι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν τις φάσεις της Σελήνης για να μετρήσουν το χρόνο.

Το πρόβλημα ήταν ότι το Ρωμαϊκό Ημερολόγιο περιλάμβανε μόνο τέσσερις μήνες με διάρκεια 31 ημερών ο καθένας (Μάρτιος, Ιούλιος, Οκτώβριος και Μάιος). Οι υπόλοιποι μήνες είχαν διάρκεια 29 ημερών, με εξαίρεση τον Φεβρουάριο που είχε 28 ημέρες, όπως συμβαίνει και σήμερα.

Ως αποτέλεσμα, ο ημερολογιακός χρόνος απέκλινε όλο και περισσότερο από τον αστρονομικό. Για να καλυφθεί αυτή η διαφορά, καθιερώθηκε ο εμβόλιμος μήνας του Μαρκεδόνιου, ο οποίος έπρεπε να προστίθεται στο έτος κάθε λίγα χρόνια.

Ωστόσο, ο εμβόλιμος μήνας άφηνε το ημερολόγιο ανοιχτό σε πολιτικές παρεμβάσεις, δεδομένου ότι εισαγωγή του ή μη αποφασιζόταν από τους Ποντίφικες.

Έτσι, λοιπόν, ο Ιούλιος Καίσαρας (101 – 44 π.Χ.) ανέθεσε στον αστρονόμο Σωσιγένη από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου την αναθεώρηση του Ημερολογίου κι εκείνος, βασισμένος στην κίνηση του ήλιου, δημιούργησε το Ηλιακό Ημερολόγιο με 365 ημέρες, το οποίο ονομάσθηκε προς τιμήν του αυτοκράτορα «Ιουλιανό» και εφαρμόσθηκε από το έτος 45 π.Χ.

Με το Ιουλιανό Ημερολόγιο, προστέθηκαν μια ή δύο ημέρες στους «κουτσούς» μήνες, με εξαίρεση τον Νοέμβριο, και η διάρκεια του ρωμαϊκού έτους έφθασε τις 365 ημέρες.

Αξίζει να σημειωθεί, επίσης, ότι οι Ρωμαίοι έκαναν Πρωτοχρονιά την 1η Μαρτίου, κατά το Εαρινόν Ηλιοστάσιο και είχαν δέκα μήνες. Ωστόσο, με την παρέμβαση του Ιουλίου Καίσαρα, η ημερομηνία της Πρωτοχρονιάς μεταφέρθηκε από 1η Μαρτίου στην 1η Ιανουαρίου, ενώ προστέθηκε και μια ημέρα επιπλέον μέρα κάθε 4 χρόνια (εφαρμογή δίσεκτου έτους).

«Στρέφοντας στη συνέχεια την προσοχή του στην αναδιοργάνωση του κράτους, μεταρρύθμισε το ημερολόγιο, το οποίο η αμέλεια των Ποντιφηκών είχε από παλιά αποδιοργανώσει μέσω του προνομίου της προσθήκης μηνών ή ημερών κατά βούληση, έτσι ώστε οι γιορτές του θερισμού δεν έρχονταν το καλοκαίρι, ούτε της σοδειάς το φθινόπωρο· και ρύθμισε το έτος σύμφωνα με την πορεία του ήλιου», έγραψε χαρακτηριστικά ο Ρωμαίος ιστορικός, Σουητώνιος.

Όμως, η μετάβαση από το παλιό στο νέο ημερολόγιο δεν μπορούσε να είναι ομαλή, λόγω της μεγάλης απόκλισης από τον αστρονομικό χρόνο.

Για την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος, ο Ιούλιος Καίσαρας πρόσθεσε επιπλέον μήνες στο έτος 46 π.Χ.

«Εισήγαγε δύο μήνες ανάμεσα σε αυτούς του Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου. Έτσι το έτος στο οποίο έγιναν αυτές οι διευθετήσεις ήταν ένα έτος 15 μηνών, συμπεριλαμβανομένου του εμβόλιμου μήνα, ο οποίος ανήκε σε αυτό το έτος σύμφωνα με το προηγούμενο έθιμο» σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό.

Η απόφαση του Ιούλιου Καίσαρα να εφαρμόσει το νέο ημερολόγιο είχε ως αποτέλεσμα ένα έτος με τρεις επιπλέον μήνες από τους δώδεκα που έχουμε σήμερα.

Όταν ξεκίνησε το άθλημα, τα καλάθια φρούτων χρησίμευαν ως στεφάνια

Το μπάσκετ είναι ένα από τα πιο αγαπημένα αθλήματα παγκοσμίως. Ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Μέκκα του μπάσκετ λόγω NBA, αποτελεί μέρος της κουλτούρας του Αμερικανών πολιτών.

Ποια είναι, όμως, η ιστορία του μπάσκετ και ποιος ήταν ο άνθρωπος που ανακάλυψε το άθλημα; 

Μερικά ενδιαφέροντα πράγματα που ίσως δεν γνωρίζετε για την ιστορία του μπάσκετ.

1. Το μπάσκετ «εφευρέθηκε» από τον καθηγητή σωματικής αγωγής και προπονητή, James Naismith στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης το 1891. Ο πρώτος αγώνας μπάσκετ έλαβε χώρα στις 21 Δεκεμβρίου 1891, στη Σχολή Εκπαίδευσης της Διεθνούς Χριστιανικής Ένωσης Νέων Ανδρών (YMCA). Ο Naismith σχεδίασε το παιχνίδι με σκοπό να κρατά τους μαθητές του ενεργούς σε εσωτερικούς χώρους, λόγω των σκληρών καιρικών συνθηκών τον χειμώνα.

Όταν ξεκίνησε το άθλημα, τα καλάθια φρούτων χρησίμευαν ως στεφάνια, τα οποία είχε καρφώσει ο Naismith σε τοίχους στις δύο άκρες του γυμναστηρίου. Αυτό σήμαινε ότι η μπάλα έπρεπε να ανασύρεται με το χέρι μετά από κάθε «καλάθι», μέχρι που ο Naismith αποφάσισε να κόψει τους πυθμένες από τα καλάθια.

2. Αρχικά, το μπάσκετ παιζόταν με μπάλα ποδοσφαίρου, που ήταν μια φουσκωμένη κύστη χοίρου τυλιγμένη με μακρόστενα κομμάτια δέρματος με αποτέλεσμα η αναπήδηση της μπάλας να είναι απρόβλεπτη. Οι πρώτες μπάλες του αθλήματος ήταν χρώματος καφέ. Στη δεκαετία του 1950, ο Tony Hinkle, πρώην μπασκετμπολίστας και προπονητής, εισήγαγε την πορτοκαλί μπάλα για να γίνει πιο ορατή στους παίκτες και τους θεατές.

3.Τα πρώτα χρόνια, οι παίκτες φορούσαν έναν από τους τρεις τύπους στολών: παντελόνια ποδοσφαίρου μέχρι το γόνατο, κολάν τύπου παλαιστή, καθώς και κοντά παντελόνια με προστατευτικά γονάτων.

4. Αρχικά, κάθε ομάδα αποτελούνταν από εννέα παίκτες. Σήμερα, όπως είναι γνωστό, κάθε ομάδα αποτελείται από πέντε παίκτες. 

5. Οι γυναίκες άρχισαν να παίζουν μπάσκετ το φθινόπωρο του 1892 στη Μασαχουσέτη.

6. Η YMCA, που ιδρύθηκε το 1844, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη και τη διάδοση του μπάσκετ σ’ όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του 1800.

7. Το ρολόι των 24 δευτερολέπτων, που είναι ο χρόνος που έχει στην διάθεση της η κάθε ομάδα για να εκδηλώσει κάποια επίθεση -αλλιώς η μπάλα αλλάζει χέρια -, έγινε μέρος του παιχνιδιού για πρώτη φορά το 1954 για να αυξηθεί η ταχύτητα του κάθε αγώνα.

8. Ο πιο κοντός παίκτης στην ιστορία του NBA είναι ο Αμερικανός, Muggsy Bogues με ύψος 1,60 μ. ενώ οι δύο ψηλότεροι είναι ο Ρουμάνος, Gheorghe Muresan (2,31 ύψος), ο οποίος είχε το προσωνύμιο «ο γίγαντας» καθώς και ο Σουδανός, Manute Bol (2,99 ύψος).

Οι κάτοικοι του νησιού έχουν υιοθετήσει κάποιους φαινομενικά αλλόκοτους νόμους για την προστασία της άγριας ζωής τους

Το αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ βρίσκεται στον Αρκτικό Ωκεανό, βόρεια της ηπειρωτικής Ευρώπης, στα μισά περίπου της απόστασης ανάμεσα στη Νορβηγία και τον Βόρειο Πόλο.

Το αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ αποτελεί το βορειότερο κομμάτι του Βασιλείου της Νορβηγίας, σύμφωνα με συνθήκη του 1925.

Τρία μόνο νησιά κατοικούνται και ο μεγαλύτερος οικισμός και πρωτεύουσα είναι το Λόνγκγιαρμπιεν (Longyearbyen), μια μικροσκοπική πόλη, όπου υπάρχουν περισσότερες πολικές αρκούδες από τους μόνιμους κατοίκους, ενώ συναντώνται μερικοί παράξενοι νόμοι.

Συγκεκριμένα, υπάρχουν περίπου 3.000 πολικές αρκούδες στο νησί, σε σύγκριση με τον πληθυσμό που δεν ξεπερνά τους 2.500 κατοίκους.

Το Λόγκγιαρμπιεν κατοικήθηκε για πρώτη φορά το 1906 και είναι ένα από τα λίγα μέρη που έχουν απομείνει στον κόσμο, στα οποία μπορείτε να μετακομίσετε χωρίς βίζα.

Τον Φεβρουάριο του 2024 η νορβηγική κυβέρνηση επέβαλλε νέους αυστηρούς νόμους, προκειμένου να προστατεύσει ακόμη περισσότερο, το σπάνιο οικοσύστημά της, όπου η άγρια φύση είναι «τόσο συγκλονιστικά όμορφη και παράλληλα τρομακτική. Αλλά δεν είναι μόνο η φύση που κάνει αυτό το μέρος απίστευτο, είναι και οι άνθρωποι», σύμφωνα με την Cecilia Blomdahl που είναι μια από της κατοίκους της πόλης.

Ως επακόλουθο, οι κάτοικοι του νησιού έχουν υιοθετήσει κάποιους φαινομενικά αλλόκοτους νόμους για την προστασία της άγριας ζωής τους.

Έτσι, κανείς δεν γεννά στο Λόνγκγιαρμπιεν, επειδή υπάρχει μόνο ένα νοσοκομείο και καμία μαιευτική υπηρεσία. Έτσι οι έγκυες γυναίκες μεταφέρονται στην ηπειρωτική χώρα λίγο πριν από την ημερομηνία τοκετού.

«Δεδομένου ότι ουσιαστικά κανείς δεν γεννιέται εδώ, αυτό σημαίνει ότι όλοι όσοι ζουν εδώ έχουν κάνει την επιλογή να το κάνουν. Αυτό σημαίνει ότι έχετε ένα χωριό γεμάτο από κατοίκους με αληθινή αγάπη για τον τόπο που ζουν» επισήμανε η Blomdahl.

Στην ευρύτερη περιοχή μπορεί να συναντήσει κανείς εκτός από πολικές αρκούδες, ταράνδους, καριμπού και μια ποικιλία πουλιών, από φρατερκούλα μέχρι αρκτικά γλαρόνια.

Ωστόσο, οι γάτες έχουν απαγορευτεί από τη δεκαετία του 1990, όταν οι νορβηγικές αρχές θεώρησαν ότι τα αιλουροειδή είναι υπερβολικά ευαίσθητα στη λύσσα και στις μολύνσεις από κεστώδη. Θεωρήθηκε ότι αποτελούσαν πολύ μεγάλο κίνδυνο για τους ανθρώπους.

Και σε μια άλλη προσπάθεια προστασίας του ανθρώπινου πληθυσμού, απαγορεύεται η ταφή των νεκρών στην πόλη. Υπό μία έννοια, είναι παράνομο να πεθάνει κανείς σ’αυτή τη μικρή πόλη, δεδομένου ότι οι συνθήκες παγετού δεν θα επιτρέψουν ποτέ την αποσύνθεση.

Υπάρχει βέβαια ένα νεκροταφείο στο νησί, αλλά σταμάτησε να δέχεται νέες σορούς από τη δεκαετία του 1950.

Οι ασθενείς που βρίσκονται σε τελικό στάδιο φεύγουν αεροπορικώς από το νησί για να ζήσουν όσο χρόνο έχουν αλλού, καθώς ανακαλύφθηκε ότι τα θύματα που θάφτηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας της γρίπης του 1918 δεν είχαν ακόμη αποσυντεθεί. Σύμφωνα με τους ειδικούς, ο πάγος στην οποία θάφτηκαν τα θύματα, περιέχει ακόμη ζωντανά στελέχη της γρίπης.

Ένας άλλος νόμος ορίζει ότι οι κάτοικοι του νησιού πρέπει να φέρουν πάντα όπλο.

Η νομοθεσία θεσπίστηκε για να διασφαλιστεί ότι όποιος ταξιδεύει εκτός των κύριων οικισμών θα είναι σε θέση να προστατευτεί από πιθανές επιθέσεις πολικών αρκούδων, αν και έχουν σημειωθεί μόλις πέντε επιθέσεις πολικών αρκούδων σε ανθρώπους τις τελευταίες δεκαετίες.

Ωστόσο, απαγορεύεται σαφώς η χρήση όπλου εντός των οικισμών, ενώ σε πολλούς δημόσιους χώρους του νησιού υπάρχουν ευδιάκριτες πινακίδες που αναγράφουν: «Απαγορεύονται τα πυροβόλα όπλα».

Οι νέοι αυστηροί νόμοι

Πριν από περίπου ένα χρόνο, η νορβηγική κυβέρνηση προχώρησε στην αυστηροποίηση των κανονισμών της στο νησί.

«Κάνουμε αυστηρότερους τους περιβαλλοντικούς κανονισμούς στο Svalbard για να ενισχύσουμε την προστασία της χλωρίδας και της πανίδας», ανέφερε χαρακτηριστικά ο υπουργός Κλίματος και Περιβάλλοντος, Andreas Bjelland Eriksen.

Οι νέοι νόμοι που τέθηκαν σε ισχύ απαγορεύουν τη χρήση μη επανδρωμένων drones και οχημάτων χιονιού στον θαλάσσιο πάγο και ορίζουν ότι η θαλάσσια κυκλοφορία με οχήματα πρέπει να απέχει τουλάχιστον 150 μέτρα από τους θαλάσσιους ελέφαντες.

Περίπου το 60% του νησιού καλύπτεται από παγετώνες και οι η προειδοποίηση προς επισκέπτες της περιοχής είναι να μην σπάσουν πάγο.

Αρκετά ερωτευμένα ζευγάρια ταξιδεύουν στο Παρίσι για να κάνουν μια ρομαντική βόλτα στις όχθες του Σηκουάνα

Το Παρίσι, έχει το προσωνύμιο της «Πόλης του Έρωτα», αλλά είναι ευρέως γνωστό ως η «Πόλη του Φωτός».

Αρκετά ερωτευμένα ζευγάρια ταξιδεύουν στο Παρίσι, επιλέγοντας να κάνουν μια ρομαντική βόλτα στις όχθες του Σηκουάνα, πιασμένα χέρι – χέρι.

Είναι η πόλη όπου ο ρομαντισμός δεν είναι απλώς ένα απλό συναίσθημα, αλλά τρόπος ζωής, ενώ στην γαλλική πρωτεύουσα έχουν γυριστεί μερικές από τις πιο διάσημες ρομαντικές ταινίες.

Η πόλη υποδέχεται περίπου 50 εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο που θέλουν να θαυμάσουν διάσημα αξιοθέατα, όπως τα Ηλύσια Πεδία, την Αψίδα του Θριάμβου και φυσικά τον πύργο του Άιφελ.

Ποιος είναι, όμως, ο λόγος που το Παρίσι απέκτησε τον τίτλο της «Πόλης του Έρωτα»;

Μερικοί υποστηρίζουν ότι οι περισσότεροι επισκέπτες γοητεύονται από την αρχιτεκτονική του Παρισιού, τους όμορφους κήπους και το νόστιμο φαγητό.

Κάποιοι άλλοι αναφέρουν, επίσης, ότι η γαλλική γλώσσα είναι ίσως η πιο ρομαντική στον κόσμο, αφού από τις πιο γνωστές φράσεις που χρησιμοποιούν οι ερωτευμένοι στον κόσμο είναι το «je t’aime» (σ ‘αγαπώ).

Ωστόσο, υπάρχει και ένας επιπλέον λόγος, που ίσως εξηγεί τον λόγο για τον οποίο το Παρίσι απέκτησε το συγκεκριμένο πρωσωνύμιο.

Στις αρχές του 19ου αιώνα, το Παρίσι αναπτυσσόταν με ραγδαίους ρυθμούς, ωστόσο, ήταν πυκνοκατοικημένο. Εκτός από τον υπερπληθυσμό, οι κοινωνικές ανισότητες είχαν ενταθεί, λόγω των υψηλών επίπεδων φτώχειας.

Μάλιστα, ορισμένες περιοχές της πόλης απεκτήσαν γρήγορα φήμη για έντονη νυχτερινή ζωή, καθώς αρκετά άτομα μπορούσαν να συνδυάσουν εκτός από ψυχαγωγία και… συντροφικότητα.

Η φήμη των ερωτικών απολαύσεων, σε συνδυασμό την ακμάζουσα καλλιτεχνική σκηνή, προσέλκυσε χιλιάδες άτομα απ’όλη την Ευρώπη που ήθελαν να ζήσουν από κοντά αυτή την μοναδική εμπειρία.

Την ίδια περίοδο, όμως, ο Ναπολέων Γ’ ανέθεσε τον καθαρισμό των χειρότερων σημείων του Παρισιού. Έτσι, αρκετά κτίρια γκρεμίστηκαν και πολλές γυναίκες αναγκάστηκαν να μετακομίσουν σε άλλες περιοχές.

Στο πλαίσιο της ανάπλασης της πόλης, άρχισαν να χτίζονται καινούργια κτίρια μέσα στα επόμενα 17 έτη. Ως αποτέλεσμα, αρκετοί εργάτες μετακόμισαν στο Παρίσι για να βρουν δουλειά, τόσο από τη Γαλλία, όσο και την Ευρώπη.

Ωστόσο, οι περισσότεροι ήταν άγαμοι που είχαν ακούσει για την ιδιαίτερη «κουλτούρα» που είχε αναπτυχθεί τότε στο Παρίσι.

Σήμερα, το Παρίσι είναι ένας δημοφιλής προορισμός για μήνα του μέλιτος και έχει αποτελέσει το σκηνικό για δεκάδες ρομαντικές κομεντί όπως το «Midnight in Paris» και η «Amélie».

Ο έρωτας και ο ρομαντισμός, όμως, δεν είναι τα μόνα πράγματα που θα συναντήσετε στο Παρίσι, το οποίο είναι επίσης γνωστό και ως η «Πόλη του Φωτός».

Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για τους οποίους το Παρίσι έχει αυτό τον τίτλο.

Πρώτον, το Παρίσι φιλοξενούσε διάσημους συγγραφείς και φιλοσόφους όπως ο Βολταίρος και ο Ρουσσώ, που θεωρούνταν από τα μεγαλύτερα «μυαλά» κατά την Εποχή του Διαφωτισμού.

Δεύτερον, το Παρίσι ήταν μια από τις πόλεις που πρωτοστάτησαν στη χρήση του φωτισμού στους δρόμους κατά τον 19ο αιώνα.

Αυτό είχε πολλά θετικά οφέλη στην οικονομία της πόλης, ενώ οι κάτοικοι μπορούσαν πλέον να περπατούν την νύχτα, δεδομένου ότι φωτίστηκαν διάσημες πλατείες, εκαντοντάδες δρόμοι καθώς και μνημεία.

Μετά, όμως, και την εφεύρεση του ηλεκτρισμού, το Παρίσι ήταν μια από τις πρώτες πόλεις που εγκατέστησαν ηλεκτρικό φως.

Το Παρίσι είναι επίσης γνωστό ως μία από τις «Τέσσερις μεγάλες πρωτεύουσες της μόδας» παγκοσμίως, μαζί με το Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη και το Μιλάνο, ενώ είναι η γενέτειρα αρκετών επώνυμων εταιριών ρούχων.

Μάλιστα, η γαλλική πρωτεύουσα φιλοξενεί επιδείξεις μόδας από το 1700, ενώ είναι επίσης ο τόπος διεξαγωγής των Εβδομάδων Μόδας με τις περίφημες πασαρέλες.

Οι επισκέπτες εισέρχονται σε αυτή σε ύψος 1.125 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και εξέρχονται δέκα μέτρα υψηλότερα

Το τίτλο της μεγαλύτερης κρεμαστής πεζογέφυρας στον κόσμο κατέχει η Sky Bridge 721 στην Τσεχία.

Η κρεμαστή πεζογέφυρα (η οποία έχει μήκος 721 μέτρων), βρίσκεται κοντά στο θέρετρο χειμερινών σπορ και πεζοπορίας Dolní Morava, ενώ ενώνει δύο κορυφές του όρους Kralicky Snezník, προσφέροντας θέα που κόβει την ανάσα.

Το συγκεκριμένο θέρετρο βρίσκεται περίπου 200 χιλιόμετρα ανατολικά της Πράγας, κοντά στα πολωνικά σύνορα.

Η Sky Bridge 721 ξεκινά από το Σαλέ Slaměnka και πηγαίνει ως την πλαγιά του Λόφου Chlum.

Οι επισκέπτες εισέρχονται σε αυτή σε ύψος 1.125 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και εξέρχονται δέκα μέτρα υψηλότερα. Για την κατασκευή της απαιτήθηκαν 1.030 κυβικά μέτρα τσιμέντου, με αποτέλεσμα το συνολικό βάρος της να ανέρχεται σε 405 τόνους (το συνολικό βάρος των σχοινιών ανήλθε σε 405 τόνους και αυτό των βοηθητικών δομών σε 20 τόνους).

Διανύοντας τα 721 μέτρα της, οι επισκέπτες θα ανέλθουν στο υψηλότερο σημείο στα 95 μέτρα από το έδαφος ή 1.116 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.

Η κατασκευή της γέφυρας κράτησε δύο χρόνια και κόστισε 8,4 εκατομμύρια δολάρια. Περιλαμβάνει επίσης ένα εκπαιδευτικό μονοπάτι με τίτλο «Γέφυρα του Χρόνου»: ένας περίπατος δύο χιλιομέτρων, 90 λεπτών που ταξιδεύει τους επισκέπτες στην ιστορία της περιοχής από το 1938 έως το 2021 και περιλαμβάνει παιχνίδια και στοιχεία επαυξημένης πραγματικότητας.

Υπενθυμίζεται ότι πριν την κατασκευή της Sky Bridge, τον εν λόγω τίτλο κατείχε η γέφυρα Arouca, στην Πορτογαλία, το μήκος της οποίας φτάνει τα 516 μέτρα.