Αρχείο κατηγορίας Περίεργα και Παράξενα

Το νησί Χασίμα ή Gunkanjima – που σημαίνει «νησί θωρηκτό»-, λόγω του σχήματος του, βρίσκεται κοντά στην πόλη Ναγασάκι και κατοικήθηκε πρώτη φορά το 1887, όταν ξεκίνησε η παραγωγή άνθρακα στα υποθαλάσσια ορυχεία της περιοχής στο πλαίσιο της εκβιομηχάνισης της Ιαπωνίας. Πρόκειται για ένα από τα 505 ακατοίκητα νησιά του νομού Ναγκασάκι.

Ο όμιλος Mitsubishi αγόρασε το 1890 το νησί, κατασκευάζοντας περιμετρικά «θαλάσσια τείχη» ως κυματοθραύστες. Το 1916, η εταιρεία έχτισε μια επταώροφη πολυκατοικία από οπλισμένο σκυρόδεμα – για την προστασία από τυφώνες – ώστε να διαμείνουν οι εργάτες μαζί με τις οικογένειες τους.

Μέσα στα επόμενα 55 χρόνια κατασκευάστηκαν περισσότερα κτίρια, συμπεριλαμβανομένων σχολείων, νηπιαγωγείων, νοσοκομείων και δημαρχείων. Παράλληλα, μέριμνα υπήρξε και για την ψυχαγωγία των ανθρακωρύχων και, έτσι, κατασκευάστηκαν κινηματογράφοι, κοινόχρηστα λουτρά, πισίνες, καθώς και διάφορα καταστήματα.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 έως το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, Κορεάτες και Κινέζοι αιχμάλωτοι πολέμου αναγκάστηκαν να εργαστούν στο νησί κάτω από σκληρές συνθήκες. Υπολογίζεται ότι εκείνη την περίοδο έχασαν τη ζωή τους 1300 εργάτες λόγω εργατικών ατυχημάτων, της υπερκόπωσης και του υποσιτισμού.

Το 1959 ο πληθυσμός του νησιού υπολογιζόταν στους 5.259 κατοίκους και ήταν ένα από τα πιο πυκνοκατοικημένα μέρη του κόσμου. Δεδομένου, όμως, ότι το πετρέλαιο αντικατέστησε σταδιακά τον άνθρακα κατά τη δεκαετία του ’60, μπήκε «λουκέτο» στα ανθρακωρυχεία της Ιαπωνίας, καθώς και στα ορυχεία της Χασίμα.

Έτσι, η Mitsubishi έκλεισε επίσημα το ορυχείο τον Ιανουάριο του 1974 και στις 20 Απριλίου, οι εργάτες του νησιού εγκατέλειψαν οριστικά τα σπίτια τους. Έκτοτε, το νησί έμεινε ερειπωμένο και για 35 χρόνια ήταν μη επισκέψιμο. Μέχρι το 2002 ανήκε στην εταιρεία Mitsubishi, η οποία το παραχώρησε στην πόλη Τακασίμα και μετατράπηκε σε δημοφιλές αξιοθέατο της περιοχής.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2009 η Ιαπωνία ζήτησε να συμπεριληφθεί το ορυχείο του νησιού – μαζί με άλλες 22 βιομηχανικές περιοχές – στον κατάλογο με τα Μνημεία Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Αυτή η κίνηση προκάλεσε την αντίδραση των κυβερνήσεων της Νοτίου Κορέας και της Κίνας.

Μάλιστα, η Νότια Κορέα υποστήριξε ότι η επίσημη αναγνώριση αυτών των τοποθεσιών θα «παραβίαζε την αξιοπρέπεια των επιζώντων που εξωθήθηκαν σε καταναγκαστική εργασία» και ότι «οι τοποθεσίες παγκόσμιας κληρονομιάς πρέπει […] να είναι αποδεκτές απ’ όλους τους λαούς του κόσμου». Μετά από πολλές διαμάχες, το ανθρακωρυχείο του νησιού εγκρίθηκε επίσημα ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO τον Ιούλιο του 2015.

Το 2002 ο Σουηδός σκηνοθέτης, Thomas Nordanstad έφτιαξε μια ταινία για το νησί, αναδεικνύοντας τις αναμνήσεις από την καθημερινότητα που είχε ο Dotokou, ένας Ιάπωνα που μεγάλωσε εκεί.

Στο «νησί – φάντασμα» με τα εγκαταλελειμμένα κτίρια έχουν γυριστεί και δεκάδες ταινίες. Η πιο γνωστή από αυτές, είναι το «Skyfall» του Τζέιμς Μποντ που γυρίστηκε το 2012 με τον Ντάνιελ Κρεγκ στον ρόλο του πράκτορα και τον Χαβιέρ Μπαρδέμ στο ρόλο του κακού, Ραούλ Σίλβα.

H μόνιμη προτροπή που δίνουν οι τράπεζες προς τους πελάτες είναι να μην αποκαλύπτουν σε κανέναν τον προσωπικό τους κωδικό PIN. Και αυτό, διότι οι επιτήδειοι καιροφυλακτούν, προκειμένου να εξαπατήσουν ανυποψίαστους πολίτες, επικαλούμενοι ότι δήθεν είναι εκπρόσωποι των τραπεζών ή λογιστικών γραφείων για… επιστροφή φόρου.

Βέβαια, οι απάτες είναι ένα φαινόμενο που δεν μπορούμε να προβλέψουμε και να αποφύγουμε. Ωστόσο, μπορούμε να προστατευτούμε σε μεγάλο βαθμό, χρησιμοποιώντας κωδικούς PIN που δεν και τόσο συνηθισμένοι.

Mιλώντας στην Daily Mail, o σύμβουλος κυβερνοασφάλειας στην εταιρεία ESET, Jake Moore, τόνισε ότι «αρκετοί συνεχίζουν να χρησιμοποιούν κωδικούς PIN που θεωρούνται συνηθισμένοι ή που σχετίζονται με προσωπικά τους στοιχεία, όπως για παράδειγμα, την ημερομηνία γέννησης».

Αυτό, βέβαια, συμβαίνει κατά κύριο λόγο λόγω του ότι οι περισσότεροι μπορεί να έχουν επιπλέον πιστωτικές κάρτες σε άλλες τράπεζες, συν το γεγονός, ότι απαιτείται και απομνημόνευση κωδικών για τους λογαριασμούς στα social media.

«Οι πολίτες βρίσκονται σε κίνδυνο έχοντας αδύναμους κωδικούς PIN και συχνά δεν κατανοούν πλήρως την απειλή, μέχρις ότου να συμβεί η παραβίαση των λογαριασμών τους» πρόσθεσε ο Moore.

Έτσι, για να προστατεύσετε τις καταθέσεις σας, μπορείτε να αλλάξετε τους κωδικούς πρόσβασης, αποφεύγοντας να χρησιμοποιήσετε τους πιο συνηθισμένους και, συνεπώς, μη ασφαλείς. Οι πιο συνηθισμένοι αριθμοί PIN είναι οι εξής:

1234

1111

0000

1212

7777

1004

2000

4444

2222

6969

Οι λιγότερο συνηθισμένοι αριθμοί PIN είναι οι εξής:

8557

8438

9539

7063

6827

0859

6793

0738

6835

8093.

Ο πήλινος στρατός στην Κίνα, ανατολικά της πόλης Χσιάν, ήταν θαμμένος για πάνω από 2.000 χρόνια. Η ανακάλυψη του έγινε εντελώς τυχαία, όταν Κινέζοι αγρότες προσπάθησαν το 1974 να ανοίξουν ένα πηγάδι στην περιοχή με αποτέλεσμα να βρουν ορισμένες από τις φιγούρες.

Στη συνέχεια, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ένα λάκκο μήκους 230 μέτρων με 11 διαδρόμους και τουλάχιστον 6.000 αγάλματα στρατιωτών του πεζικού από τερακότα.

Συγκεκριμένα, ο πήλινος στρατός βρίσκεται στο μαυσωλείο του πρώτου Κινέζου αυτοκράτορα Τσιν Σι Χουάνγκ (Qin Shi Huang). Ο Τσιν Σι Χουάνγκ αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας το 221 π.Χ. αφού κατάφερε να υποτάξει έξι αντιμαχόμενα κράτη και να ενώσει την Κίνα.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Sima Qian (145-90 π.Χ.), η κατασκευή του μαυσωλείου, για την ολοκλήρωση του οποίου εργάστηκαν 700.000 άνθρωποι, ξεκίνησε το 246 π.Χ., όταν ο αυτοκράτορας Τσιν Σι Χουανγκ ήταν 13 ετών.

Δίπλα βρέθηκε ένας δεύτερος λάκκος με τοξότες, από τους οποίους άλλοι ήταν σε όρθια στάση και άλλοι γονατιστοί, και ιππείς με τα άλογα τους και αρματηλάτες μαζί με ορισμένους πεζούς και ένας τρίτος λάκκος με 68 φιγούρες που ίσως αποτελούσαν το αρχηγείο του στρατού. Επίσης, βρέθηκε και ένας ακόμη αλλά άδειος, ίσως επειδή κάποια εξέγερση δεν επέτρεψε την αποπεράτωσή του.

Και οι τέσσερις λάκκοι έχουν γύρω στα εφτά μέτρα βάθος και βρίσκονται περίπου ενάμισι χιλιόμετρο ανατολικά του τάφου του αυτοκράτορα. Συνολικά οι πήλινοι στρατιώτες είναι περίπου 8.000. Υπάρχουν επίσης 130 πήλινα άρματα με 520 άλογα και 150 άλογα ιππικού. Το 1987 ο μεγάλος αυτός τάφος, που χαρακτηρίστηκε και 8ο θαύμα του κόσμου, ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, ενώ αποτελεί ένα από τα διάσημα τουριστικά αξιοθέατα της Κίνας μαζί με το Σινικό Τείχος και την Απαγορευμένη Πόλη.

Η πρώτη εντύπωση που σχηματίζει κανείς, βλέποντας τους πολεμιστές από απόσταση είναι ότι πρόκειται για πανομοιότυπες φιγούρες. Ωστόσο, όσο και αν φαίνεται περίεργο, η κάθε φιγούρα είναι μοναδική με διαφορετικά σχήματα χιτώνων, χαρακτηριστικά προσώπου και χτενίσματα. Επίσης, οι πήλινες φιγούρες δεν έχουν όλες το ίδιο ύψος. Άλλες είναι γύρω στο 1 μέτρο και 80 εκατοστά και άλλες, κυρίως αυτές που απεικονίζουν υψηλόβαθμους αξιωματικούς, φτάνουν και το 1 μέτρο και 95 εκατοστά. Για την κατασκευή των προσώπων των στρατιωτών πρέπει να χρησιμοποιήθηκαν ως μοντέλα πραγματικοί στρατιώτες, καθώς ο Τσιν Σι Χουάνγκ είχε απαιτήσει κανένα από τα πρόσωπα των στρατιωτών να μην μοιάζει με άλλο.

Αρχικά οι πολεμιστές δεν είχαν την συγκεκριμένη εξωτερική εμφάνιση, αλλά ήταν βαμμένοι με έντονα χρώματα. Ωστόσο, με το πέρασμα των αιώνων, τα χρώματα ξεθώριασαν. Μετά την βαφή τους οι πολεμιστές, τοποθετήθηκαν σε διάταξη στους λάκκους και εξοπλίστηκαν με αληθινά μπρούτζινα όπλα. Περισσότερα από 40.000 όπλα έχουν βρεθεί στο σημείο όπως ξίφη, λόγχες, και βέλη. Σύμφωνα με μελέτες, τα εν λόγω όπλα δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ σε μάχη, αλλά κατασκευάστηκαν ειδικά για την ταφή του πήλινου στρατού.

To 2016 Κινέζοι αρχαιολόγοι ανακοίνωσαν πως θεωρούν πιθανό ότι τα αγάλματα των πολεμιστών εμπνεύστηκαν από την ελληνική τεχνοτροπία, ή πως σχεδιάστηκαν από Έλληνες γλύπτες, με τους οποίους οι Κινέζοι ήρθαν σε επαφή στα δυτικά της χώρας κατά την περίοδο της διακυβέρνησης από τον αυτοκράτορα Τσιν Σι Χουάνγκ κατά τον 3ο αιώνα π.Χ.

«Φαντάζομαι ότι ένας Έλληνας γλύπτης μπορεί να βρισκόταν στον χώρο για να εκπαιδεύσει τους ντόπιους», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Λούκας Νικέλ, πρόεδρος της Ασιατικής Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.
Σύμφωνα με τον Νικέλ, πιθανολογείται ότι η ελληνική επιρροή είναι επακόλουθο των κατακτήσεων του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία.

Οι Κινέζοι ήρθαν σε επαφή με τους Μακεδόνες στην κοιλάδα της Φεργκάνα. Μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Φεργκάνα έχει γίνει μέρος του βασιλείου των Σελευκιδών και του βακτριανού βασιλείου. Παράλληλα, μετά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ελληνικά αγάλματα θα μπορούσαν να είχαν φτάσει στην Κίνα, αποτελώντας πηγή έμπνευσης για τον πήλινο στρατό. Μάλιστα, το τηλεοπτικό δίκτυο BBC είχε δημιουργήσει σχετικό ντοκιμαντέρ με τον τίτλο «ο μεγαλύτερος τάφος του κόσμου», παρουσιάζοντας την θεωρία για την ελληνική επιρροή.

Η πόλη που διαθέτει το παλαιότερο μετρό στον κόσμο είναι η πόλη του Λονδίνου στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το μετρό του Λονδίνου, γνωστό και ως «The Tube», ξεκίνησε να λειτουργεί το 1863 και σήμερα εξυπηρετεί περισσότερους από 5 εκατομμύρια επιβάτες καθημερινά.

Αρχικά, το μετρό του Λονδίνου είχε μόνο τη γραμμή του Metropolitan Railway, η οποία συνέδεε το κέντρο του Λονδίνου με την πόλη του Χάρροου στο δυτικό τμήμα του Λονδίνου. Η γραμμή ήταν αρχικά υπόγεια στο κέντρο της πόλης, και επάνω από το έδαφος στην ύπαιθρο.

Στη συνέχεια, το μετρό του Λονδίνου επεκτάθηκε σε πολλές άλλες περιοχές του Λονδίνου και σήμερα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μεταφορικά δίκτυα στον κόσμο και σήμερα έχει συνολικά 11 γραμμές και πάνω από 270 σταθμούς.

Το 1908 κάνει για πρώτη φορά την εμφάνισή του ο όρος “Underground” στους σταθμούς και καθιερώνεται το σύμβολο του κύκλου με την οριζόντια μπάρα στη μέση (αποκαλείται «roundel»). Εγκαθίσταται, επίσης, για πρώτη φορά αυτόματο ηλεκτρικό σύστημα εισιτηρίων, ενώ το 1911 εγκαθίστανται σε μερικούς σταθμούς κυλιόμενες σκάλες.

Το μετρό του Λονδίνου δεν αποτελεί μόνο έναν τρόπο μεταφοράς στην πόλη, αλλά είναι επίσης ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της. Η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική των σταθμών και οι εντυπωσιακοί χάρτες του μετρό έχουν γίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας και της κουλτούρας του Λονδίνου.

Παρόλο που το μετρό του Λονδίνου είναι το παλαιότερο στον κόσμο, υπάρχουν και άλλα πολλά μετρό σε διάφορες πόλεις που λειτουργούν εδώ και πολλά χρόνια. Παραδείγματα είναι το μετρό του Παρισιού (Γαλλία) που άρχισε να λειτουργεί το 1900 και το μετρό της Νέας Υόρκης (ΗΠΑ) που ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1904.

Συνολικά, το μετρό έχει γίνει ένας πολύ σημαντικός τρόπος μεταφοράς στις μεγάλες πόλεις του κόσμου, καθώς επενδύουν μεγάλα ποσά στη βελτίωσή του, ώστε να προσφέρουν πιο αποτελεσματικές και γρήγορες μετακινήσεις στους κατοίκους τους και τους τουρίστες που τις επισκέπτονται.

Ο πιο γνωστός σταθμός του μετρό του Λονδίνου είναι ο σταθμός «Piccadilly Circus». Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και συνδέει τις γραμμές Bakerloo και Piccadilly. Ο σταθμός έχει το όνομά του από την Piccadilly, μια από τις πιο γνωστές λεωφόρους του Λονδίνου που βρίσκεται κοντά στον σταθμό. Οι επιβάτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν το μετρό για να επισκεφθούν τους καταστήματα και τα εστιατόρια στην Piccadilly, καθώς και τις περιοχές του Leicester Square και του Covent Garden.

Ο σταθμός Piccadilly Circus είναι γνωστός για την αρχιτεκτονική του και τα δύο εμβληματικές φωτεινές πινακίδες που βρίσκονται στις γωνίες του σταθμού. Οι πινακίδες είναι διάσημες για τα φωτεινά διαφημιστικά μηνύματα που προβάλλονται σε αυτές. Ο σταθμός είναι επίσης γνωστός για τον υπογειοποιημένο περίπατο που συνδέει τους δύο σταθμούς του Piccadilly Circus και του Leicester Square.

Στον σταθμό Piccadilly Circus συχνά πραγματοποιούνται εκθέσεις έργων τέχνης αλλά και διάφορες άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Επιπλέον, ο σταθμός Piccadilly Circus αποτελεί σημείο συνάντησης για πολλούς επισκέπτες που επιθυμούν να εξερευνήσουν την περιοχή.

Πέρα από τον σταθμό Piccadilly Circus, οι άλλοι γνωστοί σταθμοί του μετρό του Λονδίνου περιλαμβάνουν τον σταθμό Westminster, που βρίσκεται κοντά στο Κοινοβούλιο και το London Eye, και τον σταθμό Oxford Circus, που προσφέρει εύκολη πρόσβαση σε καταστήματα, εστιατόρια και άλλα αξιοθέατα στο κέντρο του Λονδίνου.

Ο πλανήτης είναι γεμάτος με απίθανα μέρη, υπάρχουν ωστόσο μερικά μέρη τα οποία θεωρούνται «απαγορευμένα», καθώς κανείς δεν μπορεί, ή δεν επιτρέπεται, να τα επισκεφτεί, είτε γιατί μπορεί να αποδειχτούν μοιραία για την ζωή του, είτε γιατί προστατεύουν σπουδαία μυστικά.

Νησί Poveglia

Το «στοιχειωμένο» νησί Poveglia βρίσκεται κοντά στη Βενετία, ενώ σύμφωνα με τον μύθο, εκεί έχασαν τη ζωή τους πάνω από 160.000 άνθρωποι.

Η Ποβέλια (Poveglia) είναι ένα μικρό νησί, που βρίσκεται ανάμεσα στη Βενετία και το Λίντο στην Λιμνοθάλασσα της Βενετίας, στη βόρεια Ιταλία. Ένα μικρό κανάλι χωρίζει το νησί σε δύο ξεχωριστά μέρη. Το νησί εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορική καταγραφή το 421 και κατοικήθηκε έως ότου οι κάτοικοι το εγκατέλειψαν εξαιτίας του πολέμου το 1379.

Για περισσότερα από 100 χρόνια ξεκινώντας από το 1776, το νησί χρησιμοποιήθηκε ως σταθμός καραντίνας για όσους έπασχαν από πανώλη και άλλες ασθένειες, και αργότερα ως ψυχιατρείο. Το ψυχιατρείο έκλεισε το 1968 και από τότε το νησί δεν κατοικείται. Λόγω της ιστορίας του, το νησί προβάλλεται συχνά σε εκπομπές με μεταφυσικά θέματα.

Οι επισκέψεις στο νησί απαγορεύονται, αλλά διάφορα βιβλία και άρθρα αναφέρουν επισκέψεις συγγραφέων ή/και φωτογράφων.

Όσοι πιστεύουν σε μεταφυσικά φαινόμενα έχουν ισχυριστεί ότι η Ποβέλια είναι το πιο στοιχειωμένο νησί ή το πιο στοιχειωμένο μέρος στον κόσμο. Απαγορεύεται αυστηρά η είσοδος στο νησί.

Svalbard Global Seed Vault

Το Svalbard Global Seed Vault βρίσκεται βαθιά μέσα σ’ ένα βουνό, σ’ ένα απομακρυσμένο νησί στο αρχιπέλαγος του Svalbard, 300 χιλιόμετρα βόρεια του Αρκτικού Κύκλου. Ιδρύθηκε από τη νορβηγική κυβέρνηση τον Φεβρουάριο του 2008 και είναι η μεγαλύτερη τράπεζα σπόρων στον κόσμο.

Κιβώτια σπόρων απ’ όλο τον κόσμο, αποστέλλονται στο Global Seed Vault για ασφαλή και μακροχρόνια αποθήκευση σε ψυχρούς και στεγνούς θαλάμους. Είναι μία από τις πιο ασφαλείς εγκαταστάσεις στον κόσμο, σχεδιασμένη να επιβιώσει ακόμη και μετά από μια παγκόσμια καταστροφή. Βρίσκεται 120 μέτρα μέσα σε ένα βουνό από ψαμμίτη στο νησί Spitsbergen και φυλάσσεται από αξιόπιστα συστήματα ασφαλείας.

Στην τράπεζα αποθηκεύονται σπόροι πολλών δεκάδων χιλιάδων ποικιλιών βασικών καλλιεργειών τροφίμων όπως φασόλια, σιτάρι και ρύζι. Συνολικά, περιέχει σπόρους που ανήκουν σε περισσότερα από 4000 είδη φυτών (συνολική χωρητικότητα: 4.5 εκατομμύρια δείγματα). Αυτά τα δείγματα είναι διπλότυπα αποθέματα που υπάρχουν σε εθνικές, περιφερειακές και διεθνείς τράπεζες σπόρων.

Οι σπόροι συσκευάζονται σε ειδικά τριπλά φύλλα αλουμινίου και σφραγίζονται με θερμότητα ώστε να απαγορεύουν την υγρασία του περιβάλλοντος να εισέλθει. Το γεγονός ότι η εγκατάσταση περιβάλλεται από μόνιμα παγωμένο έδαφος βοηθά, επίσης, στην ασφάλεια και τη διατήρηση των δειγμάτων.

Τα μυστικά αρχεία του Βατικανού

Εκατομμύρια άνθρωποι επισκέπτονται το Βατικανό στη Ρώμη κάθε χρόνο, αλλά υπάρχει τουλάχιστον ένα μέρος που είναι αυστηρά εκτός ορίων. Πρόκειται για «Τα μυστικά αρχεία του Βατικανού», ένα κτίριο όπου φυλάσσονται τα κρατικά έγγραφα και η αλληλογραφία του κράτους του Βατικανού.

Αποτελούν ιδιοκτησία του εκάστοτε Πάπα, και με τον θάνατο ή παραίτηση του η ιδιοκτησία περνά στον επόμενο Πάπα. Έως τις αρχές του 17ου αιώνα βρίσκονταν στην βιβλιοθήκη του Βατικανού, διαχωρίστηκαν όμως μετά από ενέργεια του Πάπα Παύλου Ε´ στον δικό τους χώρο με εξαιρετικά περιορισμένη πρόσβαση. Παρέμειναν απρόσιτα σε εξωτερικούς μελετητές έως το 1881, όταν ο Πάπας Λέων ΙΓ´ επέτρεψε την μερική πρόσβαση περιορισμένων τμημάτων αρχείου σε εξωτερικούς μελετητές, ρύθμιση που ισχύει έκτοτε.

Αιτήσεις για είσοδο γίνονται δεκτές μόνο σε εγκεκριμένους μελετητές με επιστημονικό ενδιαφέρον και με επαρκείς γνώσεις έρευνας σε αρχείο. Προκειμένου να γίνουν δεκτοί, χρειάζονται συστατική επιστολή από ακαδημαϊκό ή ερευνητικό ίδρυμα ή από εμπειρογνώμονα ιστορικό. Δεν γίνονται δεκτοί προπτυχιακοί φοιτητές.

Υπάρχουν αυστηροί περιορισμοί στην πρόσβαση στο αρχείο, όπου απαγορεύεται η πρόσβαση σε οποιοδήποτε υλικό μετά το 1939, ενώ υπάρχει ένα ολόκληρο τμήμα σχετικά με τις προσωπικές σχέσεις με τους καρδιναλίους στο οποίο απαγορεύεται η πρόσβαση από το 1922 και έπειτα.

Η διάσημη φυλακή του Αλκατράζ, η οποία έμεινε γνωστή και ως «Βράχος», βρίσκεται στα ψυχρά νερά του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο και ήταν το μέρος από το οποίο κανένας δεν μπορούσε να αποδράσει.

Μεταξύ του 1934 και του 1963, η βραχονησίδα χρησιμοποιήθηκε ως ομοσπονδιακή φυλακή και φιλοξένησε μερικούς από τους πιο επικίνδυνους εγκληματίες της χώρας, μεταξύ των οποίων τον περίφημο γκάνγκστερ Αλ «Scarface» Καπόνε και τον δολοφόνο Ρόμπερτ «Birdman» Στρουντ.

Κανένας κρατούμενος δεν κατάφερε να αποδράσει ποτέ από τον «Βράχο», αν και έχει αναφερθεί ότι έγιναν αρκετές προσπάθειες όλα αυτά τα χρόνια, ωστόσο οι κρατούμενοι είτε πιάστηκαν, είτε πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν, είτε πέθαναν στα παγωμένα νερά του Ειρηνικού Ωκεανού. Η φυλακή πέρασε στην ιστορία και διατήρησε τον μύθο της «τέλειας φυλακής».

Μετά το κλείσιμο της φυλακής στις 21 Μαρτίου του 1963, λόγω των υψηλών λειτουργικών εξόδων, η βραχονησίδα καταλήφθηκε για σχεδόν δύο χρόνια από μια ομάδα αμερικανών ακτιβιστών. Σήμερα, το ιστορικό νησί Αλκατράζ είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός.

Διαβάστε μερικά άγνωστα γεγονότα για την διάσημη φυλακή Αλκατράζ:

Τριγύρω νερό, αλλά ούτε σταγόνα για να πιεις: Μπορεί ο “Βράχος” να περιβάλλόταν από τα κρύα νερά του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, αλλά δεν υπήρχε καμια πηγή γλυκού νερού. Περίπου ένα εκατομμύριο γαλόνια νερού έφταναν στο νησί κάθε εβδομάδα, μαζί με τρόφιμα, καύσιμα και άλλες προμήθειες. Έτσι δεν ήταν περίεργο ότι έκλεισε λόγω υψηλών λειτουργικών εξόδων.

Προσοχή στους καρχαρίες: Ένας δημοφιλής μύθος για το Αλκατράζ, ήταν ότι σε περίπτωση που οι κρατούμενοι προσπαθούσαν να αποδράσουν κολυμπώντας, κινδύνευαν να φαγωθούν από τους καρχαρίες που υπήρχαν στα παγωμένα νερά. Ο μύθος αυτός καλλιεργήθηκε από τους δεσμοφύλακες, προκειμένου να αποτρέψουν οποιονδήποτε κρατούμενο να αποδράσει. Ωστόσο, οι κρατούμενοι κινδύνευαν περισσότερο να πεθάνουν από τα εξαιρετικά κρύα νερά, τα ισχυρά ρεύματα και τα αρκετά χιλιόμετρα που έπρεπε να κολυμπήσουν.

Ντους με ζεστό νερό: Το Αλκατράζ ήταν η μόνη φυλακή στην οποία οι κρατούμενοι έκαναν ντους με ζεστό νερό, κάτι βέβαια που δεν είχε να κάνει με μια ευγενική προσφορά της φυλακής. Υπήρχε η πεποίθηση ήταν ότι εάν οι κρατούμενοι συνήθιζαν στο ζεστό νερό, δεν θα μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στα παγωμένα νερά του κόλπου και δεν θα προσπαθούσαν να αποδράσουν. Δεν ήταν κακή θεωρία, αλλά αυτό δεν σταμάτησε μερικούς “γενναίους” να προσπαθήσουν.

Η ανησυχία του Αλ Καπόνε: Φοβούμενος ότι μπορεί να δολοφονηθεί από άλλους κρατούμενους κατά την ώρα της καθημερινής προαύλισης, ο Αλ Καπόνε πήρε ειδική άδεια να εξασκείται στο μπάντζο του (έγχορδο μουσικό όργανο) στα ντους της φυλακής, την ίδια ώρα που οι άλλοι κρατούμενοι προαυλίζονταν.

Το τέλειο μέρος για μια φυλακή: Το Αλκατράζ κέρδισε το ψευδώνυμο του “Βράχου” γιατί είναι κυριολεκτικά βράχος. Η βραχονησίδα είναι απίστευτα άγονη, δεν υπάρχει νερό, έχει ελάχιστη βλάστηση και δεν υπάρχουν παραλίες. Στην πραγματικότητα, ήταν τόσο βραχώδης που ο πρώτος εξερευνητής δεν πίστευε καν ότι η γη ήταν κατάλληλη για να ανοικοδομηθεί κάτι. Επειδή όμως το ανθρώπινο μυαλό δεν σταματά πουθενά, ήταν το κατάλληλο μέρος για μια φυλακή!

Κελιά: Τα κελιά στο Αλκατράζ ήταν τόσο μικρά, σχεδόν όσο το μέγεθος μιας ντουλάπας (1,5*2,5 μέτρα). Εάν ένας κρατούμενος σήκωνε τα χέρια του μπορούσε να αγγίξει το ταβάνι, ωστόσο ο χώρος μπορούσε να φιλοξενήσει έναν νεροχύτη, μια τουαλέτα και ένα κρεβάτι. Τα κελιά D ήταν πιο ευρύχωρα, ωστόσο ήταν απομονωμένα, όποτε κανείς δεν ήθελε να καταλήξει εκεί.

Προσπάθειες για απόδραση: Κατά την 29χρονη λειτουργία της φυλακής, κανένας κρατούμενος δεν κατάφερε ποτέ να δραπετεύσει – τουλάχιστον δεν έχει αναφερθεί επίσημα κάποια απόδραση. Έχει αναφερθεί ότι 36 άνδρες προσπάθησαν, αλλά οι 23 από αυτούς πιάστηκαν, οι έξι πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν και οι υπόλοιποι 5 θεωρήθηκαν αγνοούμενοι και υποτίθεται ότι πνίγηκαν.

Στη διάρκεια της μέχρι τώρα ζωής μας, έχουμε ακούσει ουκ ολίγους απίθανους λόγους διαζυγίου.

Ότι θα ζητούσε διαζύγιο μια γυναίκα επειδή ο σύζυγός της έκλεινε με απίστευτη δύναμη τα… καπάκια των βάζων αυτό είναι κάτι που προκαλεί έντονη έκπληξη!

Σύμφωνα με τον Independent, σε μια πρόσφατη ανάρτηση στο Reddit που μοιράστηκε μια γυναίκα στο δημοφιλές subreddit «Am I Am The A**hole?», εξήγησε ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της σχέσης της με τον σύζυγό της, ακόμη και πριν παντρευτούν, εκείνος έσφιγγε τα καπάκια στα βάζα σε σημείο που δεν μπορούσε να τα ανοίξει μόνη της.

«Δεν ήταν μεγάλο θέμα αν ήταν εκείνος εκεί, αλλά αν ήμουν μόνη μου, ήταν τόσο ενοχλητικό. Περισσότερες φορές απ’ όσες μπορώ να μετρήσω, δεν μπορούσα να ανοίξω ένα βάζο», εξήγησε.

Περιέγραψε αυτή τη συνήθεια ως ένα είδος κύκλου, όπου κρατούσε τον θυμό της μέσα της μέχρι να φτάσει σε οριακό σημείο και να ξεσπάσει πάνω στα καπάκια των βάζων, μέχρι να ηρεμήσει και ο κύκλος να επαναληφθεί.

«Αρχικά ισχυρίστηκε ότι το έκανε για να “κρατήσει το φαγητό φρέσκο”. Μετά από πολλές διαφωνίες γι’ αυτό και την επιμονή μου ότι δεν πιστεύω ότι κρατάει τίποτα φρέσκο και ακόμα κι αν κάνει τα πράγματα να διαρκούν περισσότερο δεν με νοιάζει αν αυτό σημαίνει ότι δεν μπορώ να φάω το αναθεματισμένο φαγητό μου όποτε θέλω. Απλά θα αντικαταστήσω τα πράγματα που χαλάνε γιατί είναι κλειστά κανονικά. Στη συνέχεια, η δικαιολογία ήταν ότι είναι μια συνήθεια», συνεχίζει η ανάρτηση στο Reddit.

Ο γείτονας που άνοιγε τα βάζα 

Μια μέρα ο σύζυγός της έλειπε για 10 ημέρες και πάλι δεν μπορούσε να ανοίξει ούτε ένα βάζο. Κατέληξε να συναντήσει τον γείτονά της, ο οποίος προσφέρθηκε να τη βοηθήσει με οτιδήποτε χρειαζόταν, οπότε τον έβαλε να προσπαθήσει να ανοίξει όλα τα βάζα στο σπίτι της.

«Είπε ότι με έχει ακούσει να φωνάζω για τα υπερβολικά σφιγμένα καπάκια των βάζων όλα αυτά τα χρόνια και πραγματικά αναλογίστηκε αν ήμουν τρελή ή αν ο σύζυγός μου όντως σφίγγει υπερβολικά τα καπάκια των βάζων», έγραψε η γυναίκα στο Reddit.

«Είπε ότι αυτό το έγινε επίτηδες. Ήταν κάθε βάζο και είμαι σίγουρη ότι δεν χρησιμοποιεί τακτικά πάστα καυτερής πιπεριάς ή πουρέ μάνγκο ή οποιοδήποτε άλλο φανταχτερό μαγειρικό υλικό. Μετά κράτησε τα δύο βάζα που δεν μπορούσε να ανοίξει και είπε, “δεν ξέρω γιατί το κάνει”».

«Αιφνιδιάστηκε απόλυτα»

Αν και ο γείτονας ζήτησε αργότερα συγγνώμη για το σχόλιό του, αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να αντέξει άλλο τα σφιχτά καπάκια  και επικοινώνησε με δικηγόρο για να καταθέσει αίτηση διαζυγίου. Διευκρίνισε ότι αυτό ήταν το μόνο πρόβλημα που παρατήρησε στον γάμο τους και πως ο σύζυγός της «αιφνιδιάστηκε απόλυτα» από την είδηση.

«Ακόμα δεν παραδέχεται ότι έσφιγγε τα καπάκια επίτηδες. Πρότεινε να πάμε σε σύμβουλο γάμου, αλλά αρνήθηκα», συνέχισε η ανάρτησή της. «Δεν έχω ιδέα γιατί θα έσφιγγε κάθε καπάκι τόσο σφιχτά που δεν θα μπορούσα να το ανοίξω. Δεν μου έχει δώσει κανέναν λόγο. Ακόμα δεν παραδέχεται καν ότι το έκανε επίτηδες. Αλλά η πάστα καυτερής πιπεριάς είναι στο πίσω μέρος του ψυγείου. Τη χρησιμοποιώ μόνο όταν φτιάχνω ινδικό φαγητό. Είναι πίσω από άλλα πράγματα. Δεν την έχει χρησιμοποιήσει ποτέ. Δεν είναι κάτι που μπορείς να βάλεις στο φαγητό χωρίς να το μαγειρέψεις. Η πάστα πιπεριού δεν θα μπορούσε να είναι τυχαία. Δεν θα μπορούσε. Μπορεί να έβαζε πουρέ μάνγκο στο τοστ του ή στο πλιγούρι του, αλλά η πάστα πιπεριού δεν θα μπορούσε να είναι τυχαία».

Καρπούζι – γίγας έκοψε παραγωγός στα Χανιά. Το βάρος του πελώριου φρούτου αγγίζει σχεδόν 30 κιλά, ενώ το μήκος του πλησιάζει τα 60 εκατοστά.

Το τεράστιο καρπούζι στα Χανιά είναι εντυπωσιακό. Ο καρπός που βγήκε για πώληση μαζί με άλλα, μικρότερα καρπούζια, ζύγιζε 28 κιλά και πλησίαζε σε μήκος τα 60 εκατοστά!

Όπως είπε στο zarpanews.gr ο Παρασκευάς Χανταμπής, ο παραγωγός που έβγαλε το τεράστιο καρπούζι στο χωράφι του, δεν είναι η πρώτη φορά που του τυχαίνει κάτι τέτοιο.

Παλαιότερα είχε κόψει καρπούζι που έφτανε τα 33 κιλά. Αλλά και τα υπόλοιπα που είχε στην καρότσα, μικρά δεν τα έλεγες…

«Ασχολούμουν με την κτηνοτροφία μέχρι που παντρεύτηκα την κόρη του καρπουζά στο Ακρωτήρι. Έτσι τα έφερε η ζωή και τώρα κάνω αυτή τη δουλειά», είπε ακόμα ο Χανιώτης παραγωγός.

Δεν ξέρουμε αν το καρπούζι πωλήθηκε ολόκληρο ή σε κομμάτια.

Άλλωστε δεν είναι εύκολο ακόμα και για μια οικογένεια να φάει 28 κιλά καρπούζι.

Υπάρχουν διάφορες γέφυρες στον κόσμο που έχουν πολιτιστικό αποτύπωμα, ενώ μερικές άλλες αποτελούν δείγματα πρωτοποριακής αρχιτεκτονικής.

Ωστόσο, υπάρχει μια γέφυρα που ξεχνάς ότι βρίσκεσαι σε… δρόμο. Κατά την διάρκεια της οδήγησης, μάλιστα, καθίσταται αδύνατο να δεις ότι υπάρχουν γύρω σου κτίρια ακόμα και… γη, παρά μόνο θάλασσα.

Σε κανονικές συνθήκες χρειάζεται περίπου μισή ώρα για να την διασχίσεις. Σε ώρες αιχμής, βέβαια, μπορεί να χρειαστούν 45 λεπτά. Ο λόγος για την γέφυρα που διασχίζει την λίμνη Πονσαρτραίν στην πολιτεία της Λουιζιάνα (ΗΠΑ), που είναι η μεγαλύτερη συνεχής γέφυρα πάνω από νερό στον κόσμο.

Στην πραγματικότητα αποτελείται από δύο παράλληλες οδογέφυρες. Η μακρύτερη από τις δυο γέφυρες έχει μήκος 38,4 χιλιόμετρα.

Η γέφυρα συνδέει το Μέταιρι (δυτικό προάστιο) της Νέας Ορλεάνης με τη μικρή πόλη Μάντεβιλ, διχοτομώντας τη λίμνη πάνω στον άξονα βορρά-νότου.

Από το 1969, η εν λόγω κατασκευή αναφέρεται στο Βιβλίο Γκίνες ως η μακρύτερη γέφυρα πάνω από νερό. Ωστόσο, το 2011, σε απόκριση των εγκαινίων της Γέφυρας του Κόλπου Τσιαοτζού στην Κίνα, που είναι μακρύτερη, το Βιβλίο Γκίνες δημιούργησε δύο κατηγορίες για τις γέφυρες πάνω από υδάτινα σώματα: τις συνεχώς πάνω από νερό και τις τμηματικώς πάνω από νερό.

Η Γέφυρα της λίμνης Πονσαρτραίν έγινε, έτσι, η μακρύτερη παγκοσμίως γέφυρα που βρίσκεται συνεχώς πάνω από νερό, ενώ προσθέτοντας τα τμήματά της πάνω από νερό η γέφυρα της Κίνας είναι η μακρύτερη.

Οι «δίδυμες» γέφυρες της Πονσαρτραίν στηρίζονται πάνω σε 9.500 τσιμεντένιες κολώνες. Είναι χαμηλές, αλλά ένα ανυψούμενο τμήμα τους επιτρέπει τη διέλευση πλοίων από τον εκβαθυσμένο δίαυλο 13 χιλιόμετρα νοτίως της βόρειας όχθης.

Η ιδέα μιας γέφυρας πάνω από τη λίμνη Πονσαρτραίν χρονολογείται από τις αρχές του 19ου αιώνα και τον Μπερνάρ ντε Μαρινύ (1785-1868), τον ιδρυτή της Μάντεβιλ. Ο ντε Μαρινύ άρχισε μια υπηρεσία πορθμείου που συνέχισε να λειτουργεί μέχρι τη δεκαετία του 1930. Μια πρόταση μετά το 1920 ήταν η δημιουργία τεχνητών νησιών, που μετά θα συνδέονταν με μία σειρά γεφυρών.

Η χρηματοδότηση θα εξασφαλιζόταν από την πώληση οικοπέδων πάνω σε αυτά τα νησιά. Το σημερινό σχέδιο οφείλεται στον Έρνεστ Μ. Λεμπ από το 1948, μετά από προσπάθειες του οποίου το νομοθετικό σώμα της Λουιζιάνα δημιούργησε τη σημερινή «Επιτροπή του Causeway», ενώ κατόπιν ιδρύθηκε η Εταιρεία Γέφυρας της Λουιζιάνα για να κατασκευάσει τη γέφυρα, με επικεφαλής του εγχειρήματος τον Τζέιμς Ε. Γουόλτερς.

Η αρχική, μονή γέφυρα (μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση) εγκαινιάστηκε το 1956 και κόστισε 46 εκατομμύρια δολάρια, μαζί με τρεις οδούς προσβάσεως στο βόρειο άκρο και μεγάλο τμήμα δρόμου στο νότιο. Η παράλληλη γέφυρα, που είναι 15 μέτρα μακρύτερη από την πρώτη, άνοιξε στις 10 Μαΐου 1969 και κόστισε μόλις 30 εκατομμύρια δολάρια.

Από την έναρξη της λειτουργίας της μέχρι σήμερα, η γέφυρα έχει διόδια. Μέχρι το 1999, αυτά συλλέγονταν σε αμφότερες τις εισόδους. Για να αποσυμφορηθεί όμως η νότια είσοδος, καταργήθηκαν τα διόδια που βρίσκονταν στο συγκεκριμένο σημείο και διπλασιάστηκαν αυτά στη βόρεια είσοδο. Ακολούθησε μια αύξηση των διοδίων το 2017, για την εκτέλεση έργων βελτιώσεως της ασφάλειας των γεφυρών.

Το άνοιγμα της γέφυρας έδωσε ώθηση στην οικονομία μικρών κοινοτήτων της βόρειας όχθης της λίμνης, μειώνοντας τον χρόνο ταξιδιού προς τη Νέα Ορλεάνη κατά 50 λεπτά περίπου.

Μετά το πέρασμα, όμως, του τυφώνα Κατρίνα το 2005, σημειώθηκαν ζημιές στη γέφυρα. Συνολικά αχρηστεύθηκαν 17 διαστήματα μεταξύ στηριγμάτων, αλλά οι θεμελιώσεις παρέμειναν άθικτες.

Η δίδυμη γέφυρα δεν έπαθε ποτέ μέχρι σήμερα σημαντική ζημιά από κάποια φυσική καταστροφή, γεγονός σπάνιο για οδογέφυρες. Αντιθέτως, η 8,9 χιλιομέτρων γέφυρα Twin Spans του Αυτοκινητόδρομου I-10 στα ανατολικά έπαθε σοβαρές ζημιές από τον «Κατρίνα», οπότε ο Causeway χρησίμευσε ως η βασική οδός μεταφοράς για ομάδες βοήθειας από τα βόρεια προς τη Νέα Ορλεάνη στη νότια όχθη.

Η γέφυρα άνοιξε πρώτα μόνο για κυκλοφορία έκτακτης ανάγκης και μετά για τη γενική κυκλοφορία, χωρίς διόδια, από τις 19 Σεπτεμβρίου 2005. Τα διόδια επανήλθαν στα μέσα Οκτωβρίου.

Η γέφυρα της λίμνης Πονσαρτραίν είναι μία από τις επτά οδογέφυρες στη Λουιζιάνα με συνολικό μήκος μεγαλύτερο των 8 χιλιομέτρων. Οι άλλες είναι κατά σειρά μήκους η Γέφυρα του βάλτου Μαντσάκ στον Διαπολιτειακό Αυτοκινητόδρομο I-55, η Γέφυρα της Λεκάνης Ατσαφαλάγια στον Διαπολιτειακό Αυτοκινητόδρομο I-10, η Γέφυρα του Highway 1, η Bonnet Carré Spillway Bridge (επίσης στον I-10), η Γέφυρα του βάλτου Τσακαχούλα στον U.S. 90, η προαναφερθείσα Twin Spans στον I-10 και η Γέφυρα LaBranche στον Διαπολιτειακό Αυτοκινητόδρομο I-310.

Τέλος, υπάρχει η σιδηροδρομική γέφυρα Norfolk Southern στην Πονσαρτραίν, η οποία με μήκος 9,3 χιλιόμετρα είναι μία από τις μακρύτερες σιδηροδρομικές γέφυρες στις ΗΠΑ.

Σχεδόν όλοι έχουμε κάποιες ιδιαίτερες συνήθειες, τις οποίες όσο και να προσπαθούμε δεν μπορούμε να σταματήσουμε.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες η ευφυΐα συνδέεται κατά 40% με το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει κανείς. Είτε το θέλουμε είτε όχι, οι καθημερινές συνήθειες παίζουν μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση του εγκεφάλου και του τρόπου σκέψης μας.

Μερικά από τα σπουδαιότερα μυαλά της ιστορίας ήταν ταυτόχρονα ιδιόρρυθμες προσωπικότητες, καθώς είχαν συνήθειες που αρκετές από αυτές ξεπερνάνε την φαντασία. Μήπως αν ακολουθούσαμε τις συνήθειες τους, επωφελούμασταν κι εμείς από αυτές;

Μπετόβεν

Ο Μπετόβεν θεωρείται ακόμα και σήμερα ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες όλων των εποχών, αλλά η διαδικασία που ακολουθούσε όταν έγραφε συνθέσεις ήταν λίγο περίεργη.Την ώρα που έγραφε τις διάσημες συμφωνίες του, ο Μπετόβεν έκανε μπάνιο. Το πλύσιμο και το μπάνιο ήταν μεταξύ των πιο πιεστικών αναγκών της ζωής του. Σύμφωνα με αναφορές, ο Μπετόβεν έκανε βόλτες μέσα στο δωμάτιο του προσπαθώντας να σκεφτεί συνθέσεις και στη συνέχεια έριχνε κανάτες με νερό μέσα στην μπανιέρα του, συνεχίζοντας το έργο του.

Όνορε Ντε Μπαλζάκ

Ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ είναι ένας από τους πιο διάσημους Γάλλους μυθιστοριογράφους και συγκαταλέγεται στους θεμελιωτές του ρεαλισμού στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία. Αυτό που δεν είναι τόσο γνωστό για τον λογοτέχνη, είναι ότι έπινε έως και 50 φλυτζάνια καφέ την ημέρα, προκειμένου να καταφέρνει να μένει ξύπνιος. Είχε δηλώσει ότι “ο καφές παίζει τεράστιο ρόλο στη ζωή μου”, και τελικά πέθανε πρόωρα στα 51 του από δηλητηρίαση καφεΐνης.

Λεονάρντο Ντα Βίντσι

Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι δεν αγαπούσε τον ύπνο, καθώς χρειαζόταν αρκετό χρόνο για να αναπτύξει τις ιδέες του. Προκειμένου να εξοικονομεί χρόνο από τον ύπνο του, αλλά και να είναι ξεκούραστος, ο πολυμήχανος Ντα Βίντσι επινόησε μία πειραματική μέθοδο ξεκούρασης αρκετά παράδοξη, αλλά τελικά μάλλον αποτελεσματική. Ανακάλυψε, λοιπόν, έναν τρόπο να κοιμάται 15 λεπτά κάθε τέσσερις ώρες. Έτσι έκανε τον δικό του πολυφασικό ύπνο που τον ακολούθησε για χρόνια χωρίς να νιώθει καθόλου κούραση. Ο Τόμας Έντισον ήταν επίσης οπαδός αυτής της μεθόδου ανάπαυσης, κάτι που θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί οι δύο αυτοί άνθρωποι κατάφεραν τόσα πολλά.

Ο Πυθαγόρας θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα μυαλά στην φιλοσοφία και τα μαθηματικά. Ήταν χορτοφάγος και παρά την διατήρηση αυτού του αυστηρού τρόπου ζωής, υπήρχε ένα τρόφιμο το οποίο απεχθανόταν. Το τρόφιμο αυτό ήταν τα φασόλια, τα οποία απαγόρευε στους μαθητές του να τρώνε, ακόμα και να αγγίζουν, επειδή πίστευε ότι οι άνθρωποι και τα φασόλια είναι φτιαγμένοι από την ίδια ύλη.

Νίκολα Τέσλα

Άλλος ένας εφευρέτης που είχει περίεργες συνήθειες όσον αφορά τον ύπνο ήταν ο Σέρβο-Αμερικανός Νίκολα Τέσλα. Έτσι κοιμόταν μόνο δύο ώρες την ημέρα, αλλά αυτό δεν ήταν το πιο περίεργο πράγμα που έκανε. Λέγεται ότι συνήθιζε κάθε βράδυ να πιέζει 100 φορές τα δάχτυλα των ποδιών του, πράγμα το οποίο, όπως έλεγε, βοηθούσε στην ενίσχυση των εγκεφαλικών του κυττάρων. Απολάμβανε επίσης την παρέα των περιστεριών, αλλά μισούσε τα κοσμήματα και υπερβολικές τις γυναίκες.

Άλμπερτ Αϊνστάιν

Οι εκκεντρότητες του Αϊνστάιν είναι αρκετές και ποικίλες. Ως αγόρι άργησε να αναπτυχθεί, ενώ αγωνίστηκε για να μάθει να μιλάει. Καθώς μεγάλωνε, οι συνήθειες του έγιναν ακόμα πιο περίεργες. Άφηνε τα μαλλιά του να μεγαλώνουν πολύ γιατί ήταν αρκετά τσιγκούνης για να πληρώσει κουρέα, ήταν μανιακός με τα αυγά και σχεδόν κάθε ημέρα έτρωγε δύο αυγά τηγανητά για πρωινό και δεν φορούσε ποτέ κάλτσες, καθώς πίστευε ότι ήταν περιττές.

Φρίντριχ Νίτσε

Ο Νίτσε θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους φιλόσοφους της Ευρώπης, το έργο του οποίου έχει επηρεάσει πολλές πτυχές της σύγχρονης φιλοσοφίας και της πνευματικής ιστορίας. Αυτό που τον χαρακτήριζε ήταν ότι δεν έγραφε ποτέ καθιστός. Έγραφε πάντα όρθιος και επέπληττε όποιον δεν ακολουθούσε την τακτική του