Αρχείο κατηγορίας Περίεργα και Παράξενα

Το 46 π.Χ. αποκαλείται συχνά και ως «έτος της σύγχυσης»

Το Ιουλιανό ημερολόγιο, κοινώς αναφερόμενο ως Παλαιό ημερολόγιο, εισήχθη από τον Ιούλιο Καίσαρα το 46 π.Χ. και αποτελούσε μεταρρύθμιση του ρωμαϊκού ημερολογίου.

Το συγκεκριμένο ημερολόγιο άρχισε να ισχύει το 45 π.Χ. και δέχθηκε αρκετές τροποποιήσεις μέχρι να πάρει την τελική του μορφή τον 8 μ.Χ.

Όσο παράξενο και αν ακούγεται, όμως, το 46 π.Χ. έγινε το μεγαλύτερο έτος της ανθρώπινης ιστορίας, αφού διήρκησε συνολικά 445 ημέρες ή 15 μήνες, ενώ αποκαλείται συχνά και ως «έτος της σύγχυσης».

Το Ιουλιανό ημερολόγιο, που έχει 365 ή 366 ημέρες, διαφέρει από το διάδοχό του Γρηγοριανό μόνο στον προσδιορισμό των δίσεκτων ετών.

Στο Ιουλιανό ημερολόγιο κάθε θετικό έτος διαιρούμενο με το 4 είναι δίσεκτο. Τα αρνητικά χρόνια είναι δίσεκτα, εάν διαιρούμενα με το 4 αφήνουν υπόλοιπο 3. Οι ημέρες στο ημερολόγιο αυτό θεωρούνται ότι αρχίζουν τα μεσάνυχτα.

Το Γρηγοριανό Ημερολόγιο τέθηκε σε ισχύ στην Ελλάδα το 1923. Έτσι, η 16η Φεβρουαρίου «βαπτίστηκε» 1η Μαρτίου. Το Γρηγοριανό ημερολόγιο είναι το ημερολόγιο που χρησιμοποιείται σήμερα στον Δυτικό Κόσμο και έχει επικρατήσει ευρύτερα παγκοσμίως.

Είναι μία παραλλαγή του Ιουλιανού ημερολογίου, το οποίο βρισκόταν σε χρήση από τον 1ο αιώνα π.Χ., η οποία προτάθηκε από τον Ναπολιτάνο γιατρό Αλοΐσιους Λίλιους και θεσπίστηκε από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄, από τον οποίο πήρε το όνομά του, στις 24 Φεβρουαρίου 1582.

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν ένα σεληνιακό ημερολόγιο 

Πριν από την παρέμβαση του Ιούλιου Καίσαρα, οι αρχαίοι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν τις φάσεις της Σελήνης για να μετρήσουν το χρόνο.

Το πρόβλημα ήταν ότι το Ρωμαϊκό Ημερολόγιο περιλάμβανε μόνο τέσσερις μήνες με διάρκεια 31 ημερών ο καθένας (Μάρτιος, Ιούλιος, Οκτώβριος και Μάιος). Οι υπόλοιποι μήνες είχαν διάρκεια 29 ημερών, με εξαίρεση τον Φεβρουάριο που είχε 28 ημέρες, όπως συμβαίνει και σήμερα.

Ως αποτέλεσμα, ο ημερολογιακός χρόνος απέκλινε όλο και περισσότερο από τον αστρονομικό. Για να καλυφθεί αυτή η διαφορά, καθιερώθηκε ο εμβόλιμος μήνας του Μαρκεδόνιου, ο οποίος έπρεπε να προστίθεται στο έτος κάθε λίγα χρόνια.

Ωστόσο, ο εμβόλιμος μήνας άφηνε το ημερολόγιο ανοιχτό σε πολιτικές παρεμβάσεις, δεδομένου ότι εισαγωγή του ή μη αποφασιζόταν από τους Ποντίφικες.

Έτσι, λοιπόν, ο Ιούλιος Καίσαρας (101 – 44 π.Χ.) ανέθεσε στον αστρονόμο Σωσιγένη από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου την αναθεώρηση του Ημερολογίου κι εκείνος, βασισμένος στην κίνηση του ήλιου, δημιούργησε το Ηλιακό Ημερολόγιο με 365 ημέρες, το οποίο ονομάσθηκε προς τιμήν του αυτοκράτορα «Ιουλιανό» και εφαρμόσθηκε από το έτος 45 π.Χ.

Με το Ιουλιανό Ημερολόγιο, προστέθηκαν μια ή δύο ημέρες στους «κουτσούς» μήνες, με εξαίρεση τον Νοέμβριο, και η διάρκεια του ρωμαϊκού έτους έφθασε τις 365 ημέρες.

Αξίζει να σημειωθεί, επίσης, ότι οι Ρωμαίοι έκαναν Πρωτοχρονιά την 1η Μαρτίου, κατά το Εαρινόν Ηλιοστάσιο και είχαν δέκα μήνες. Ωστόσο, με την παρέμβαση του Ιουλίου Καίσαρα, η ημερομηνία της Πρωτοχρονιάς μεταφέρθηκε από 1η Μαρτίου στην 1η Ιανουαρίου, ενώ προστέθηκε και μια ημέρα επιπλέον μέρα κάθε 4 χρόνια (εφαρμογή δίσεκτου έτους).

«Στρέφοντας στη συνέχεια την προσοχή του στην αναδιοργάνωση του κράτους, μεταρρύθμισε το ημερολόγιο, το οποίο η αμέλεια των Ποντιφηκών είχε από παλιά αποδιοργανώσει μέσω του προνομίου της προσθήκης μηνών ή ημερών κατά βούληση, έτσι ώστε οι γιορτές του θερισμού δεν έρχονταν το καλοκαίρι, ούτε της σοδειάς το φθινόπωρο· και ρύθμισε το έτος σύμφωνα με την πορεία του ήλιου», έγραψε χαρακτηριστικά ο Ρωμαίος ιστορικός, Σουητώνιος.

Όμως, η μετάβαση από το παλιό στο νέο ημερολόγιο δεν μπορούσε να είναι ομαλή, λόγω της μεγάλης απόκλισης από τον αστρονομικό χρόνο.

Για την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος, ο Ιούλιος Καίσαρας πρόσθεσε επιπλέον μήνες στο έτος 46 π.Χ.

«Εισήγαγε δύο μήνες ανάμεσα σε αυτούς του Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου. Έτσι το έτος στο οποίο έγιναν αυτές οι διευθετήσεις ήταν ένα έτος 15 μηνών, συμπεριλαμβανομένου του εμβόλιμου μήνα, ο οποίος ανήκε σε αυτό το έτος σύμφωνα με το προηγούμενο έθιμο» σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό.

Η απόφαση του Ιούλιου Καίσαρα να εφαρμόσει το νέο ημερολόγιο είχε ως αποτέλεσμα ένα έτος με τρεις επιπλέον μήνες από τους δώδεκα που έχουμε σήμερα.

Όταν ξεκίνησε το άθλημα, τα καλάθια φρούτων χρησίμευαν ως στεφάνια

Το μπάσκετ είναι ένα από τα πιο αγαπημένα αθλήματα παγκοσμίως. Ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Μέκκα του μπάσκετ λόγω NBA, αποτελεί μέρος της κουλτούρας του Αμερικανών πολιτών.

Ποια είναι, όμως, η ιστορία του μπάσκετ και ποιος ήταν ο άνθρωπος που ανακάλυψε το άθλημα; 

Μερικά ενδιαφέροντα πράγματα που ίσως δεν γνωρίζετε για την ιστορία του μπάσκετ.

1. Το μπάσκετ «εφευρέθηκε» από τον καθηγητή σωματικής αγωγής και προπονητή, James Naismith στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης το 1891. Ο πρώτος αγώνας μπάσκετ έλαβε χώρα στις 21 Δεκεμβρίου 1891, στη Σχολή Εκπαίδευσης της Διεθνούς Χριστιανικής Ένωσης Νέων Ανδρών (YMCA). Ο Naismith σχεδίασε το παιχνίδι με σκοπό να κρατά τους μαθητές του ενεργούς σε εσωτερικούς χώρους, λόγω των σκληρών καιρικών συνθηκών τον χειμώνα.

Όταν ξεκίνησε το άθλημα, τα καλάθια φρούτων χρησίμευαν ως στεφάνια, τα οποία είχε καρφώσει ο Naismith σε τοίχους στις δύο άκρες του γυμναστηρίου. Αυτό σήμαινε ότι η μπάλα έπρεπε να ανασύρεται με το χέρι μετά από κάθε «καλάθι», μέχρι που ο Naismith αποφάσισε να κόψει τους πυθμένες από τα καλάθια.

2. Αρχικά, το μπάσκετ παιζόταν με μπάλα ποδοσφαίρου, που ήταν μια φουσκωμένη κύστη χοίρου τυλιγμένη με μακρόστενα κομμάτια δέρματος με αποτέλεσμα η αναπήδηση της μπάλας να είναι απρόβλεπτη. Οι πρώτες μπάλες του αθλήματος ήταν χρώματος καφέ. Στη δεκαετία του 1950, ο Tony Hinkle, πρώην μπασκετμπολίστας και προπονητής, εισήγαγε την πορτοκαλί μπάλα για να γίνει πιο ορατή στους παίκτες και τους θεατές.

3.Τα πρώτα χρόνια, οι παίκτες φορούσαν έναν από τους τρεις τύπους στολών: παντελόνια ποδοσφαίρου μέχρι το γόνατο, κολάν τύπου παλαιστή, καθώς και κοντά παντελόνια με προστατευτικά γονάτων.

4. Αρχικά, κάθε ομάδα αποτελούνταν από εννέα παίκτες. Σήμερα, όπως είναι γνωστό, κάθε ομάδα αποτελείται από πέντε παίκτες. 

5. Οι γυναίκες άρχισαν να παίζουν μπάσκετ το φθινόπωρο του 1892 στη Μασαχουσέτη.

6. Η YMCA, που ιδρύθηκε το 1844, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη και τη διάδοση του μπάσκετ σ’ όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του 1800.

7. Το ρολόι των 24 δευτερολέπτων, που είναι ο χρόνος που έχει στην διάθεση της η κάθε ομάδα για να εκδηλώσει κάποια επίθεση -αλλιώς η μπάλα αλλάζει χέρια -, έγινε μέρος του παιχνιδιού για πρώτη φορά το 1954 για να αυξηθεί η ταχύτητα του κάθε αγώνα.

8. Ο πιο κοντός παίκτης στην ιστορία του NBA είναι ο Αμερικανός, Muggsy Bogues με ύψος 1,60 μ. ενώ οι δύο ψηλότεροι είναι ο Ρουμάνος, Gheorghe Muresan (2,31 ύψος), ο οποίος είχε το προσωνύμιο «ο γίγαντας» καθώς και ο Σουδανός, Manute Bol (2,99 ύψος).

Οι κάτοικοι του νησιού έχουν υιοθετήσει κάποιους φαινομενικά αλλόκοτους νόμους για την προστασία της άγριας ζωής τους

Το αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ βρίσκεται στον Αρκτικό Ωκεανό, βόρεια της ηπειρωτικής Ευρώπης, στα μισά περίπου της απόστασης ανάμεσα στη Νορβηγία και τον Βόρειο Πόλο.

Το αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ αποτελεί το βορειότερο κομμάτι του Βασιλείου της Νορβηγίας, σύμφωνα με συνθήκη του 1925.

Τρία μόνο νησιά κατοικούνται και ο μεγαλύτερος οικισμός και πρωτεύουσα είναι το Λόνγκγιαρμπιεν (Longyearbyen), μια μικροσκοπική πόλη, όπου υπάρχουν περισσότερες πολικές αρκούδες από τους μόνιμους κατοίκους, ενώ συναντώνται μερικοί παράξενοι νόμοι.

Συγκεκριμένα, υπάρχουν περίπου 3.000 πολικές αρκούδες στο νησί, σε σύγκριση με τον πληθυσμό που δεν ξεπερνά τους 2.500 κατοίκους.

Το Λόγκγιαρμπιεν κατοικήθηκε για πρώτη φορά το 1906 και είναι ένα από τα λίγα μέρη που έχουν απομείνει στον κόσμο, στα οποία μπορείτε να μετακομίσετε χωρίς βίζα.

Τον Φεβρουάριο του 2024 η νορβηγική κυβέρνηση επέβαλλε νέους αυστηρούς νόμους, προκειμένου να προστατεύσει ακόμη περισσότερο, το σπάνιο οικοσύστημά της, όπου η άγρια φύση είναι «τόσο συγκλονιστικά όμορφη και παράλληλα τρομακτική. Αλλά δεν είναι μόνο η φύση που κάνει αυτό το μέρος απίστευτο, είναι και οι άνθρωποι», σύμφωνα με την Cecilia Blomdahl που είναι μια από της κατοίκους της πόλης.

Ως επακόλουθο, οι κάτοικοι του νησιού έχουν υιοθετήσει κάποιους φαινομενικά αλλόκοτους νόμους για την προστασία της άγριας ζωής τους.

Έτσι, κανείς δεν γεννά στο Λόνγκγιαρμπιεν, επειδή υπάρχει μόνο ένα νοσοκομείο και καμία μαιευτική υπηρεσία. Έτσι οι έγκυες γυναίκες μεταφέρονται στην ηπειρωτική χώρα λίγο πριν από την ημερομηνία τοκετού.

«Δεδομένου ότι ουσιαστικά κανείς δεν γεννιέται εδώ, αυτό σημαίνει ότι όλοι όσοι ζουν εδώ έχουν κάνει την επιλογή να το κάνουν. Αυτό σημαίνει ότι έχετε ένα χωριό γεμάτο από κατοίκους με αληθινή αγάπη για τον τόπο που ζουν» επισήμανε η Blomdahl.

Στην ευρύτερη περιοχή μπορεί να συναντήσει κανείς εκτός από πολικές αρκούδες, ταράνδους, καριμπού και μια ποικιλία πουλιών, από φρατερκούλα μέχρι αρκτικά γλαρόνια.

Ωστόσο, οι γάτες έχουν απαγορευτεί από τη δεκαετία του 1990, όταν οι νορβηγικές αρχές θεώρησαν ότι τα αιλουροειδή είναι υπερβολικά ευαίσθητα στη λύσσα και στις μολύνσεις από κεστώδη. Θεωρήθηκε ότι αποτελούσαν πολύ μεγάλο κίνδυνο για τους ανθρώπους.

Και σε μια άλλη προσπάθεια προστασίας του ανθρώπινου πληθυσμού, απαγορεύεται η ταφή των νεκρών στην πόλη. Υπό μία έννοια, είναι παράνομο να πεθάνει κανείς σ’αυτή τη μικρή πόλη, δεδομένου ότι οι συνθήκες παγετού δεν θα επιτρέψουν ποτέ την αποσύνθεση.

Υπάρχει βέβαια ένα νεκροταφείο στο νησί, αλλά σταμάτησε να δέχεται νέες σορούς από τη δεκαετία του 1950.

Οι ασθενείς που βρίσκονται σε τελικό στάδιο φεύγουν αεροπορικώς από το νησί για να ζήσουν όσο χρόνο έχουν αλλού, καθώς ανακαλύφθηκε ότι τα θύματα που θάφτηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας της γρίπης του 1918 δεν είχαν ακόμη αποσυντεθεί. Σύμφωνα με τους ειδικούς, ο πάγος στην οποία θάφτηκαν τα θύματα, περιέχει ακόμη ζωντανά στελέχη της γρίπης.

Ένας άλλος νόμος ορίζει ότι οι κάτοικοι του νησιού πρέπει να φέρουν πάντα όπλο.

Η νομοθεσία θεσπίστηκε για να διασφαλιστεί ότι όποιος ταξιδεύει εκτός των κύριων οικισμών θα είναι σε θέση να προστατευτεί από πιθανές επιθέσεις πολικών αρκούδων, αν και έχουν σημειωθεί μόλις πέντε επιθέσεις πολικών αρκούδων σε ανθρώπους τις τελευταίες δεκαετίες.

Ωστόσο, απαγορεύεται σαφώς η χρήση όπλου εντός των οικισμών, ενώ σε πολλούς δημόσιους χώρους του νησιού υπάρχουν ευδιάκριτες πινακίδες που αναγράφουν: «Απαγορεύονται τα πυροβόλα όπλα».

Οι νέοι αυστηροί νόμοι

Πριν από περίπου ένα χρόνο, η νορβηγική κυβέρνηση προχώρησε στην αυστηροποίηση των κανονισμών της στο νησί.

«Κάνουμε αυστηρότερους τους περιβαλλοντικούς κανονισμούς στο Svalbard για να ενισχύσουμε την προστασία της χλωρίδας και της πανίδας», ανέφερε χαρακτηριστικά ο υπουργός Κλίματος και Περιβάλλοντος, Andreas Bjelland Eriksen.

Οι νέοι νόμοι που τέθηκαν σε ισχύ απαγορεύουν τη χρήση μη επανδρωμένων drones και οχημάτων χιονιού στον θαλάσσιο πάγο και ορίζουν ότι η θαλάσσια κυκλοφορία με οχήματα πρέπει να απέχει τουλάχιστον 150 μέτρα από τους θαλάσσιους ελέφαντες.

Περίπου το 60% του νησιού καλύπτεται από παγετώνες και οι η προειδοποίηση προς επισκέπτες της περιοχής είναι να μην σπάσουν πάγο.

Αρκετά ερωτευμένα ζευγάρια ταξιδεύουν στο Παρίσι για να κάνουν μια ρομαντική βόλτα στις όχθες του Σηκουάνα

Το Παρίσι, έχει το προσωνύμιο της «Πόλης του Έρωτα», αλλά είναι ευρέως γνωστό ως η «Πόλη του Φωτός».

Αρκετά ερωτευμένα ζευγάρια ταξιδεύουν στο Παρίσι, επιλέγοντας να κάνουν μια ρομαντική βόλτα στις όχθες του Σηκουάνα, πιασμένα χέρι – χέρι.

Είναι η πόλη όπου ο ρομαντισμός δεν είναι απλώς ένα απλό συναίσθημα, αλλά τρόπος ζωής, ενώ στην γαλλική πρωτεύουσα έχουν γυριστεί μερικές από τις πιο διάσημες ρομαντικές ταινίες.

Η πόλη υποδέχεται περίπου 50 εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο που θέλουν να θαυμάσουν διάσημα αξιοθέατα, όπως τα Ηλύσια Πεδία, την Αψίδα του Θριάμβου και φυσικά τον πύργο του Άιφελ.

Ποιος είναι, όμως, ο λόγος που το Παρίσι απέκτησε τον τίτλο της «Πόλης του Έρωτα»;

Μερικοί υποστηρίζουν ότι οι περισσότεροι επισκέπτες γοητεύονται από την αρχιτεκτονική του Παρισιού, τους όμορφους κήπους και το νόστιμο φαγητό.

Κάποιοι άλλοι αναφέρουν, επίσης, ότι η γαλλική γλώσσα είναι ίσως η πιο ρομαντική στον κόσμο, αφού από τις πιο γνωστές φράσεις που χρησιμοποιούν οι ερωτευμένοι στον κόσμο είναι το «je t’aime» (σ ‘αγαπώ).

Ωστόσο, υπάρχει και ένας επιπλέον λόγος, που ίσως εξηγεί τον λόγο για τον οποίο το Παρίσι απέκτησε το συγκεκριμένο πρωσωνύμιο.

Στις αρχές του 19ου αιώνα, το Παρίσι αναπτυσσόταν με ραγδαίους ρυθμούς, ωστόσο, ήταν πυκνοκατοικημένο. Εκτός από τον υπερπληθυσμό, οι κοινωνικές ανισότητες είχαν ενταθεί, λόγω των υψηλών επίπεδων φτώχειας.

Μάλιστα, ορισμένες περιοχές της πόλης απεκτήσαν γρήγορα φήμη για έντονη νυχτερινή ζωή, καθώς αρκετά άτομα μπορούσαν να συνδυάσουν εκτός από ψυχαγωγία και… συντροφικότητα.

Η φήμη των ερωτικών απολαύσεων, σε συνδυασμό την ακμάζουσα καλλιτεχνική σκηνή, προσέλκυσε χιλιάδες άτομα απ’όλη την Ευρώπη που ήθελαν να ζήσουν από κοντά αυτή την μοναδική εμπειρία.

Την ίδια περίοδο, όμως, ο Ναπολέων Γ’ ανέθεσε τον καθαρισμό των χειρότερων σημείων του Παρισιού. Έτσι, αρκετά κτίρια γκρεμίστηκαν και πολλές γυναίκες αναγκάστηκαν να μετακομίσουν σε άλλες περιοχές.

Στο πλαίσιο της ανάπλασης της πόλης, άρχισαν να χτίζονται καινούργια κτίρια μέσα στα επόμενα 17 έτη. Ως αποτέλεσμα, αρκετοί εργάτες μετακόμισαν στο Παρίσι για να βρουν δουλειά, τόσο από τη Γαλλία, όσο και την Ευρώπη.

Ωστόσο, οι περισσότεροι ήταν άγαμοι που είχαν ακούσει για την ιδιαίτερη «κουλτούρα» που είχε αναπτυχθεί τότε στο Παρίσι.

Σήμερα, το Παρίσι είναι ένας δημοφιλής προορισμός για μήνα του μέλιτος και έχει αποτελέσει το σκηνικό για δεκάδες ρομαντικές κομεντί όπως το «Midnight in Paris» και η «Amélie».

Ο έρωτας και ο ρομαντισμός, όμως, δεν είναι τα μόνα πράγματα που θα συναντήσετε στο Παρίσι, το οποίο είναι επίσης γνωστό και ως η «Πόλη του Φωτός».

Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για τους οποίους το Παρίσι έχει αυτό τον τίτλο.

Πρώτον, το Παρίσι φιλοξενούσε διάσημους συγγραφείς και φιλοσόφους όπως ο Βολταίρος και ο Ρουσσώ, που θεωρούνταν από τα μεγαλύτερα «μυαλά» κατά την Εποχή του Διαφωτισμού.

Δεύτερον, το Παρίσι ήταν μια από τις πόλεις που πρωτοστάτησαν στη χρήση του φωτισμού στους δρόμους κατά τον 19ο αιώνα.

Αυτό είχε πολλά θετικά οφέλη στην οικονομία της πόλης, ενώ οι κάτοικοι μπορούσαν πλέον να περπατούν την νύχτα, δεδομένου ότι φωτίστηκαν διάσημες πλατείες, εκαντοντάδες δρόμοι καθώς και μνημεία.

Μετά, όμως, και την εφεύρεση του ηλεκτρισμού, το Παρίσι ήταν μια από τις πρώτες πόλεις που εγκατέστησαν ηλεκτρικό φως.

Το Παρίσι είναι επίσης γνωστό ως μία από τις «Τέσσερις μεγάλες πρωτεύουσες της μόδας» παγκοσμίως, μαζί με το Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη και το Μιλάνο, ενώ είναι η γενέτειρα αρκετών επώνυμων εταιριών ρούχων.

Μάλιστα, η γαλλική πρωτεύουσα φιλοξενεί επιδείξεις μόδας από το 1700, ενώ είναι επίσης ο τόπος διεξαγωγής των Εβδομάδων Μόδας με τις περίφημες πασαρέλες.

Οι επισκέπτες εισέρχονται σε αυτή σε ύψος 1.125 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και εξέρχονται δέκα μέτρα υψηλότερα

Το τίτλο της μεγαλύτερης κρεμαστής πεζογέφυρας στον κόσμο κατέχει η Sky Bridge 721 στην Τσεχία.

Η κρεμαστή πεζογέφυρα (η οποία έχει μήκος 721 μέτρων), βρίσκεται κοντά στο θέρετρο χειμερινών σπορ και πεζοπορίας Dolní Morava, ενώ ενώνει δύο κορυφές του όρους Kralicky Snezník, προσφέροντας θέα που κόβει την ανάσα.

Το συγκεκριμένο θέρετρο βρίσκεται περίπου 200 χιλιόμετρα ανατολικά της Πράγας, κοντά στα πολωνικά σύνορα.

Η Sky Bridge 721 ξεκινά από το Σαλέ Slaměnka και πηγαίνει ως την πλαγιά του Λόφου Chlum.

Οι επισκέπτες εισέρχονται σε αυτή σε ύψος 1.125 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και εξέρχονται δέκα μέτρα υψηλότερα. Για την κατασκευή της απαιτήθηκαν 1.030 κυβικά μέτρα τσιμέντου, με αποτέλεσμα το συνολικό βάρος της να ανέρχεται σε 405 τόνους (το συνολικό βάρος των σχοινιών ανήλθε σε 405 τόνους και αυτό των βοηθητικών δομών σε 20 τόνους).

Διανύοντας τα 721 μέτρα της, οι επισκέπτες θα ανέλθουν στο υψηλότερο σημείο στα 95 μέτρα από το έδαφος ή 1.116 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.

Η κατασκευή της γέφυρας κράτησε δύο χρόνια και κόστισε 8,4 εκατομμύρια δολάρια. Περιλαμβάνει επίσης ένα εκπαιδευτικό μονοπάτι με τίτλο «Γέφυρα του Χρόνου»: ένας περίπατος δύο χιλιομέτρων, 90 λεπτών που ταξιδεύει τους επισκέπτες στην ιστορία της περιοχής από το 1938 έως το 2021 και περιλαμβάνει παιχνίδια και στοιχεία επαυξημένης πραγματικότητας.

Υπενθυμίζεται ότι πριν την κατασκευή της Sky Bridge, τον εν λόγω τίτλο κατείχε η γέφυρα Arouca, στην Πορτογαλία, το μήκος της οποίας φτάνει τα 516 μέτρα.

Aπό το 1996, η λίμνη Βαϊκάλη έχει ενταχθεί στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO

Ανά τον κόσμο υπάρχουν εντυπωσιακές λίμνες που φημίζονται τόσο για την βιοποικιλότητά τους, αλλά και την μαγευτική ομορφιά τους.

Ωστόσο, υπάρχει μια λίμνη που κατέχει κι άλλα σημαντικά ρεκόρ. Ο λόγος για την λίμνη Βαϊκάλη, που είναι ευρέως γνωστή ως «Μπλε Μάτι της Σιβηρίας».

Η λίμνη Βαϊκάλη βρίσκεται στη νότια Σιβηρία μεταξύ της Περιφέρειας Ιρκούτσκ στα βορειοδυτικά και τη Μπουργιατία στο νοτιοανατολικό σημείο κοντά στην πόλη του Ιρκούτσκ.

Είναι η βαθύτερη, η μεγαλύτερη από πλευράς όγκου γλυκού νερού και η παλαιότερη λίμνη στον κόσμο, με «ηλικία» άνω των 25 εκατομμυρίων ετών.

Περιέχει πάνω από ένα πέμπτο του γλυκού νερού παγκοσμίως και περισσότερο από 90% του γλυκού νερού της Ρωσίας. Η έκτασή της είναι 31.468 τ. χλμ. (μία από τις μεγαλύτερες του κόσμου). Παράλληλα, έχει μήκος 654 χλμ., πλάτος 74 χλμ. και μέγιστο βάθος 1.680 μ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι από το 1996 ότι η λίμνη Βαϊκάλη έχει ενταχθεί στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Τα νερά της είναι γαλαζοπράσινα και από τον Νοέμβριο ως τον Μάρτιο παγώνουν, δημιουργώντας ένα τεράστιο στρώμα πάγου. Αρκετά συχνά στον πάγο σχηματίζονται ρωγμές που ξεπερνούν σε μήκος τα 25 χλμ.

Ομολογουμένως, το εντυπωσιακό θέαμα κόβει την ανάσα, αφού στο εσωτερικό της «παγιδεύονται» φυτά, δέντρα καθώς και ψάρια.

Παράλληλα, απ΄ αυτήν ξεκινά ο ποταμός Ανγκάρα, ενώ δέχεται τα νερά περίπου 300 ποταμών με κυριότερους τους Σελίγκα και Άνω Ανγκάρα. Επιπρόσθετα, στο εσωτερικό της λίμνης υπάρχουν 22 νησιά και το μεγαλύτερο εξ’ αυτών είναι το Ολχόν.

Οι Μογγόλοι θεωρούν την λίμνη ως «ιερή θάλασσα» και πιστεύουν ότι στις απόκρημνες και βραχώδεις ακτές της κατοικούν κακά πνεύματα.

Η Βαϊκάλη αποτελεί ένα από τα πλουσιότερα λιμναία οικοσυστήματα στον κόσμο με τεράστια βιοποικιλότητα, συνεπώς, δεν είναι τυχαίο που αποκαλείται και ως «Γκαλαπάγκος της Ρωσίας». Υπολογίζεται ότι στην περιοχή υπάρχουν πάνω από 1.000 είδη φυτών και 1.500 είδη ζώων, από τα οποία το 80% είναι ενδημικά. Επίσης, η φώκια της Βαϊκάλης που ζει μόνο στην συγκεκριμένη λίμνη είναι το μόνο είδος φώκιας του γλυκού νερού στον κόσμο.

Οι δεκατρείς χωρικοί δούλευαν αδιάκοπα για περίπου πέντε χρόνια, ενώ ένας εξ αυτών πέθανε κατά την διάρκεια της κατασκευής του τούνελ

Mια από τις εντυπωσιακές και επικίνδυνες σήραγγες που κόβει την ανάσα, βρίσκεται στην Κίνα.

Ο λόγος για την σήραγγα Guoliang στην επαρχία Henan που λαξεύτηκε μέσα στους απόκρημνους βράχους των βουνών Taihang.

Το απονονωμένο χωριό Guoliang είναι φωλιασμένο σε μια κοιλάδα, σε υψόμετρο 1.700 μέτρων, ενώ περιβάλλεται από πανύψηλα βουνά.

Για την πρόσβαση τους στο χωριό, οι κάτοικοι αναγκάζονταν στο παρελθόν να χρησιμοποιούν ένα στενό μονοπάτι στην πλαγιά του βουνού, το οποίο ήταν άκρως επικίνδυνο, ειδικά κατά τους χειμερινούς μήνες.

Ωστόσο, το 1972, δεκατρείς χωρικοί αποφάσισαν να δημιουργήσουν έναν δρόμο για τη σύνδεση του χωριού τους με τις μεγαλουπόλεις.

Έτσι, οι χωρικοί πούλησαν τα ζώα τους για να συγκεντρώσουν χρήματα και να αγοράσουν απλά εργαλεία, όπως σφυριά και καλέμια.

Χωρίς προηγούμενη εμπειρία, οι χωρικοί δούλευαν αδιάκοπα για περίπου πέντε χρόνια, ενώ ένας εξ αυτών πέθανε κατά την διάρκεια της κατασκευής του τούνελ. Μάλιστα, σε κάποια σημεία χρειάστηκαν έως και τρεις ημέρες για κάθε μέτρο της σήραγγας.

Τελικά, η σήραγγα παραδόθηκε στην κυκλοφορία την 1η Μαΐου 1977, αλλάζοντας τελείως την εικόνα της περιοχής.

Το μήκος της φθάνει τα 1,2 χιλιόμετρα, ενώ έχει ύψος 5 μέτρα και πλάτος 4 μέτρα.

Η σήραγγα Guoliang κεντρίζει τα βλέμματα για την ιδιαίτερη κατασκευή της. Οι εργάτες δημιούργησαν πλευρικά ανοίγματα κατά μήκος των βράχων, που προσφέρουν εκπληκτική θέα στο απόκρημνο τοπίο.

Η διαδρομή είναι γεμάτη με απότομες στροφές και αρκετά σημεία βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού, προκαλώντας ίλιγγο. Παρά την επινδυνότητα του δρόμου, πραγματοποιούνται καθημερινά δρομολόγια για την μετακίνηση των κατοίκων.

Μάλιστα, η σήραγγα έχει γίνει και σκηνικό για αρκετές ταινίες. Σήμερα, η σήραγγα αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό, προσελκύοντας χιλιάδες επισκέπτες που θέλουν να περπατήσουν κατά μήκος του δρόμου, να βγάλουν φωτογραφίες και να απολαύσουν τη μαγευτική θέα των βουνών Taihang.

Αν και ημιτελής, η εκκλησία αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO

Η Σαγράδα Φαμίλια (Sagrada Familia) είναι ένας από τους πιο εμβληματικούς ναούς στον κόσμο και το πιο διάσημο έργο του Καταλανού αρχιτέκτονα, Αντόνι Γκαουντί (1852-1926).

Η Σαγράδα Φαμίλια βρίσκεται στη Βαρκελώνη και αποτελεί ένα αριστούργημα της αρχιτεκτονικής του μοντερνισμού, με έντονες επιρροές από την χριστιανική παράδοση και την φύση.

Η βασιλική της Σαγράδα Φαμίλια ήταν έμπνευση ενός Καταλανού βιβλιοπώλη, του Ζοσέπ Μαρία Μποκαμπέλια, ιδρυτή του Asociación Espiritual de Devotos de San José (Πνευματικός Σύλλογος Λατρείας του Αγίου Ιωσήφ). Μετά από μια επίσκεψη στο Βατικανό το 1872, ο Μποκαμπέλια επέστρεψε από την Ιταλία με την πρόθεση να χτίσει μία εκκλησία εμπευσμένη από εκείνη στο Λορέτο.

Η κατασκευή του ναού ξεκίνησε το 1882 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Αρχικά, η ανέργεση του ναού είχε ανατεθεί στον αρχιτέκτονα, Φρανσίσκο Ντι Πάουλα ντελ Βιγιάρ ι Λοσάνο, ο οποίος παραιτήθηκε μετά από λίγο διάστημα, έπειτα από διαφωνίες για το σχήμα του ναού, με τον αρχιτέκτονα Τζοάν Μαρτορέλ που συμβούλευε τον Μποκαμπέλια.

Τελικά, ο Γκαουντί ανέλαβε το έργο το 1883 και αφιέρωσε τέσσερις δεκαετίες της ζωής του αποκλειστικά σ΄αυτό. Μετά τον θάνατό του το 1926, η ανέγερση συνεχίστηκε από άλλους αρχιτέκτονες, ακολουθώντας τα σχέδιά του.

Η Σαγράδα Φαμίλια συνδυάζει γοτθικά στοιχεία και την Art Nouveau, αποτελούμενη από περίτεχνες προσόψεις και εντυπωσιακούς πύργους. Στο εσωτερικό της υπάρχουν πολυάριθμα γλυπτά, και τα βιτρό παράθυρα δημιουργούν ένα πανδαιμόνιο χρωμάτων, ανάλογα με το πως πέφτουν οι ακτίνες του ήλιου, προκαλώντας δέος και θαυμασμό στους επισκέπτες. 

Ο ναός διαθέτει τρεις κύριες προσόψεις. Πρόκειται για την Γέννηση του Χριστού, η οποία ολοκληρώθηκε όσο ζούσε ο Γκαουντί, το Πάθος του Χριστού, που αναπαριστά τη Σταύρωση καθώς και την πρόσοψη της Δόξας, η οποία είναι ακόμα υπό κατασκευή και θα απεικονίζει την τελική κρίση.

Η Σαγράδα Φαμίλια είναι ένα από τα διάσημα αξιοθέατα της Ισπανίας, προσελκύοντας πάνω από 4 εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο. Αν και ημιτελής, η εκκλησία αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και τον Νοέμβριο του 2010 εγκαινιάστηκε και καθαγιάστηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄.

Σύμφωνα με τα σχέδια του Γκαουντί, ο ναός περιλαμβάνει 18 πύργους, που ο καθένας είναι αφιερωμένος σε διαφορετική βιβλική μορφή, συμπεριλαμβανομένων των 12 Αποστόλων, των τεσσάρων Ευαγγελιστών, της Παναγίας και του Χριστού.

Η επιτροπή που χρηματοδοτεί την ανέγερση του ναού (από δωρεές ιδιωτών και έσοδα από τους τουρίστες), είχε αρχικά προγραμματίσει την ολοκλήρωση όλων των εργασιών το 2026. Ωστόσο, οι εργασίες διακόπηκαν, εξαιτίας της πανδημίας και το χρονοδιάγραμμα αναθεωρήθηκε. 

Πάντως, ο πύργος του Ιησού Χριστού που θα είναι το υψηλότερο σημείο του ναού (172,5 μέτρα), σύμφωνα με το σχέδιο του Γκαουντί, εκτιμάται ότι θα ολοκληρωθεί το 2026, τιμώντας την συμπλήρωση 100 χρόνων από τον θάνατο του σπουδαίου Καταλανού αρχιτέκτονα. Έτσι, ο ναός θα καταστεί το υψηλότερο θρησκευτικό κτίριο σ’ όλο τον κόσμο.

Ωστόσο, οι εργασίες για τα γλυπτά, τις διακοσμητικές λεπτομέρειες και την αμφιλεγόμενη σκάλα που οδηγεί στην κύρια είσοδο, πρόκειται να συνεχιστούν μέχρι το 2034, σύμφωνα με τον επικεφαλής του διοικητικού συμβουλίου της επιτροπής, Εστεβε Καμπς.

Η Ανταρκτική είναι η μοναδική ήπειρος χωρίς μόνιμο πληθυσμό

Υπάρχουν δύο μέρη στον πλανήτη μας, όπου δεν έχουν μόνιμο πληθυσμό, εξαιτίας των ακραίων κλιματολογικών συνθηκών.

Τα δύο πιο αφιλόξενα μέρη του πλανήτη θεωρούνται η Ανταρκτική στο Νότιο Πόλο καθώς και η Κοιλάδα του Θανάτου στις ΗΠΑ.

Στα συγκεκριμένα μέρη δεν μπορεί να μείνει άνθρωπος, ούτε 1 λεπτό, λόγω των πολύ υψηλών και πολύ χαμηλών θερμοκρασιών, καθώς είναι άκρως επικίνδυνο.

Ανταρκτική

Η Ανταρκτική είναι η μοναδική ήπειρος χωρίς μόνιμο πληθυσμό και βρίσκεται στο νότιο άκρο της Γης, γύρω από τον Νότιο Πόλο. Η θερμοκρασία στην Ανταρκτική κυμαίνεται στους μείον 50 βαθμούς Κελσίου, ενώ σε μετρήσεις στις κοιλάδες του ανατολικού οροπεδίου της Ανταρκτικής έχουν σημειωθεί μέχρι και μείον 98 βαθμοί Κελσίου. Η Ανταρκτική καλύπτεται από στρώμα πάγου που φτάνει σε μέσο πάχος τα 2 χιλιόμετρα, ενώ ο αέρας είναι ξηρός, εξαιτίας της έλλειψης υγρασίας.

Παρ’ όλο που αποτελεί μια αχανή περιοχή, η Ανταρκτική παίζει σημαντικό ρόλο για τη μελέτη της κλιματικής αλλαγής. Γι’ αυτό το λόγο, άλλωστε, στην περιοχή διαμένουν προσωρινά επιστήμονες σε ερευνητικούς σταθμούς που βρίσκονται διάσπαρτοι στην ήπειρο. Επίσης, μόνο προσαρμοσμένοι στο κρύο οργανισμοί μπορούν να ζήσουν στην Ανταρκτική (βακτήρια, μύκητες).

Παρά τις ακραίες συνθήκες, η Ανταρκτική φιλοξενεί αρκετά είδη ζώων, όπως πιγκουΐνους, φώκιες, φάλαινες και άλμπατρος (πτηνά). Η βλάστηση, όπου εμφανίζεται, είναι τύπου τούνδρας. Οι συνθήκες στην περιοχή είναι ακραίες, με σφοδρούς ανέμους και τσουχτερό κρύο.

Η Κοιλάδα του Θανάτου

Η Κοιλάδα του Θανάτου είναι η πιο ζεστή περιοχή στη Βόρεια Αμερική και ένα από τα πιο αφιλόξενα μέρη στον κόσμο. Πρόκειται για το θερμότερο μέρος στη Γη και το δεύτερο ξηρότερο ολόκληρου του πλανήτη (με την έρημο Ατακάμα στη Χιλή να κατέχει την πρώτη θέση).

Βρίσκεται νοτιοανατολικά της οροσειράς Σιέρρα Νεβάδα στη Μεγάλη Λεκάνη και στην έρημο Μοχάβι, και αποτελεί στο μεγαλύτερό της μέρος το Εθνικό Πάρκο της Κοιλάδας του Θανάτου. Εκτείνεται, με διεύθυνση βορρά – νότου, μεταξύ της οροσειράς Αμαραγκόσα στα ανατολικά, ως την οροσειρά Πάναμιντ στα δυτικά, με τα βουνά Συλβάνια και Όουλσχεντ να σχηματίζουν τα σύνορά της, βόρεια και νότια αντίστοιχα. Η έκταση της φθάνει τα 7.800 τ. χλμ.

Η θερμοκρασία στην Κοιλάδα μπορεί να φτάσει τους 56 βαθμούς Κελσίου κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ενώ η περιοχή χαρακτηρίζεται από ξηρασία και απουσία βροχοπτώσεων. Η μεγαλύτερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ, ήταν 56,7 βαθμοί Κελσίου στις 10 Ιουλίου 1913, στο πάρκο Γκρίνλαντ.

Η Κοιλάδα του Θανάτου ονομάστηκε έτσι από μετανατεύοντες αποίκους το 1849, επειδή αρκετοί πέθαιναν ενώ τη διέσχιζαν, λόγω των εξαιρετικά υψηλών θερμοκρασιών της κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Όπως είναι φυσικό, η Κοιλάδα του Θανάτου είναι ακατοίκητη.

Δεν έχουν χωριστεί ποτέ και όταν έγινε στην πανδημία η μια έπαθε νευρικό κλονισμό

Είναι δίδυμες από την Αυστραλία και τις αποκαλούν «In-sync twins» γιατί έχουν απίστευτο συγχρονισμό την ώρα που μιλάνε. 

Οι δίδυμες από την Αυστραλία έγιναν γνωστές όταν μετά από μια κλοπή αυτοκινήτου με την μητέρα τους να βρίσκεται σε κίνδυνο βγήκαν σε τηλεοπτικό δίκτυο προκειμένου να περιγράψουν όσα βίωσαν. Αυτό που έγινε ήταν μοναδικό! Μιλούσαν σχεδόν ταυτόχρονα και περιέγραφαν με τα ίδια λόγια το περιστατικό.

Φυσικά, τις δίδυμες «τσίμπησαν» και άλλα τηλεοπτικά δίκτυα και το επίσης εντυπωσιακό ήταν ότι και πάλι έκαναν το ίδιο πράγμα! Μάλιστα, τους πήραν και ένα είδος συνέντευξης και η Μπρίτζετ και η Πόλα περιέγραψαν τη ζωή τους και πως διαχειρίζονται την δημοσιότητα. 

Εξήγησαν επίσης ότι δεν ξέρουν πως συνέβη αυτό – δηλαδή να μιλούν ταυτόχρονα – και προσπάθησαν να μιλήσουν ξεχωριστά αλλά όταν το έκαναν αυτό διαπίστωσαν ότι δεν ήταν ο εαυτός τους. «Δεν μας ενδιαφέρει η κριτική και λέμε στους ανθρώπους ότι αν δεν αντέχουν να μας ακούνε να κλείσουν την τηλεόραση».

Μάλιστα ακόμα και την στιγμή που τους ζήτησαν να μιλήσει μόνο η μια, η άλλη κουνούσε τα χείλη της και έλεγε τα ίδια πράγματα. Είπαν επίσης ότι είχαν μια πολύ άσχημη εμπειρία την περίοδο της πανδημίας και η μια από τις δυο χρειάστηκε να νοσηλευτεί επί 16 ημέρες και δεν μπορούσε να δει η μια την άλλη και ήταν τραυματικό. «Κάναμε Facetime όλη την ώρα και έπαθα νευρικό κλονισμό», είπε η μια από τις δυο. Όταν τις ρώτησαν για τις σχέσεις τους είπαν ότι είναι πολύ απασχολημένες για σχέσεις.