Αρχείο μηνός Μάιος 2026

Μετά την ολοκλήρωση που τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση το νομοσχέδιο του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών με τίτλο «διοικητική συνεργασία στον τομέα της φορολογίας – συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις και λοιπές διατάξεις» ολοκληρώθηκε και η επεξεργασία από την κοινοβουλευτική επιτροπή της Βουλής στις 5/5/2026.      

 Στο εν λόγω νομοσχέδιο όπως σας έχουμε ενημερώσει έχει συμπεριληφθεί η διάταξη για την αποζημίωση που αφορά 85 συναδέλφους μας συνταξιούχους μέλη του σωματείου μας στο αριθμ. 90 ότι:  επιλύεται το ζήτημα της άνισης μεταχείρισης για συνταξιοδότηση της πρώην εταιρείας με την επωνυμία Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι Αθηνών Πειραιώς (ΗΣΑΠ Α.Ε) που αποχώρησαν το 2011 και δεν εντάχθηκαν σε προηγούμενη ευνοϊκή ρύθμιση.

Το επόμενο βήμα εντάσσεται στις αρχές της ερχόμενης εβδομάδας στην ολομέλεια της Βουλής όπου θα γίνει η συζήτηση του νομοσχεδίου και η τελική ψηφοφορία. Για οτιδήποτε νεότερο θα σας κρατάμε ενήμερους μέσω της ιστοσελίδας του σωματείου μας

Aφήνει τους πελάτες του να αποφασίσουν πόσο θα τον πληρώσουν

Αρκετοί αναζητούν έξυπνους τρόπους για να βγάλουν χρήματα, χωρίς κόπο. Ωστόσο, ένας άντρας από την Ιαπωνία, φαίνεται ότι βρήκε την μαγική λύση για να κερδίζει πολλά χρήματα κάθε χρόνο, χωρίς να κάνει τίποτα.

Όταν ο Shoji Morimoto απολύθηκε από τη δουλειά του το 2018, ο προϊστάμενός του τον είχε επικρίνει για έλλειψη πρωτοβουλιών, λέγοντας του πως «δεν έκανε τίποτα» που να έχει αξία για την εταιρεία.

To αστείο της υπόθεσης είναι ότι έκτοτε, ο 41χρονος Ιάπωνας έχει χτίσει μια κερδοφόρα καριέρα, χωρίς να κάνει, κυριολεκτικά, τίποτα.

Γνωστός και ως ο «άνθρωπος που δεν κάνει τίποτα» στην Ιαπωνία, η καθημερινή δουλειά του Morimoto είναι να προσφέρει τον εαυτό του προς ενοικίαση για να κάνει παρέα σε αγνώστους.

Τα αιτήματα που δέχεται ποικίλλουν, από το να περιμένει έναν μαραθωνοδρόμο στον τερματισμό ή να κάνει βιντεοκλήση με κάποια πελάτισσα που βαριέται, ανακαινίζοντας ή καθαρίζοντας το σπίτι της.

Μια φορά, ένας πελάτης που δεν μπόρεσε να παρευρεθεί σε μια συναυλία με έναν φίλο, νοίκιασε τον Morimoto για να πάρει τη θέση του.

Aπό το πιο γελοίο αίτημα, μέχρι το πιο απλό, ο Morimoto πληρώνεται για να εμφανίζεται σε οποιαδήποτε περίσταση, χωρίς να κάνει τίποτα παραπάνω από ό,τι του έχει ζητηθεί – εκτός, βέβαια, από σεξ.

«Έχω βρεθεί σε αντικειμενικά δύσκολες καταστάσεις, όπως να στέκομαι στην ουρά κάτω από τον καυτό ήλιο, να στέκομαι επί ώρες στο τσουχτερό κρύο, να παρευρίσκομαι σε πάρτι μόνο με αγνώστους και να στέκομαι μόνος σε μια σκηνή μπροστά σε ένα μεγάλο ακροατήριο χωρίς να κάνω τίποτα», δήλωσε ο Morimoto, πατέρας ενός 7χρονου παιδιού στο CNBC Make It.

«Ωστόσο, όποια ατυχία κι αν έχω βιώσει, αισθάνομαι ότι είναι κάτι ξεχωριστό που συνέβη μόνο και μόνο επειδή κάνω αυτή τη δουλειά, οπότε την λατρεύω», τόνισε.

Η μεγαλύτερη σε διάρκεια εργασία του ήταν ένα 17ωρο ταξίδι στην ίδια σιδηροδρομική γραμμή, από άκρη σε άκρη, από το πρωί μέχρι το τελευταίο δρομολόγιο. «Κάναμε 13 γύρους στη γραμμή Yamanote», είπε.

Υπήρξαν, επίσης, αρκετά αιτήματα απλά να ακούει για τις κακές ημέρες που είχαν οι πελάτες του. Ωστόσο, όταν πρόκειται για συζητήσεις, ο Morimoto προσφέρει τα απολύτως απαραίτητα και τις πιο απλές απαντήσεις. Γνέφει και ακούει προσεκτικά, αλλά φροντίζει να μην το παίζει ψυχολόγος.

O Morimoto ανέφερε στο CNBC ότι λαμβάνει περίπου 1.000 αιτήματα ετησίως και αφήνει τους πελάτες του να αποφασίσουν πόσο θα τον πληρώσουν.

Ο ίδιος συνήθιζε να χρεώνει μεταξύ 10.000 και 30.000 γιεν (65 έως 195 δολάρια) για μια συνεδρία 2 – 3 ωρών και κέρδισε περίπου 80.000 δολάρια πέρυσι.

Δηλαδή, 76.138,63 ευρώ.

Ο Morimoto εισήγαγε το μοντέλο «pay-as-you-wish» (πλήρωσε ό,τι θέλεις) στα τέλη του περασμένου έτους.

«Χρεώνω εθελοντική αμοιβή, οπότε δεν ξέρω αν θα είναι βιώσιμο, αλλά διασκεδάζω προσπαθώντας να δω αν είναι», είπε, προσθέτοντας ότι ο στόχος του δεν είναι να ζει από αυτή τη δουλειά ή να συντηρηθεί, αλλά να «ζει απλά τη ζωή και να την απολαμβάνει».

Για να δοκιμάσει τις υπηρεσίες του, το CNBC Make It συνόδευσε τον Morimoto για δύο ώρες, πηγαίνοντάς τον σε μια καφετέρια γουρουνιών στο Τόκιο, όπου οι πελάτες μπορούν να πιουν ένα ποτό και να αλληλεπιδράσουν με γουρουνάκια.

«Αρχικά είχα προγραμματίσει να πάω μόνη μου, αλλά μπαίνοντας σ’ ένα γεμάτο καφέ και βλέποντας τους πελάτες σε ζευγάρια και μικρές ομάδες ένιωσα μια δόση ανακούφισης που είχα την παρέα του Morimoto», γράφει ο δημοσιογράφος, Lee Ying Shan.

Επίσης είχε κάποιον να τη βγάλει φωτογραφίες με τα γουρουνάκια. Πέρα από λίγες κουβέντες σε σπαστά ιαπωνικά, δεν χρειάστηκε να κάνουν καμία συζήτηση. Και τότε, όπως λέει, συνειδητοποίησε την απήχηση του Morimoto: Οι πελάτες του μπορούν να απολαύσουν μια δραστηριότητα σε κοινωνικό περιβάλλον, χωρίς να τους κρίνουν ότι πηγαίνουν μόνοι τους.

Αν και δεν υπάρχουν επίσημα στατιστικά στοιχεία που να παρακολουθούν τον «κλάδο» των ενοικιαζόμενων προσώπων στην Ιαπωνία, η χώρα φιλοξενεί μια σειρά υπηρεσιών ενοικίασης για προσωρινές φίλες, φίλους, φίλους, ακόμη και συγγενείς.

«Αυτό ταιριάζει με τις ανάγκες των Ιαπώνων, οι οποίοι δεν αναζητούν τον έρωτα ή τον γάμο και δεν θέλουν την ταλαιπωρία τέτοιων σχέσεων, αλλά θέλουν κάποιον με τον οποίο μπορούν να βγουν ραντεβού ή να δειπνήσουν μαζί του», δήλωσε στο CNBC ο Ai Sakata, σύμβουλος στο Eρευνητικό Ινστιτούτο, Nomura.

Η μοναξιά μπορεί να είναι ένας λόγος που κάποιοι πληρώνουν για τέτοιες υπηρεσίες, αλλά δεν είναι ο μοναδικός, σύμφωνα με τον Morimoto και τους ειδικούς με τους οποίους μίλησε το CNBC.

Ορισμένα άτομα μπορεί να επιθυμούν την συντροφικότητα, αλλά κάποιοι μπορεί απλώς να είναι λίγο «κοινωνικά αδέξιοι», τόνισε ο Hiroshi Ono, καθηγητής ανθρώπινου δυναμικού στο Πανεπιστήμιο Hitotsubashi.

Οι περισσότεροι Ιάπωνες δεν αντιμετωπίζουν απαραίτητα καλά την αντιπαράθεση ή ακόμη και την άμεση επικοινωνία, πρόσθεσε ο καθηγητής : «Οι άνθρωποι είναι ίσως πολύ αμήχανοι για να πουν, “θα γίνεις φίλος μου;” Και έτσι για να αποφύγουν αυτή την αμηχανία, είναι πρόθυμοι να πληρώσουν γι’ αυτό».

Ο Morimoto είπε ότι μια γυναίκα κάποτε τον πλήρωσε για να καθίσει σε μια γωνία καφέ, εντός του οπτικού της πεδίου, ενώ εκείνη παρέδιδε τα χαρτιά του διαζυγίου της στον σύζυγό της, χωρίς να του τραβήξει την προσοχή. Η υπογραφή των εγγράφων έγινε ομαλά, και η γυναίκα είπε ότι πήρε περαιτέρω θάρρος από την παρουσία κάποιου γνωστού της εκεί κοντά.

Η παρουσία του λειτουργεί σαν ένα είδος «κουβέρτας ασφαλείας» προσωρινά, κοινωνικοποιώντας όσους αισθάνονται άβολα σε συγκεκριμένα περιβάλλοντα, παρατηρεί ο 41χρονος.

«Υπάρχουν πολλές διαφορετικές αγαπημένες στιγμές σ’ αυτή τη δουλειά, όπως όταν λαμβάνω ένα μήνυμα προσφοράς, όταν συναντώ έναν πελάτη, όταν συνοδεύω έναν πελάτη σ’ ένα άγνωστο μέρος, όταν απλά ακούω μια ιστορία, και νιώθω χαρούμενος σε κάθε στιγμή», λέει ο Morimoto.

«Δεν υπήρχε τίποτα άλλο που πραγματικά θα ήθελα να κάνω», κατέληξε.

Οι επισκέπτες συχνά ξαφνιάζονται από τις διαστάσεις του, αφού έχει ύψος μόλις 1.25 μέτρα και ζυγίζει περίπου 175 κιλά

Το άγαλμα της Μικρής Γοργόνας αποτελεί σήμα κατετεθέν της Κοπεγχάγης και είναι ένα από τα διάσημα τουριστικά αξιοθέατα της Δανίας, προσελκύοντας εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο. 

Το άγαλμα είναι εμπνευσμένο από το διάσημο παραμύθι του Δανού συγγραφέα, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, που εκδόθηκε το 1837.

Το παραμύθι αναφέρεται για μια νεαρή γοργόνα που είναι διατεθειμένη να εγκαταλείψει τη ζωή της στη θάλασσα και την ταυτότητα της για να αποκτήσει μια ανθρώπινη ψυχή και την αγάπη ενός πρίγκιπα.

Ένα από τα πιο εκπληκτικά πράγματα σχετικά με το άγαλμα της Μικρής Γοργόνας είναι το μέγεθός του. Οι επισκέπτες συχνά ξαφνιάζονται από τις διαστάσεις του, αφού έχει ύψος μόλις 1.25 μέτρα και ζυγίζει περίπου 175 κιλά, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τα επιβλητικά μνημεία που υπάρχουν σε άλλες χώρες.

Το άγαλμα βρίσκεται πάνω σ’ ένα βράχο στον παραλιακό πεζόδρομο Langelinie στη βόρεια είσοδο του παλιού λιμανιού, δίπλα στο φρούριο Kastelet.

Αυτή η γραφική τοποθεσία προσφέρει πανοραμική θέα στην προκυμαία και το λιμάνι.

Η ιστορία του αγάλματος 

Ο Καρλ Τζεικόμπσεν – γιος του ιδρυτή της ζυθοποιίας Carlsberg- είχε συγκινηθεί τόσο πολύ, παρακολουθώντας μια παράσταση μπαλέτου του Βασιλικού Θεάτρου της Κοπεγχάγης, που ήταν βασισμένη στο παραμύθι, που ανέθεσε το 1909 στον γλύπτη Έντβαρντ Έρικσεν να φτιάξει ένα άγαλμα, το οποίο επρόκειτο να γίνει το πρότυπο της μπαλαρίνας Έλεν Πράις, που έπαιζε τη Μικρή Γοργόνα στην παράσταση.

Τελικά, ο γλύπτης έφτιαξε το χάλκινο άγαλμα, το οποίο παρουσιάστηκε στις 23 Αυγούστου 1913. Το κεφάλι του αγάλματος μοντελοποιήθηκε από την Πράις, αλλά καθώς η μπαλαρίνα δεν συμφωνούσε να ποζάρει γυμνή, το σώμα διαμορφώθηκε σύμφωνα με τη σύζυγο του Έρικσεν, Έλιν.

Η ιστορία της Μικρής Γοργόνας έχει γίνει αναπόστατο κομμάτι της λαϊκής κουλτούρας της Δανίας, ξεπερνώντας τα σύνορα της χώρας.

Σ’ αυτό, συνέβαλε το γεγονός, ότι το διάσημο παραμύθι έχει μεταφερθεί στο θεατρικό σανίδι, στην μεγάλη οθόνη και σε βιβλία. Ωστόσο, το προφίλ του αγάλματος ενίσχυσε διεθνώς το διάσημο μιούζικαλ κινουμένων σχεδίων της Disney (1989).

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, το άγαλμα γίνεται αρκετά στόχος βανδαλισμών από άγνωστους δράστες καθώς και πολιτικούς ακτιβιστές.

Το 1964 αποκεφαλίσθηκε για πρώτη φορά. Το κεφάλι της δεν βρέθηκε ποτέ. Το 1998, βάνδαλοι έκοψαν για δεύτερη φορά το κεφάλι της, για να το επιστρέψουν στην συνέχεια, ενώ το 2003 η Μικρή Γοργόνα έγινε στόχος έκρηξης. Συχνά γίνεται και στόχος γκράφιτι ή μπογιάς. Το 2020, άγνωστοι έγραψαν επάνω της το μυστηριώδες «Ρατσιστικό ψάρι».

Παρά τα ατυχή περιστατικά, μετά από κάθε πράξη βεβήλωσης, γίνονται εργασίες αποκατάστασης, αποδεικνύοντας την πολιτισμική αξία του μνημείου. 

Οι ευσεβείς πολίτες δεν πτοήθηκαν από την καταστροφή της τοποθεσίας από τους Σοβιετικούς και συνέχισαν να τοποθετούν σταυρούς

Ο Λόφος των Σταυρών (Kryžių kalnas) είναι μια τοποθεσία που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Λιθουανίας, περίπου 12 χλμ. βόρεια της πόλης Σιαουλιάι (της τέταρτης μεγαλύτερης πόλης στη χώρα) και σε κοντινή απόσταση από το χωριό Γιουργκαϊτσιάι.

Πρόκειται για ένα λόφο με χιλιάδες σταυρούς και άλλα ιερά αντικείμενα που αποτελεί έναν τόπο ιερό προσκυνήματος για τους Λιθουανούς.

Η ακριβής προέλευση της παράδοσης να αφήνουν οι πολίτες σταυρούς στον λόφο είναι αβέβαιη, αλλά πιστεύεται ότι οι πρώτοι σταυροί τοποθετήθηκαν στο πρώην φρούριο του λόφου Γιουργκαϊτσιάι ή Ντομαντάι λίγο μετά την Εξέγερση του Νοεμβρίου (1830 έως το 1831).

Κατά τη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης, η Λιθουανία πολέμησε εναντίον της Ρωσικής Αυτοκρατορίας σε μια προσπάθεια να κερδίσει την ανεξαρτησία της.

Σύμφωνα με αναφορές, μετά τη κατάπνιξη της εξέγερσης, η κυβέρνηση του Τσάρου απαγόρευσε στους Λιθουανούς να τιμήσουν τους νεκρούς επαναστάτες. Έτσι, οι οικογένειες και οι φίλοι των θυμάτων άρχισαν να τοποθετούν σταυρούς στο Λόφο των Σταυρών για να τιμήσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Πολλοί άνθρωποι που είχαν σταυρούς στα σπίτια τους τιμωρήθηκαν, ενώ οι σταυροί γκρεμίστηκαν.

Παρ΄ όλα αυτά, οι ευσεβείς πολίτες δεν πτοήθηκαν και συνέχισαν να τοποθετούν σταυρούς στο σημείο, δείχνοντας την πίστη τους για να ξεπεράσουν τις αντιξοότητες.

Μια άλλη εξέγερση κατά των Ρώσων, γνωστή ως Εξέγερση του Ιανουαρίου, ξεκίνησε το 1863 και τελείωσε τον επόμενο χρόνο. Αν και οι αντάρτες απέτυχαν και σ’ αυτή την προσπάθεια τους για ανεξαρτησία, σημειώθηκε αύξηση στην ανέγερση σταυρών στο σημείο.

Ένας από τους κύριους λόγους, είναι η απόφαση των ρωσικών αρχών να απαγορεύσουν την τοποθέτηση σταυρών όχι μόνο στην άκρη των δρόμων, αλλά και στα νεκροταφεία.

Την δεκατία του 1940 ξεκίνησε η κατοχή της Λιθουανίας από τη Σοβιετική Ένωση. Κατά τη Σοβιετική κατοχή (1944 -1991), ο Λόφος των Σταυρών έγινε απαγορευμένος τόπος και εν γένει απαγορεύτηκε η ανέγερση των σταυρών.

Τον Απρίλιο του 1961, η τοποθεσία καταστράφηκε με μπουλντόζες και κάηκε από τις αρχές. Οι Σοβιετικοί έκαψαν τους ξύλινους σταυρούς, έλιωσαν τους μεταλλικούς και τους χρησιμοποίησαν ως παλιοσίδερα, ενώ οι πέτρινοι θρυμματίστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν στην οδοποιία. Παρόλο που ο Λόφος των Σταυρών καταστράφηκε αρκετές φορές (όπως το 1973 και το 1975), κάθε φορά οι ντόπιοι αψηφούσαν τους κινδύνους, τοποθετώντας σταυρούς κατά την διάρκεια της νύχτας, δείχνοντας την αντίσταση τους στον σοβιετικό ζυγό.

Επομένως, οι πράξεις βεβήλωσης όχι μόνο δεν κατάφεραν να συντρίψουν το πνεύμα των Λιθουανών, αλλά ενίσχυσαν περαιτέρω την αποφασιστικότητά τους για ελευθερία.

Εξάλλου, οι χειροποίητοι ξυλόγλυπτοι σταυροί αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας της χώρας. Μάλιστα, η παραδοσιακή αυτή τέχνη της κατασκευής σταυρών (kryždirbystė) έχει εγγραφεί στο κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Από την ανεξαρτησία της Λιθουανίας από τη Ρωσία κατά τις αρχές του 20ου αιώνα, ο Λόφος των Σταυρών έχει γίνει τόπος προσκυνήματος, προσελκύοντας εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο.

Σήμερα, υπολογίζεται ότι σταυροί (ξύλινοι, μεταλλικοί, πέτρινοι σ’ όλα τα μεγέθη) και τα προσκυνήματα ξεπερνούν τις 100.000.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στις 7 Σεπτέμβριο του 1993, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος B’ επισκέφτηκε την περιοχή, ανακηρύσσοντάς τον Λόφο των Σταυρών ως τόπο ελπίδας, ειρήνης, αγάπης και θυσίας.

Οι επισκέπτες του ιστορικού μνημείου μπορούν να τοποθετήσουν τον δικό τους σταυρό στο Λόφο των Σταυρών, ενώ για να προσεγγίσουν το σημείο χρειάζονται περίπου 2,5 ώρες με το αυτοκίνητο από το Βίλνιους.