Αρχείο έτους 2026

Ο πλανήτης είναι γεμάτος με απίθανα μέρη, υπάρχουν ωστόσο μερικά μέρη τα οποία θεωρούνται «απαγορευμένα», καθώς κανείς δεν μπορεί, ή δεν επιτρέπεται, να τα επισκεφτεί, είτε γιατί μπορεί να αποδειχτούν μοιραία για την ζωή του, είτε γιατί προστατεύουν σπουδαία μυστικά.

Νησί Poveglia

Το «στοιχειωμένο» νησί Poveglia βρίσκεται κοντά στη Βενετία, ενώ σύμφωνα με τον μύθο, εκεί έχασαν τη ζωή τους πάνω από 160.000 άνθρωποι.

Η Ποβέλια (Poveglia) είναι ένα μικρό νησί, που βρίσκεται ανάμεσα στη Βενετία και το Λίντο στην Λιμνοθάλασσα της Βενετίας, στη βόρεια Ιταλία. Ένα μικρό κανάλι χωρίζει το νησί σε δύο ξεχωριστά μέρη. Το νησί εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορική καταγραφή το 421 και κατοικήθηκε έως ότου οι κάτοικοι το εγκατέλειψαν εξαιτίας του πολέμου το 1379.

Για περισσότερα από 100 χρόνια ξεκινώντας από το 1776, το νησί χρησιμοποιήθηκε ως σταθμός καραντίνας για όσους έπασχαν από πανώλη και άλλες ασθένειες, και αργότερα ως ψυχιατρείο. Το ψυχιατρείο έκλεισε το 1968 και από τότε το νησί δεν κατοικείται. Λόγω της ιστορίας του, το νησί προβάλλεται συχνά σε εκπομπές με μεταφυσικά θέματα.

Οι επισκέψεις στο νησί απαγορεύονται, αλλά διάφορα βιβλία και άρθρα αναφέρουν επισκέψεις συγγραφέων ή/και φωτογράφων.

Όσοι πιστεύουν σε μεταφυσικά φαινόμενα έχουν ισχυριστεί ότι η Ποβέλια είναι το πιο στοιχειωμένο νησί ή το πιο στοιχειωμένο μέρος στον κόσμο. Απαγορεύεται αυστηρά η είσοδος στο νησί.

Svalbard Global Seed Vault

Το Svalbard Global Seed Vault βρίσκεται βαθιά μέσα σ’ ένα βουνό, σ’ ένα απομακρυσμένο νησί στο αρχιπέλαγος του Svalbard, 300 χιλιόμετρα βόρεια του Αρκτικού Κύκλου. Ιδρύθηκε από τη νορβηγική κυβέρνηση τον Φεβρουάριο του 2008 και είναι η μεγαλύτερη τράπεζα σπόρων στον κόσμο.

Κιβώτια σπόρων απ’ όλο τον κόσμο, αποστέλλονται στο Global Seed Vault για ασφαλή και μακροχρόνια αποθήκευση σε ψυχρούς και στεγνούς θαλάμους. Είναι μία από τις πιο ασφαλείς εγκαταστάσεις στον κόσμο, σχεδιασμένη να επιβιώσει ακόμη και μετά από μια παγκόσμια καταστροφή. Βρίσκεται 120 μέτρα μέσα σε ένα βουνό από ψαμμίτη στο νησί Spitsbergen και φυλάσσεται από αξιόπιστα συστήματα ασφαλείας.

Στην τράπεζα αποθηκεύονται σπόροι πολλών δεκάδων χιλιάδων ποικιλιών βασικών καλλιεργειών τροφίμων όπως φασόλια, σιτάρι και ρύζι. Συνολικά, περιέχει σπόρους που ανήκουν σε περισσότερα από 4000 είδη φυτών (συνολική χωρητικότητα: 4.5 εκατομμύρια δείγματα). Αυτά τα δείγματα είναι διπλότυπα αποθέματα που υπάρχουν σε εθνικές, περιφερειακές και διεθνείς τράπεζες σπόρων.

Οι σπόροι συσκευάζονται σε ειδικά τριπλά φύλλα αλουμινίου και σφραγίζονται με θερμότητα ώστε να απαγορεύουν την υγρασία του περιβάλλοντος να εισέλθει. Το γεγονός ότι η εγκατάσταση περιβάλλεται από μόνιμα παγωμένο έδαφος βοηθά, επίσης, στην ασφάλεια και τη διατήρηση των δειγμάτων.

Τα μυστικά αρχεία του Βατικανού

Εκατομμύρια άνθρωποι επισκέπτονται το Βατικανό στη Ρώμη κάθε χρόνο, αλλά υπάρχει τουλάχιστον ένα μέρος που είναι αυστηρά εκτός ορίων. Πρόκειται για «Τα μυστικά αρχεία του Βατικανού», ένα κτίριο όπου φυλάσσονται τα κρατικά έγγραφα και η αλληλογραφία του κράτους του Βατικανού.

Αποτελούν ιδιοκτησία του εκάστοτε Πάπα, και με τον θάνατο ή παραίτηση του η ιδιοκτησία περνά στον επόμενο Πάπα. Έως τις αρχές του 17ου αιώνα βρίσκονταν στην βιβλιοθήκη του Βατικανού, διαχωρίστηκαν όμως μετά από ενέργεια του Πάπα Παύλου Ε´ στον δικό τους χώρο με εξαιρετικά περιορισμένη πρόσβαση. Παρέμειναν απρόσιτα σε εξωτερικούς μελετητές έως το 1881, όταν ο Πάπας Λέων ΙΓ´ επέτρεψε την μερική πρόσβαση περιορισμένων τμημάτων αρχείου σε εξωτερικούς μελετητές, ρύθμιση που ισχύει έκτοτε.

Αιτήσεις για είσοδο γίνονται δεκτές μόνο σε εγκεκριμένους μελετητές με επιστημονικό ενδιαφέρον και με επαρκείς γνώσεις έρευνας σε αρχείο. Προκειμένου να γίνουν δεκτοί, χρειάζονται συστατική επιστολή από ακαδημαϊκό ή ερευνητικό ίδρυμα ή από εμπειρογνώμονα ιστορικό. Δεν γίνονται δεκτοί προπτυχιακοί φοιτητές.

Υπάρχουν αυστηροί περιορισμοί στην πρόσβαση στο αρχείο, όπου απαγορεύεται η πρόσβαση σε οποιοδήποτε υλικό μετά το 1939, ενώ υπάρχει ένα ολόκληρο τμήμα σχετικά με τις προσωπικές σχέσεις με τους καρδιναλίους στο οποίο απαγορεύεται η πρόσβαση από το 1922 και έπειτα.

Η διάσημη φυλακή του Αλκατράζ, η οποία έμεινε γνωστή και ως «Βράχος», βρίσκεται στα ψυχρά νερά του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο και ήταν το μέρος από το οποίο κανένας δεν μπορούσε να αποδράσει.

Μεταξύ του 1934 και του 1963, η βραχονησίδα χρησιμοποιήθηκε ως ομοσπονδιακή φυλακή και φιλοξένησε μερικούς από τους πιο επικίνδυνους εγκληματίες της χώρας, μεταξύ των οποίων τον περίφημο γκάνγκστερ Αλ «Scarface» Καπόνε και τον δολοφόνο Ρόμπερτ «Birdman» Στρουντ.

Κανένας κρατούμενος δεν κατάφερε να αποδράσει ποτέ από τον «Βράχο», αν και έχει αναφερθεί ότι έγιναν αρκετές προσπάθειες όλα αυτά τα χρόνια, ωστόσο οι κρατούμενοι είτε πιάστηκαν, είτε πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν, είτε πέθαναν στα παγωμένα νερά του Ειρηνικού Ωκεανού. Η φυλακή πέρασε στην ιστορία και διατήρησε τον μύθο της «τέλειας φυλακής».

Μετά το κλείσιμο της φυλακής στις 21 Μαρτίου του 1963, λόγω των υψηλών λειτουργικών εξόδων, η βραχονησίδα καταλήφθηκε για σχεδόν δύο χρόνια από μια ομάδα αμερικανών ακτιβιστών. Σήμερα, το ιστορικό νησί Αλκατράζ είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός.

Διαβάστε μερικά άγνωστα γεγονότα για την διάσημη φυλακή Αλκατράζ:

Τριγύρω νερό, αλλά ούτε σταγόνα για να πιεις: Μπορεί ο “Βράχος” να περιβάλλόταν από τα κρύα νερά του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, αλλά δεν υπήρχε καμια πηγή γλυκού νερού. Περίπου ένα εκατομμύριο γαλόνια νερού έφταναν στο νησί κάθε εβδομάδα, μαζί με τρόφιμα, καύσιμα και άλλες προμήθειες. Έτσι δεν ήταν περίεργο ότι έκλεισε λόγω υψηλών λειτουργικών εξόδων.

Προσοχή στους καρχαρίες: Ένας δημοφιλής μύθος για το Αλκατράζ, ήταν ότι σε περίπτωση που οι κρατούμενοι προσπαθούσαν να αποδράσουν κολυμπώντας, κινδύνευαν να φαγωθούν από τους καρχαρίες που υπήρχαν στα παγωμένα νερά. Ο μύθος αυτός καλλιεργήθηκε από τους δεσμοφύλακες, προκειμένου να αποτρέψουν οποιονδήποτε κρατούμενο να αποδράσει. Ωστόσο, οι κρατούμενοι κινδύνευαν περισσότερο να πεθάνουν από τα εξαιρετικά κρύα νερά, τα ισχυρά ρεύματα και τα αρκετά χιλιόμετρα που έπρεπε να κολυμπήσουν.

Ντους με ζεστό νερό: Το Αλκατράζ ήταν η μόνη φυλακή στην οποία οι κρατούμενοι έκαναν ντους με ζεστό νερό, κάτι βέβαια που δεν είχε να κάνει με μια ευγενική προσφορά της φυλακής. Υπήρχε η πεποίθηση ήταν ότι εάν οι κρατούμενοι συνήθιζαν στο ζεστό νερό, δεν θα μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στα παγωμένα νερά του κόλπου και δεν θα προσπαθούσαν να αποδράσουν. Δεν ήταν κακή θεωρία, αλλά αυτό δεν σταμάτησε μερικούς “γενναίους” να προσπαθήσουν.

Η ανησυχία του Αλ Καπόνε: Φοβούμενος ότι μπορεί να δολοφονηθεί από άλλους κρατούμενους κατά την ώρα της καθημερινής προαύλισης, ο Αλ Καπόνε πήρε ειδική άδεια να εξασκείται στο μπάντζο του (έγχορδο μουσικό όργανο) στα ντους της φυλακής, την ίδια ώρα που οι άλλοι κρατούμενοι προαυλίζονταν.

Το τέλειο μέρος για μια φυλακή: Το Αλκατράζ κέρδισε το ψευδώνυμο του “Βράχου” γιατί είναι κυριολεκτικά βράχος. Η βραχονησίδα είναι απίστευτα άγονη, δεν υπάρχει νερό, έχει ελάχιστη βλάστηση και δεν υπάρχουν παραλίες. Στην πραγματικότητα, ήταν τόσο βραχώδης που ο πρώτος εξερευνητής δεν πίστευε καν ότι η γη ήταν κατάλληλη για να ανοικοδομηθεί κάτι. Επειδή όμως το ανθρώπινο μυαλό δεν σταματά πουθενά, ήταν το κατάλληλο μέρος για μια φυλακή!

Κελιά: Τα κελιά στο Αλκατράζ ήταν τόσο μικρά, σχεδόν όσο το μέγεθος μιας ντουλάπας (1,5*2,5 μέτρα). Εάν ένας κρατούμενος σήκωνε τα χέρια του μπορούσε να αγγίξει το ταβάνι, ωστόσο ο χώρος μπορούσε να φιλοξενήσει έναν νεροχύτη, μια τουαλέτα και ένα κρεβάτι. Τα κελιά D ήταν πιο ευρύχωρα, ωστόσο ήταν απομονωμένα, όποτε κανείς δεν ήθελε να καταλήξει εκεί.

Προσπάθειες για απόδραση: Κατά την 29χρονη λειτουργία της φυλακής, κανένας κρατούμενος δεν κατάφερε ποτέ να δραπετεύσει – τουλάχιστον δεν έχει αναφερθεί επίσημα κάποια απόδραση. Έχει αναφερθεί ότι 36 άνδρες προσπάθησαν, αλλά οι 23 από αυτούς πιάστηκαν, οι έξι πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν και οι υπόλοιποι 5 θεωρήθηκαν αγνοούμενοι και υποτίθεται ότι πνίγηκαν.

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου | Από το πρωί ως τα μεσάνυχτα | Σχολείον της Αθήνας «Ειρήνη Παπά»
Μια ολοήμερη γιορτή για τα χρόνια και τον χρόνο μαζί. Από το πρωί έως τα μεσάνυχτα, οι αίθουσες και ο προαύλιος χώρος του του Σχολείον της Αθήνας «Ειρήνη Παπά» ανοίγει τις πόρτες του και υποδέχεται άτομα άνω των 65 ετών, αλλά και κάθε ηλικίας, για μια ημέρα γεμάτη εργαστήρια τραγουδιού, χορού και θεάτρου, συζητήσεις, μουσικά παραμύθια για όλη την οικογένεια, τουρνουά μπιρίμπας, αναγνώσεις, συναυλίες και, φυσικά, πολύ χορό.

Μια ημέρα αφιερωμένη στον χρόνο που περνά, σε όσα μας έφεραν μέχρι εδώ και σε όσα ανοίγονται μπροστά μας, στις απρόσμενες συναντήσεις, τις νέες φιλίες, τα τραγούδια που επιστρέφουν στη μνήμη, τις ιστορίες που περιμένουν να ειπωθούν. Πρόγραμμα δράσεων και βιογραφικά συντελεστ(ρι)ών :https://www.n-t.gr/el/news/allnews?nid=36089

Η είσοδος είναι ελεύθερη, με προκράτηση θέσης εδώ: https://www.ticketservices.gr/event/n-t-65-plus/Φωτογραφίες παραστάσεων: Αρχείο Μικρού Εθνικού, NDP
Το Εθνικό Θέατρο επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού
Μεγάλος χορηγός ΔΕΗ Α.Ε.

Η υλοποίηση του προγράμματος εντάσσεται στο πλαίσιο της Πράξης «Περιφερειακό Παρατηρητήριο Κοινωνικής Ένταξης Περιφέρειας Αττικής – Social Network Αττική», με κωδικό ΟΠΣ (MIS) 6001401, που χρηματοδοτείται από πόρους του ΕΚΤ+ του Προγράμματος «ΑΤΤΙΚΗ 2021–2027

Στη διάρκεια της μέχρι τώρα ζωής μας, έχουμε ακούσει ουκ ολίγους απίθανους λόγους διαζυγίου.

Ότι θα ζητούσε διαζύγιο μια γυναίκα επειδή ο σύζυγός της έκλεινε με απίστευτη δύναμη τα… καπάκια των βάζων αυτό είναι κάτι που προκαλεί έντονη έκπληξη!

Σύμφωνα με τον Independent, σε μια πρόσφατη ανάρτηση στο Reddit που μοιράστηκε μια γυναίκα στο δημοφιλές subreddit «Am I Am The A**hole?», εξήγησε ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της σχέσης της με τον σύζυγό της, ακόμη και πριν παντρευτούν, εκείνος έσφιγγε τα καπάκια στα βάζα σε σημείο που δεν μπορούσε να τα ανοίξει μόνη της.

«Δεν ήταν μεγάλο θέμα αν ήταν εκείνος εκεί, αλλά αν ήμουν μόνη μου, ήταν τόσο ενοχλητικό. Περισσότερες φορές απ’ όσες μπορώ να μετρήσω, δεν μπορούσα να ανοίξω ένα βάζο», εξήγησε.

Περιέγραψε αυτή τη συνήθεια ως ένα είδος κύκλου, όπου κρατούσε τον θυμό της μέσα της μέχρι να φτάσει σε οριακό σημείο και να ξεσπάσει πάνω στα καπάκια των βάζων, μέχρι να ηρεμήσει και ο κύκλος να επαναληφθεί.

«Αρχικά ισχυρίστηκε ότι το έκανε για να “κρατήσει το φαγητό φρέσκο”. Μετά από πολλές διαφωνίες γι’ αυτό και την επιμονή μου ότι δεν πιστεύω ότι κρατάει τίποτα φρέσκο και ακόμα κι αν κάνει τα πράγματα να διαρκούν περισσότερο δεν με νοιάζει αν αυτό σημαίνει ότι δεν μπορώ να φάω το αναθεματισμένο φαγητό μου όποτε θέλω. Απλά θα αντικαταστήσω τα πράγματα που χαλάνε γιατί είναι κλειστά κανονικά. Στη συνέχεια, η δικαιολογία ήταν ότι είναι μια συνήθεια», συνεχίζει η ανάρτηση στο Reddit.

Ο γείτονας που άνοιγε τα βάζα 

Μια μέρα ο σύζυγός της έλειπε για 10 ημέρες και πάλι δεν μπορούσε να ανοίξει ούτε ένα βάζο. Κατέληξε να συναντήσει τον γείτονά της, ο οποίος προσφέρθηκε να τη βοηθήσει με οτιδήποτε χρειαζόταν, οπότε τον έβαλε να προσπαθήσει να ανοίξει όλα τα βάζα στο σπίτι της.

«Είπε ότι με έχει ακούσει να φωνάζω για τα υπερβολικά σφιγμένα καπάκια των βάζων όλα αυτά τα χρόνια και πραγματικά αναλογίστηκε αν ήμουν τρελή ή αν ο σύζυγός μου όντως σφίγγει υπερβολικά τα καπάκια των βάζων», έγραψε η γυναίκα στο Reddit.

«Είπε ότι αυτό το έγινε επίτηδες. Ήταν κάθε βάζο και είμαι σίγουρη ότι δεν χρησιμοποιεί τακτικά πάστα καυτερής πιπεριάς ή πουρέ μάνγκο ή οποιοδήποτε άλλο φανταχτερό μαγειρικό υλικό. Μετά κράτησε τα δύο βάζα που δεν μπορούσε να ανοίξει και είπε, “δεν ξέρω γιατί το κάνει”».

«Αιφνιδιάστηκε απόλυτα»

Αν και ο γείτονας ζήτησε αργότερα συγγνώμη για το σχόλιό του, αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να αντέξει άλλο τα σφιχτά καπάκια  και επικοινώνησε με δικηγόρο για να καταθέσει αίτηση διαζυγίου. Διευκρίνισε ότι αυτό ήταν το μόνο πρόβλημα που παρατήρησε στον γάμο τους και πως ο σύζυγός της «αιφνιδιάστηκε απόλυτα» από την είδηση.

«Ακόμα δεν παραδέχεται ότι έσφιγγε τα καπάκια επίτηδες. Πρότεινε να πάμε σε σύμβουλο γάμου, αλλά αρνήθηκα», συνέχισε η ανάρτησή της. «Δεν έχω ιδέα γιατί θα έσφιγγε κάθε καπάκι τόσο σφιχτά που δεν θα μπορούσα να το ανοίξω. Δεν μου έχει δώσει κανέναν λόγο. Ακόμα δεν παραδέχεται καν ότι το έκανε επίτηδες. Αλλά η πάστα καυτερής πιπεριάς είναι στο πίσω μέρος του ψυγείου. Τη χρησιμοποιώ μόνο όταν φτιάχνω ινδικό φαγητό. Είναι πίσω από άλλα πράγματα. Δεν την έχει χρησιμοποιήσει ποτέ. Δεν είναι κάτι που μπορείς να βάλεις στο φαγητό χωρίς να το μαγειρέψεις. Η πάστα πιπεριού δεν θα μπορούσε να είναι τυχαία. Δεν θα μπορούσε. Μπορεί να έβαζε πουρέ μάνγκο στο τοστ του ή στο πλιγούρι του, αλλά η πάστα πιπεριού δεν θα μπορούσε να είναι τυχαία».

Καρπούζι – γίγας έκοψε παραγωγός στα Χανιά. Το βάρος του πελώριου φρούτου αγγίζει σχεδόν 30 κιλά, ενώ το μήκος του πλησιάζει τα 60 εκατοστά.

Το τεράστιο καρπούζι στα Χανιά είναι εντυπωσιακό. Ο καρπός που βγήκε για πώληση μαζί με άλλα, μικρότερα καρπούζια, ζύγιζε 28 κιλά και πλησίαζε σε μήκος τα 60 εκατοστά!

Όπως είπε στο zarpanews.gr ο Παρασκευάς Χανταμπής, ο παραγωγός που έβγαλε το τεράστιο καρπούζι στο χωράφι του, δεν είναι η πρώτη φορά που του τυχαίνει κάτι τέτοιο.

Παλαιότερα είχε κόψει καρπούζι που έφτανε τα 33 κιλά. Αλλά και τα υπόλοιπα που είχε στην καρότσα, μικρά δεν τα έλεγες…

«Ασχολούμουν με την κτηνοτροφία μέχρι που παντρεύτηκα την κόρη του καρπουζά στο Ακρωτήρι. Έτσι τα έφερε η ζωή και τώρα κάνω αυτή τη δουλειά», είπε ακόμα ο Χανιώτης παραγωγός.

Δεν ξέρουμε αν το καρπούζι πωλήθηκε ολόκληρο ή σε κομμάτια.

Άλλωστε δεν είναι εύκολο ακόμα και για μια οικογένεια να φάει 28 κιλά καρπούζι.

Υπάρχουν διάφορες γέφυρες στον κόσμο που έχουν πολιτιστικό αποτύπωμα, ενώ μερικές άλλες αποτελούν δείγματα πρωτοποριακής αρχιτεκτονικής.

Ωστόσο, υπάρχει μια γέφυρα που ξεχνάς ότι βρίσκεσαι σε… δρόμο. Κατά την διάρκεια της οδήγησης, μάλιστα, καθίσταται αδύνατο να δεις ότι υπάρχουν γύρω σου κτίρια ακόμα και… γη, παρά μόνο θάλασσα.

Σε κανονικές συνθήκες χρειάζεται περίπου μισή ώρα για να την διασχίσεις. Σε ώρες αιχμής, βέβαια, μπορεί να χρειαστούν 45 λεπτά. Ο λόγος για την γέφυρα που διασχίζει την λίμνη Πονσαρτραίν στην πολιτεία της Λουιζιάνα (ΗΠΑ), που είναι η μεγαλύτερη συνεχής γέφυρα πάνω από νερό στον κόσμο.

Στην πραγματικότητα αποτελείται από δύο παράλληλες οδογέφυρες. Η μακρύτερη από τις δυο γέφυρες έχει μήκος 38,4 χιλιόμετρα.

Η γέφυρα συνδέει το Μέταιρι (δυτικό προάστιο) της Νέας Ορλεάνης με τη μικρή πόλη Μάντεβιλ, διχοτομώντας τη λίμνη πάνω στον άξονα βορρά-νότου.

Από το 1969, η εν λόγω κατασκευή αναφέρεται στο Βιβλίο Γκίνες ως η μακρύτερη γέφυρα πάνω από νερό. Ωστόσο, το 2011, σε απόκριση των εγκαινίων της Γέφυρας του Κόλπου Τσιαοτζού στην Κίνα, που είναι μακρύτερη, το Βιβλίο Γκίνες δημιούργησε δύο κατηγορίες για τις γέφυρες πάνω από υδάτινα σώματα: τις συνεχώς πάνω από νερό και τις τμηματικώς πάνω από νερό.

Η Γέφυρα της λίμνης Πονσαρτραίν έγινε, έτσι, η μακρύτερη παγκοσμίως γέφυρα που βρίσκεται συνεχώς πάνω από νερό, ενώ προσθέτοντας τα τμήματά της πάνω από νερό η γέφυρα της Κίνας είναι η μακρύτερη.

Οι «δίδυμες» γέφυρες της Πονσαρτραίν στηρίζονται πάνω σε 9.500 τσιμεντένιες κολώνες. Είναι χαμηλές, αλλά ένα ανυψούμενο τμήμα τους επιτρέπει τη διέλευση πλοίων από τον εκβαθυσμένο δίαυλο 13 χιλιόμετρα νοτίως της βόρειας όχθης.

Η ιδέα μιας γέφυρας πάνω από τη λίμνη Πονσαρτραίν χρονολογείται από τις αρχές του 19ου αιώνα και τον Μπερνάρ ντε Μαρινύ (1785-1868), τον ιδρυτή της Μάντεβιλ. Ο ντε Μαρινύ άρχισε μια υπηρεσία πορθμείου που συνέχισε να λειτουργεί μέχρι τη δεκαετία του 1930. Μια πρόταση μετά το 1920 ήταν η δημιουργία τεχνητών νησιών, που μετά θα συνδέονταν με μία σειρά γεφυρών.

Η χρηματοδότηση θα εξασφαλιζόταν από την πώληση οικοπέδων πάνω σε αυτά τα νησιά. Το σημερινό σχέδιο οφείλεται στον Έρνεστ Μ. Λεμπ από το 1948, μετά από προσπάθειες του οποίου το νομοθετικό σώμα της Λουιζιάνα δημιούργησε τη σημερινή «Επιτροπή του Causeway», ενώ κατόπιν ιδρύθηκε η Εταιρεία Γέφυρας της Λουιζιάνα για να κατασκευάσει τη γέφυρα, με επικεφαλής του εγχειρήματος τον Τζέιμς Ε. Γουόλτερς.

Η αρχική, μονή γέφυρα (μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση) εγκαινιάστηκε το 1956 και κόστισε 46 εκατομμύρια δολάρια, μαζί με τρεις οδούς προσβάσεως στο βόρειο άκρο και μεγάλο τμήμα δρόμου στο νότιο. Η παράλληλη γέφυρα, που είναι 15 μέτρα μακρύτερη από την πρώτη, άνοιξε στις 10 Μαΐου 1969 και κόστισε μόλις 30 εκατομμύρια δολάρια.

Από την έναρξη της λειτουργίας της μέχρι σήμερα, η γέφυρα έχει διόδια. Μέχρι το 1999, αυτά συλλέγονταν σε αμφότερες τις εισόδους. Για να αποσυμφορηθεί όμως η νότια είσοδος, καταργήθηκαν τα διόδια που βρίσκονταν στο συγκεκριμένο σημείο και διπλασιάστηκαν αυτά στη βόρεια είσοδο. Ακολούθησε μια αύξηση των διοδίων το 2017, για την εκτέλεση έργων βελτιώσεως της ασφάλειας των γεφυρών.

Το άνοιγμα της γέφυρας έδωσε ώθηση στην οικονομία μικρών κοινοτήτων της βόρειας όχθης της λίμνης, μειώνοντας τον χρόνο ταξιδιού προς τη Νέα Ορλεάνη κατά 50 λεπτά περίπου.

Μετά το πέρασμα, όμως, του τυφώνα Κατρίνα το 2005, σημειώθηκαν ζημιές στη γέφυρα. Συνολικά αχρηστεύθηκαν 17 διαστήματα μεταξύ στηριγμάτων, αλλά οι θεμελιώσεις παρέμειναν άθικτες.

Η δίδυμη γέφυρα δεν έπαθε ποτέ μέχρι σήμερα σημαντική ζημιά από κάποια φυσική καταστροφή, γεγονός σπάνιο για οδογέφυρες. Αντιθέτως, η 8,9 χιλιομέτρων γέφυρα Twin Spans του Αυτοκινητόδρομου I-10 στα ανατολικά έπαθε σοβαρές ζημιές από τον «Κατρίνα», οπότε ο Causeway χρησίμευσε ως η βασική οδός μεταφοράς για ομάδες βοήθειας από τα βόρεια προς τη Νέα Ορλεάνη στη νότια όχθη.

Η γέφυρα άνοιξε πρώτα μόνο για κυκλοφορία έκτακτης ανάγκης και μετά για τη γενική κυκλοφορία, χωρίς διόδια, από τις 19 Σεπτεμβρίου 2005. Τα διόδια επανήλθαν στα μέσα Οκτωβρίου.

Η γέφυρα της λίμνης Πονσαρτραίν είναι μία από τις επτά οδογέφυρες στη Λουιζιάνα με συνολικό μήκος μεγαλύτερο των 8 χιλιομέτρων. Οι άλλες είναι κατά σειρά μήκους η Γέφυρα του βάλτου Μαντσάκ στον Διαπολιτειακό Αυτοκινητόδρομο I-55, η Γέφυρα της Λεκάνης Ατσαφαλάγια στον Διαπολιτειακό Αυτοκινητόδρομο I-10, η Γέφυρα του Highway 1, η Bonnet Carré Spillway Bridge (επίσης στον I-10), η Γέφυρα του βάλτου Τσακαχούλα στον U.S. 90, η προαναφερθείσα Twin Spans στον I-10 και η Γέφυρα LaBranche στον Διαπολιτειακό Αυτοκινητόδρομο I-310.

Τέλος, υπάρχει η σιδηροδρομική γέφυρα Norfolk Southern στην Πονσαρτραίν, η οποία με μήκος 9,3 χιλιόμετρα είναι μία από τις μακρύτερες σιδηροδρομικές γέφυρες στις ΗΠΑ.

Σχεδόν όλοι έχουμε κάποιες ιδιαίτερες συνήθειες, τις οποίες όσο και να προσπαθούμε δεν μπορούμε να σταματήσουμε.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες η ευφυΐα συνδέεται κατά 40% με το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει κανείς. Είτε το θέλουμε είτε όχι, οι καθημερινές συνήθειες παίζουν μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση του εγκεφάλου και του τρόπου σκέψης μας.

Μερικά από τα σπουδαιότερα μυαλά της ιστορίας ήταν ταυτόχρονα ιδιόρρυθμες προσωπικότητες, καθώς είχαν συνήθειες που αρκετές από αυτές ξεπερνάνε την φαντασία. Μήπως αν ακολουθούσαμε τις συνήθειες τους, επωφελούμασταν κι εμείς από αυτές;

Μπετόβεν

Ο Μπετόβεν θεωρείται ακόμα και σήμερα ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες όλων των εποχών, αλλά η διαδικασία που ακολουθούσε όταν έγραφε συνθέσεις ήταν λίγο περίεργη.Την ώρα που έγραφε τις διάσημες συμφωνίες του, ο Μπετόβεν έκανε μπάνιο. Το πλύσιμο και το μπάνιο ήταν μεταξύ των πιο πιεστικών αναγκών της ζωής του. Σύμφωνα με αναφορές, ο Μπετόβεν έκανε βόλτες μέσα στο δωμάτιο του προσπαθώντας να σκεφτεί συνθέσεις και στη συνέχεια έριχνε κανάτες με νερό μέσα στην μπανιέρα του, συνεχίζοντας το έργο του.

Όνορε Ντε Μπαλζάκ

Ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ είναι ένας από τους πιο διάσημους Γάλλους μυθιστοριογράφους και συγκαταλέγεται στους θεμελιωτές του ρεαλισμού στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία. Αυτό που δεν είναι τόσο γνωστό για τον λογοτέχνη, είναι ότι έπινε έως και 50 φλυτζάνια καφέ την ημέρα, προκειμένου να καταφέρνει να μένει ξύπνιος. Είχε δηλώσει ότι “ο καφές παίζει τεράστιο ρόλο στη ζωή μου”, και τελικά πέθανε πρόωρα στα 51 του από δηλητηρίαση καφεΐνης.

Λεονάρντο Ντα Βίντσι

Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι δεν αγαπούσε τον ύπνο, καθώς χρειαζόταν αρκετό χρόνο για να αναπτύξει τις ιδέες του. Προκειμένου να εξοικονομεί χρόνο από τον ύπνο του, αλλά και να είναι ξεκούραστος, ο πολυμήχανος Ντα Βίντσι επινόησε μία πειραματική μέθοδο ξεκούρασης αρκετά παράδοξη, αλλά τελικά μάλλον αποτελεσματική. Ανακάλυψε, λοιπόν, έναν τρόπο να κοιμάται 15 λεπτά κάθε τέσσερις ώρες. Έτσι έκανε τον δικό του πολυφασικό ύπνο που τον ακολούθησε για χρόνια χωρίς να νιώθει καθόλου κούραση. Ο Τόμας Έντισον ήταν επίσης οπαδός αυτής της μεθόδου ανάπαυσης, κάτι που θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί οι δύο αυτοί άνθρωποι κατάφεραν τόσα πολλά.

Ο Πυθαγόρας θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα μυαλά στην φιλοσοφία και τα μαθηματικά. Ήταν χορτοφάγος και παρά την διατήρηση αυτού του αυστηρού τρόπου ζωής, υπήρχε ένα τρόφιμο το οποίο απεχθανόταν. Το τρόφιμο αυτό ήταν τα φασόλια, τα οποία απαγόρευε στους μαθητές του να τρώνε, ακόμα και να αγγίζουν, επειδή πίστευε ότι οι άνθρωποι και τα φασόλια είναι φτιαγμένοι από την ίδια ύλη.

Νίκολα Τέσλα

Άλλος ένας εφευρέτης που είχει περίεργες συνήθειες όσον αφορά τον ύπνο ήταν ο Σέρβο-Αμερικανός Νίκολα Τέσλα. Έτσι κοιμόταν μόνο δύο ώρες την ημέρα, αλλά αυτό δεν ήταν το πιο περίεργο πράγμα που έκανε. Λέγεται ότι συνήθιζε κάθε βράδυ να πιέζει 100 φορές τα δάχτυλα των ποδιών του, πράγμα το οποίο, όπως έλεγε, βοηθούσε στην ενίσχυση των εγκεφαλικών του κυττάρων. Απολάμβανε επίσης την παρέα των περιστεριών, αλλά μισούσε τα κοσμήματα και υπερβολικές τις γυναίκες.

Άλμπερτ Αϊνστάιν

Οι εκκεντρότητες του Αϊνστάιν είναι αρκετές και ποικίλες. Ως αγόρι άργησε να αναπτυχθεί, ενώ αγωνίστηκε για να μάθει να μιλάει. Καθώς μεγάλωνε, οι συνήθειες του έγιναν ακόμα πιο περίεργες. Άφηνε τα μαλλιά του να μεγαλώνουν πολύ γιατί ήταν αρκετά τσιγκούνης για να πληρώσει κουρέα, ήταν μανιακός με τα αυγά και σχεδόν κάθε ημέρα έτρωγε δύο αυγά τηγανητά για πρωινό και δεν φορούσε ποτέ κάλτσες, καθώς πίστευε ότι ήταν περιττές.

Φρίντριχ Νίτσε

Ο Νίτσε θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους φιλόσοφους της Ευρώπης, το έργο του οποίου έχει επηρεάσει πολλές πτυχές της σύγχρονης φιλοσοφίας και της πνευματικής ιστορίας. Αυτό που τον χαρακτήριζε ήταν ότι δεν έγραφε ποτέ καθιστός. Έγραφε πάντα όρθιος και επέπληττε όποιον δεν ακολουθούσε την τακτική του

Αντίστροφη μέτρηση για την πληρωμή που αφορά τις συντάξεις Οκτωβρίου, καθώς γνωστοποιήθηκε το επίσημο χρονοδιάγραμμα των καταβολών. Όπως συμβαίνει κάθε μήνα, η διαδικασία θα ολοκληρωθεί σε δύο φάσεις, ανάλογα με το Ταμείο προέλευσης των δικαιούχων.

Η πρώτη πληρωμή στις 25 Σεπτεμβρίου

Την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2026 θα πραγματοποιηθεί η πρώτη φάση των πληρωμών. Συγκεκριμένα, θα καταβληθούν:

Οι κύριες συντάξεις από τα τέως ταμεία Μη Μισθωτών (ΟΑΕΕ, ΟΓΑ και ΕΤΑΑ).

Οι κύριες συντάξεις που απονεμήθηκαν από τη σύσταση του e-ΕΦΚΑ και μετά (βάσει του Ν. 4387/2016), για συνταξιούχους Μισθωτούς και Μη Μισθωτούς από 1.1.2017 και έπειτα.

Όλες οι επικουρικές συντάξεις του ιδιωτικού τομέα.

Η δεύτερη φάση στις 29 Σεπτεμβρίου

Η δεύτερη και τελευταία φάση πληρωμών έχει προγραμματιστεί για την Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2026. Τη συγκεκριμένη ημέρα θα εξοφληθούν:

Οι κύριες συντάξεις των τέως Ταμείων Μισθωτών (ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, τραπεζών, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΛΟΙΠΩΝ ΕΝΤΑΣΣΟΜΕΝΩΝ, ΝΑΤ, ΕΤΑΤ και ΕΤΑΠ-ΜΜΕ).

Οι κύριες και οι επικουρικές συντάξεις του Δημοσίου.

Υπενθυμίζουμε ότι τα χρήματα αναμένεται να είναι διαθέσιμα στα ΑΤΜ από το απόγευμα της προηγούμενης εργάσιμης ημέρας κάθε προγραμματισμένης πληρωμής.

Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι τα σπίτια έχουν πόρτες, για την προστασία από εξωγενείς παράγοντες. Άραγε, πως θα νιώθατε εσείς, εάν μένατε σ’ ένα σπίτι, που δεν θα είχε καθόλου πόρτα; Θα μπορούσατε να κοιμηθείτε ήσυχοι το βράδυ;

Και, όταν, λείπατε, από το σπίτι, θα μπορούσατε να αφήσετε μέσα τα πράγματα σας;

Οι παραπάνω ερωτήσεις μπορεί να σας φαίνονται περίεργες, ωστόσο, εντοπίσαμε ένα χωριό στην Ινδία, όπου οι κάτοικοι του μένουν σε σπίτια, χωρίς πόρτες.

Παράλληλα, σ’ αυτό το κείμενο, θα διαβάσετε για ακόμη τρία χωριά, που, ομολογουμένως, θεωρούνται ως τα πιο παράξενα του κόσμου.

Το χωριό χωρίς κλειδαριές και πόρτες

Φανταστείτε ένα μέρος, όπου τα σπίτια δεν έχουν πόρτες και τα καταστήματα μένουν πάντα ξεκλείδωτα. Παρ’όλα αυτά, όμως, οι ντόπιοι αισθάνονται ασφαλείς. Ο λόγος για το χωριό Shani Shingnapur στην πολιτεία Μαχαράστρα της Ινδίας, όπου κανένα σπίτι δεν έχει πόρτα, λόγω της πίστης των χωρικών στην θεϊκή οντότητα Shani (προσωποποίηση του πλανήτη Κρόνου), που θεωρείται προστάτης του χωριού.

Σύμφωνα με τον θρύλο, πριν από περίπου 300 χρόνια, μετά από μια περίοδο έντονων βροχοπτώσεων και πλημμυρών, μια μαύρη πέτρινη πλάκα βρέθηκε ξεβρασμένη στις όχθες του ποταμού Πανασνάλα, που κάποτε περνούσε μέσα από το χωριό. Η παράδοση αναφέρει ότι όταν οι κάτοικοι του χωριού άγγιξαν τον ογκόλιθο μήκους 1,5 μέτρων με ένα ραβδί, τότε, άρχισε να τρέχει αίμα απ’ αυτόν.

Αργότερα το ίδιο βράδυ, ο Shani εμφανίστηκε στον ύπνο του αρχηγού του χωριού, αποκαλύπτοντας ότι η εν λόγω πλάκα ήταν το είδωλό του. Ο Shani διέταξε να μείνει η πλάκα στο χωριό, θέτοντας τον όρο, να μείνει ακάλυπτη, ούτως ώστε να προστατεύει από κάθε κίνδυνο τους κατοίκους.

Αφού οι χωρικοί εγκατέστησαν την τεράστια πλάκα στην μέση του χωριού με μια περίφραξη, αποφάσισαν, στην συνέχεια, να πετάξουν όλες τις πόρτες και τις κλειδαριές.

Μέχρι και σήμερα, οι ντόπιοι αφήνουν τα κοσμήματα και τα χρήματά τους χωρίς να ανησυχούν για το ενδεχόμενο κλοπής, πιστεύοντας ακράδαντα στον θεό – φύλακα τους. Ακόμη και οι δημόσιες τουαλέτες στην πλατεία του χωριού έχουν απλώς μια λεπτή κουρτίνα στην είσοδο.

Οι ντόπιοι δεν ζητούν καν από τους γείτονές τους να προσέχουν το σπίτι τους, ενόσω λείπουν από το χωριό. Και αυτό, διότι, πιστεύουν ότι οι κλέφτες θα τιμωρηθούν αμέσως με τύφλωση και θα αντιμετωπίσουν επτάμισι χρόνια κακής τύχης. Μάλιστα, το χωριό προσελκύει ημερησίως περισσότερους από 40.000 επισκέπτες απ’ όλη την Ινδία, προκειμένου να προσκυνήσουν και να αφήσουν τάματα και αφιερώματα στην ιερή πλάκα.

To χωριό του ύπνου

Πριν από περίπου μια δεκαετία, πάνω από 140 κάτοικοι στα μικρά χωριά Καλάτσι και Κρασνογκόρσκ, στο Βόρειο Καζακστάν έπεφταν σε βαθύ ύπνο για αρκετές ώρες, ίσως και ημέρες, και, όταν ξυπνούσαν δεν θυμόνταν απολύτως τίποτα, υποφέροντας από έντονους πονοκεφάλους και αδυναμία. Η επιδημία του ύπνου επηρέαζε όλες τις ηλιακές ομάδες, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ανέφεραν ότι ένιωθαν υπνηλία καθώς περπατούσαν στον δρόμο, βιώνοντας και παραισθήσεις.

Η μυστηριώδης ασθένεια, που παρουσιάστηκε το Μάρτιο του 2013 για πρώτη φορά, παρέμενε ένα μεγάλο ερωτηματικό, και οι ειδικοί προσπαθούσαν να βρουν την αιτία. Τελικά, το μυστήριο λύθηκε, μετά από ελέγχους που πραγματοποιήθηκαν στα ορυχεία ουρανίου. Αφού ανέλυσαν τα αποτελέσματα των ιατρικών εξετάσεων των κατοίκων, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η υπνηλία προήλθε από τα αυξημένα επίπεδα μονοξειδίου του άνθρακα και υδρογονανθράκων στην ατμόσφαιρα.

To μπλε χωριό

Το χωριό Χουσκάρ (Júzcar) κοντά στην Μάλαγα συγκαταλεγόταν στα Λευκά Χωριά της Ανδαλουσίας, όπου τα σπίτια είναι ασβεστωμένα με λευκό χρώμα. Όμως, το χωριό άλλαξε τελείως όψη και βάφτηκε μπλε, όταν το 2011, η Sony Pictures το επέλεξε για να προωθήσει την ταινία «Τα στρουμφάκια».

Μετά την εισπρακτική επιτυχία της ταινίας και την εκτόξευση των τουριστικών ροών στο χωριό, διεξήχθη ψηφοφορία για να αποφασίσουν οι κάτοικοι εάν επιθυμούν τα σπίτια να ξαναγίνουν λευκά ή να διατηρηθεί το μπλε χρώμα. Η πλειοψηφία των κατοίκων αποφάσισε τελικά όλα τα κτίρια να παραμείνουν μπλε.

Το «στρουμφοχωριό» συνεχίζει να προσελκύει μέχρι και σήμερα χιλιάδες επισκέπτες, ενώ στην τοπική κοινωνία αποκαλείται πλέον ως «La Aldea Azul» (το μπλε χωριό).

To χωριό «Κουνγκ φου»

Όλοι οι κάτοικοι του χωριού Ντάξι της επαρχία Γκουανγκσί στην Κίνας γνωρίζουν Κουνγκ φου, από τα μικρά παιδιά μέχρι τους συνταξιούχους και από τους πλανόδιους πωλητές μέχρι τους αγρότες. Μάλιστα, οι 8.000 κάτοικοι του χωριού εξασκούνται στην πολεμική τέχνη δύο φορές την ημέρα – μία το πρωί και μία το βράδυ – με αποτέλεσμα η κοινότητα να είναι ευρέως γνωστή και ως «χωριό Κουνγκ φου».

Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, πριν από 150 χρόνια, ένας μοναχός Σαολίν μετακόμισε στο χωριό και μερικοί ντόπιοι δεν επιθυμούσαν την παρουσία του στο χωριό.

Για να αντιμετωπίσει τις ακραίες επιθέσεις σε βάρος του, ο μοναχός Σαολίν αμύνθηκε, επιδεικνύοντας τις δεξιότητες του στην πολεμική τέχνη. Κάποιοι εντυπωσιάστηκαν από τις απίστευτες ικανότητες και του ζήτησαν να τους διδάξει και να τους μυήσει στα μυστικά της περίφημης πολεμικής τέχνης.

Ο Ναπολέων Βοναπάρτης από τον Οίκο Βοναπάρτη ήταν Γάλλος στρατηγός κορσικανικής καταγωγής και αυτοκράτορας της Γαλλίας (ως Ναπολέων Α΄), ο οποίος αποκλήθηκε Μέγας.

Ο Ναπολέων Βοναπάρτης θεωρείται στρατηγική και κυβερνητική μεγαλοφυΐα, ιδρυτής βασιλικής δυναστείας, καταλύτης αλλά και θεμελιωτής ευρωπαϊκών βασιλείων και χωρών, στα οποία και άφησε βαθιά χαραγμένη τη σφραγίδα της προσωπικότητάς του.

Σ’ αυτό το κείμενο, συγκεντρώσαμε 10 γεγονότα από την ζωή του σπουδαίου στρατηλάτη που ίσως δεν γνωρίζατε. 

Ξεκίνησε τις στρατιωτικές σπουδές σε ηλικία 9 ετών

Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από το καθολικό σχολείο στο Autun (Ιανουάριος, 1779) Ναπολέων εισήλθε τον Μάιο του ίδιου έτος στην στρατιωτική σχολή της Brienne-le-Château. Εδώ ο Ναπολέων σπούδασε για πέντε χρόνια, από τον Μάιο του 1779 έως τον Οκτώβριο του 1784, αποκομίζοντας την σημαντική εμπειρία για την στρατιωτική επιστήμη.

Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Brienne-le-Château, ο Ναπολέων μετακόμισε στο Παρίσι για να σπουδάσει στη Στρατιωτική Ακαδημία και μετά από περίπου δύο χρόνια έγινε αξιωματικός του πυροβολικού, ως ο πρώτος Κορσικανός πτυχιούχος της ακαδημίας.

Στέφθηκε Αυτοκράτορας της Γαλλίας

Έγινε ο Πρώτος Ύπατος της Γαλλίας (1798-1804), Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας (1802-1805) και Αυτοκράτορας των Γάλλων (1804-1814) και η στέψη του έλαβε χώρα στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων (2.12.1804).

Στέφθηκε Βασιλιάς της Ιταλίας

Από την πρώτη Ιταλική Εκστρατεία, ο Ναπολέων έθεσε τον εαυτό του προστάτη της Ιταλίας, απαλείφοντας την αυστριακή επιρροή. Είχε δημιουργήσει την Ιταλική Δημοκρατία το 1802 και αργότερα, το 1805, δημιούργησε το Βασίλειο της Ιταλίας, το πρώτο ναπολεόντειο κράτος εκτός των γαλλικών συνόρων. Στις 26 Μαΐου του 1805 στο Μιλάνο, την πρωτεύουσα του νέου κράτους, στέφθηκε Βασιλιάς της Ιταλίας.

Ο Ναπολέων δεν ήταν καθόλου κοντός

Ο Ναπολέων είχε το παρατσούκλι «Le Petit Caporal» (Ο μικρός δεκανέας) από τους εχθρούς του και κυκλοφορούσε η φήμη ότι ήταν κοντός.

Σύμφωνα με αναφορές, όμως, το ύψος του Βοναπάρτη ήταν μεταξύ 167-173 εκατοστά. Τον 19ο αιώνα, το μέσο ύψος για έναν Γάλλο ήταν περίπου 158-168 εκατοστά. Παρ’ όλα αυτά, ο Ναπολέων έχει μείνει στην ιστορία ως κοντός.

Χώρισε την πρώτη γυναίκα του επειδή δεν απέκτησαν παιδί

Ο Ναπολέων γνώρισε την πρώτη γυναίκα του, τη Joséphine de Beauharnais το 1795, σ’ ένα χορό. Δύο μήνες αργότερα, το ζευγάρι παντρεύτηκε, ωστόσο, ο Ναπολέων πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του γάμου τους σε στρατιωτικές εκστρατείες, με αποτέλεσμα και οι δύο πλευρές να έχουν κρυφές σχέσεις. Δεδομένου ότι Joséphine αδυνατούσε να μείνει έγκυος, το ζευγάρι χώρισε στις 15 Δεκεμβρίου 1809.

Ο πιο διάσημος πίνακας του στρατηλάτη

«Ο Ναπολέων διασχίζει τις Άλπεις» που ζωγράφισε ο Jacques-Louis David στις αρχές του 19ου αιώνα θεωρείται ο πιο διάσημος πίνακας του Ναπολέοντα. Ο πίνακας απεικονίζει τον στρατηλάτη εν μέσω στρατιωτικής επιχείρησης του πάνω στις ιταλικές Άλπεις.

Μιλούσε τέσσερις γλώσσες

Ο Ναπολέων γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1769 στην πόλη Αζαξιό της Κορσικής, που είναι ένα μικρό νησί της Μεσογείου, μόλις ένα χρόνο μετά τη κατάκτηση του νησιού από τους Γάλλους. Επομένως, η μητρική γλώσσα του ήταν η κορσικανική. Έμαθε γαλλικά, όταν έγινε 10 ετών, και ενώ ο Ναπολέων τα μιλούσε άπταιστα, είχε μια ασυνήθιστη προφορά, με αποτέλεσμα να υποστεί bullying στο σχολείο. Μιλούσε συνολικά τέσσερις γλώσσες: κορσικανικά, γαλλικά, ιταλικά και λίγα αγγλικά. Ως εκ τούτου, ο καταξιωμένος στρατηλάτης ήταν πολύγλωσσος.

Το εξωφρενικό ποσό που δημοπρατήθηκε ένα από τα καπέλα του 

Ένα δίκερο καπέλο από τσόχα που ανήκε στον Ναπολέοντα Βοναπάρτη πωλήθηκε το 2023 σ’ έναν ανώνυμο αγοραστή από τον οίκο δημοπρασιών Osenat στο Fontainebleau του Παρισιού στην τιμή του 1,9 εκατομμυρίου ευρώ. Εκτιμάται, μάλιστα, ότι η συλλογή του από καπέλα ανερχόταν στα 120.

Αφαιρέθηκαν κομμάτια από το στέμμα του για να γίνει πιο ελαφρύ

Το στέμμα είχε συνολικά 56 χρυσά φύλλα, 44 από τα οποία ήταν μεγάλα και ζύγιζαν περίπου 10 γραμμάρια το καθένα. Το στέμμα κατασκεύασε ο Martin-Guillaume Biennais, ο οποίος στη συνέχεια αφαίρεσε έξι μεγάλα φύλλα χρυσού για να κάνει το στέμμα πιο ελαφρύ. Από τα έξι χρυσά φύλλα, όμως, έχουν βρεθεί μόνο δύο. Το ένα δημοπρατήθηκε έναντι 625.000 ευρώ το 2017.

Να σημειωθεί δε ότι πρόκειται για το ίδιο στέμμα που απεικονίζεται στον στον διάσημο πίνακα «Η στέψη του Ναπολέοντα» του Jacques-Louis David.

Ίδρυσε το Τάγμα της Λεγεώνας της Τιμής το 1802

Το Τάγμα της Λεγεώνας της Τιμής είναι ιπποτικό τάγμα που ίδρυσε ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης το 1802. Η ιδιότητα μέλους του τάγματος αποτελεί τιμητική διάκριση που απονέμεται σε στρατιωτικούς και πολίτες για τις υπηρεσίες τους στη Γαλλία. Η εισδοχή στο τάγμα συνοδεύεται από την απονομή του Παρασήμου της Λεγεώνας της Τιμής, σε ειδική τελετή από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Δεν απονέμεται μόνο σε Γάλλους πολίτες: πολύ συχνά δίνεται σε προσωπικότητες διεθνούς φήμης για την αναγνώριση του έργου τους, ακόμη και σε διοικητικές περιοχές της Γαλλίας και των υπερπόντιων εδαφών της. Έως το 2014 είχε απονεμηθεί συνολικά σε περίπου 95.000 άτομα.