Βρισκόμαστε στην ανατολή του έτους 2026. Αυτή τη στιγμή, σε όλον τον κόσμο, στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Ιαπωνία, στην Αυστραλία, παντού, επιστημονικές κοινότητες, ερευνητικά κέντρα, επιστήμονες όλων των ειδικοτήτων, σε κυψέλες ή σε μικρές ομάδες, επεξεργάζονται την εικόνα και την πορεία της κοινωνίας μας. Υπάρχουν προβλήματα που περιμένουν τη λύση τους, με κυρίαρχα αυτά της ειρήνης, της υγείας, θέματα για εξέταση υπό το πρίσμα της ραγδαίας εξέλιξης των κοινωνιών, θέματα που έχουν επιπτώσεις από τη διογκουμένη ανεργία, νέα τεχνολογία, είναι μερικά ερωτήματα για τα οποία εμείς εδώ αδυνατούμε να πράξουμε το ελάχιστο.
Σήμερα είναι θλιβερή η διαπίστωση ότι η κατάσταση, εγγίζει τα όρια της διάλυσης σε όλους τους τομείς της κοινωνίας μας. Οι δημόσιες υπηρεσίες δεν υπηρετούν όπως επιβάλλεται τον άνθρωπο παρά μόνο την εξασφάλιση των συμφερόντων των ημετέρων. Δεν υπάρχει εκπαίδευση που να εκπαιδεύει, μόνο συντηρεί μία ανάπηρη γνώση για ωμή χρησιμοθηρία. Η δημοσιογραφία εμπορεύεται τα πιο ταπεινά ένστικτα του λαού. Υπάρχει μεγάλη φοροδιαφυγή. Υπάρχουν υπάλληλοι που χρηματίζονται. Υπάρχει κυκλοφοριακή αναρχία, νέφος, ελλιπής αστυνομική προστασία του πολίτη. Όλα δείχνουν τη φανερή διάλυση των πάντων. Το κακό υπερπλεόνασε. Η απάτη, η ανηθικότητα, η διαφθορά, η βία, η αγυρτεία, το ψέμα, η κλοπή, η αναξιοπιστία, η παραπληροφόρηση αποτελούν πλέον εκφυλιστικά και εφιαλτικά φαινόμενα της κοινωνίας μας. Και ενώ η παγκόσμια κοινωνία ανασυντάσσεται και αναμορφώνεται με ταχείς ρυθμούς κάτω από την πίεση των μεγάλων αλλαγών που συντελούνται σε όλα τα επίπεδα της ατομικής και συλλογικής ζωής, εμείς καθεύδουμε μακαρίως.
Δυστυχώς οι πολιτικοί μας δεν ενδιαφέρονται για την επόμενη γενιά, για την επόμενη εικοσαετία, αλλά για την επόμενη τετραετία τους στη βουλή. Ενδιαφέρονται ζωηρώς να πάρουν την ψήφο των ψηφοφόρων για να τους αφήσουν τους φόρους. Δεν υπάρχει πρόβλεψη στον τομέα της υγείας, της οικονομίας, στην εκπαίδευση, στο περιβάλλον, στο κυκλοφοριακό, στα ζητήματα πρόνοιας του κράτους για τους κατοίκους. Η πρόβλεψη είναι το μονίμως ελλείπον στοιχείο. Μήπως η εκ των υστέρων διαπίστωση των προβλημάτων δεν ωφελεί και χρειάζεται πρόβλεψη και προγραμματισμός;
Μήπως μετά τις θλιβερές αυτές διαπιστώσεις είναι καιρός να συστρατευτούμε όλοι οι Έλληνες και να αναλάβουμε σταυροφορία εξυγίανσης της κοινωνίας στην οποία ζούμε; Ας αναλογιστούμε ότι στις δύσκολες ώρες της πατρίδας μας, οι Έλληνες ήταν έτοιμοι να πεθάνουν για την πατρίδα τους. Σήμερα, κηδεύοντας την Ελλάδα μας, δεν αισθανόμαστε συνειδησιακό έλεγχο;
Η Διοίκηση