Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ

Διπλή μόνιμη ενίσχυση των εισοδημάτων τους θα δουν μέσα στο επόμενο δίμηνο εκατομμύρια συνταξιούχοι, καθώς τον Νοέμβριο θα καταβληθεί η αυξημένη ετήσια οικονομική ενίσχυση των 400 ευρώ, ενώ τον Δεκέμβριο θα ακολουθήσουν οι αυξήσεις στις συντάξεις για το 2027.

Πρόκειται για δύο παρεμβάσεις με συνολικό δημοσιονομικό κόστος που προσεγγίζει τα 1,7 δισ. ευρώ, και αποτυπώνονται στο προσχέδιο του νέου κρατικού προϋπολογισμού με στόχο την στήριξη των εισοδημάτων των συνταξιούχων.

Η πρώτη παρέμβαση αφορά την αύξηση της ετήσιας μόνιμης οικονομικής ενίσχυσης από τα 300 στα 400 ευρώ, η οποία θα καταβληθεί τον Νοέμβριο. Η δεύτερη αφορά την ετήσια αναπροσαρμογή των συντάξεων κατά 2,8% από την 1η Ιανουαρίου 2027, την οποία οι δικαιούχοι θα δουν στις πληρωμές του Δεκεμβρίου. Η αναπροσαρμογή αυτή επηρεάζει επτά κατηγορίες συνταξιοδοτικών παροχών και ορίων, από τις κύριες συντάξεις και την εθνική σύνταξη έως τις συντάξεις χηρείας και τις συντάξεις (πρώην) ΟΓΑ.

Τα 400 ευρώ και οι 2,2 εκατ. δικαιούχοι

Η αυξημένη ετήσια οικονομική ενίσχυση των 400 ευρώ, ποσό που θα καταβληθεί καθαρό στους δικαιούχους, αποτελεί την πρώτη παρέμβαση που θα εφαρμοστεί μέσα στον Νοέμβριο.

Σύμφωνα με τις σχετικές κυβερνητικές ανακοινώσεις, στους δικαιούχους περιλαμβάνονται από φέτος το σύνολο των συνταξιούχων ηλικίας άνω των 65 ετών, συνταξιούχοι άνω των 60 ετών που λαμβάνουν μόνο σύνταξη χηρείας, άτομα με αναπηρία ανεξαρτήτως ηλικίας, καθώς και ανασφάλιστοι υπερήλικες.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι φέτος ο αριθμός των δικαιούχων διευρύνεται σημαντικά. Συνολικά 270.000 επιπλέον συνταξιούχοι και άλλοι δικαιούχοι θα λάβουν την οικονομική ενίσχυση σε σύγκριση με πέρυσι, με αποτέλεσμα ο αριθμός των ωφελούμενων να ανέλθει στα 2,2 εκατομμύρια.

Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το δημοσίευμα από ΤΟ ΒΗΜΑ…

Εδώ και μια δεκαετία περίπου ένα ξεχωριστό σπήλαιο έχει γίνει αξιοθέατο στην Ουαλία, καθώς έχει μετατραπεί σε ένα τεράστιο νεκροταφείο αυτοκινήτων. 

Η σπηλιά στην Ουαλία ονομάζεται «σπηλιά των χαμένων ψυχών» και εδώ και δεκαετίες – άγνωστο πως – έγινε νεκροταφείο παλιών και τρακαρισμένων αυτοκινήτων. 

Αρκετά μέτρα κάτω από την επιφάνειας της γης, άγνωστο ποιοι και πότε, έκρυψαν εκατοντάδες αυτοκίνητα τα οποία στοιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο.

Όπως εικάζουν οι Αρχές η μεταφορά τους έγινε από ένα μεγάλο άνοιγμα που υπάρχει στο σπήλαιο, ενώ κανείς δεν ξέρει για ποιο λόγο τα οχήματα μεταφέρθηκαν εκεί.

Ωστόσο, το επικρατέστερο σενάριο είναι οι κάτοικοι των γειτονικών περιοχών τη δεκαετία του ’70 να πετούσαν τα αυτοκίνητά τους στο σπήλαιο, όταν πλέον αχρηστεύονταν.

Στο σπήλαιο φαίνεται πως υπάρχουν περίπου 100 και πλέον τρακαρισμένα οχήματα.

Πλέον δεκάδες τουρίστες απ’ όλο τον κόσμο σπεύδουν να δουν το περίεργο αυτό αξιοθέατο με τα περισσότερα αυτοκίνητα να χρονολογούνται από το 1970.

Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στις 21 Οκτωβρίου στην Παλαιά Βουλή (Εθνικό Ιστορικό Μουσείο) η επετειακή εκδήλωση για τα είκοσι χρόνια λειτουργίας της Ανώτατης Γενικής Συνομοσπονδίας Συνταξιούχων (ΑΓΣΣΕ).

Μια εκδήλωση που δεν είχε μόνο ιστορική αναδρομή, αλλά αποδεδειγμένα είχε και μια δυνατή φωνή ελπίδας και προσδοκιών των συνταξιούχων για το σήμερα και το αύριο.

Την εκδήλωση εγκαινίασε ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων κ. Νικήτας Κακλαμάνης.

Με αφορμή την ευκαιρία αυτή, ο Πρόεδρος της ΑΓΣΣΕ, κ. Γιώργος  Κουτσιμπογεώργος, ανέδειξε τα καυτά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι συνταξιούχοι, αναφορικά με την 13^η και 14^η σύνταξη, την μερική χορήγηση των 400€, αποκλείοντας στην πλειοψηφία τους μητέρες με ανήλικα παιδιά και συνταξιούχους με βαρέα και ανθυγιεινά,  την ληστρική επιβολή της εισφοράς Αλληλεγγύης (ΕΑΣ), τα αναδρομικά του 11μήνου της περιόδου 2015-16, την επαναφορά του ΕΚΑΣ, τις αυξήσεις που δεν καλύπτουν το ύψος του πληθωρισμού, τη μη αναπροσαρμογή και των επικουρικών συντάξεων, την άρση των αδικιών στις αναπηρικές συντάξεις, στις συντάξεις του ΟΓΑ και τις συντάξεις χηρείας για τις πριν το 2016 κ.α.

 Ταυτόχρονα αναδείχθηκε ο αποταμιευτικός/αναδιανεμητικός χαρακτήρας των συντάξεων και ο ρόλος όσον αφορά την αξιοπρέπεια της διαβίωσης των «απόμαχων» της εργασίας και η σημαντική επίδραση των καταβολών του ΕΦΚΑ στην ανάπτυξη (ΑΕΠ), την κοινωνική συνοχή και την ασφάλεια και σταθερότητα της χώρας.

Σε αυτό το πλαίσιο αναδείχθηκε, από τον Γενικό Γραμματέα της Συνομοσπονδίας, κ. Αντώνη Μπιρμπιλή, το θεσμικό αίτημα της ΑΓΣΣΕ για εκπροσώπηση των συνταξιούχων στα κρατικά όργανα κοινωνικού διαλόγου και διαβούλευσης της πολιτείας με τους παραγωγικούς φορείς και τις κοινωνικές οργανώσεις.

Στην εκδήλωση απηύθυνε χαιρετισμό ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Κωστής Χατζηδάκης, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ/Κίνημα Αλλαγής κ. Νίκος Ανδρουλάκης, ο υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, κ. Κώστας Καραγκούνης, ο εκπρόσωπος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης  Ελλάδος, Αιδεσιμότατος π. Ηλίας Δροσινός και η εκπρόσωπος του Δημάρχου Αθηναίων, Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης, κα Μίνα Φούντζουλα. Την εκδήλωση επίσης τίμησαν ο υφυπουργός Εσωτερικών, κ. Βασίλειος Σπανάκης, οι πρώην Υπουργοί Κοινωνικών Ασφαλίσεων κ. Γιώργος Κουτρουμάνης και κ. Δημήτρης Στρατούλης, πολλοί βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου όπως ο Πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής, κ. Γιώργος Στύλιος από την ΝΔ, ο κ. Παύλος Χρηστίδης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και υπεύθυνος κοινωνικών υποθέσεων από το ΠΑΣΟΚ, η βουλευτής Σοφία – Χάιδω Ασημακοπούλου ως εκπρόσωπος της Ελληνικής Λύσης, ο κ. Βασίλειος Οικονόμου από τη ΝΔ, η Κατερίνα Σπυριδάκη από το ΠΑΣΟΚ και η ανεξάρτητη βουλευτής κα Αθηνά Λινού.

Την εκδήλωση, επίσης, τίμησαν οι σημαντικότεροι εργατολόγοι, όπως ο κ. Λουκάς Αποστολίδης, που ήταν ο νομικός σύμβουλος της ίδρυσης της ΑΓΣΣΕ, ο καθηγητής κ. Αλέξης Μητρόπουλος, ο κ. Δημήτριος Μπούρλος, , ο κ. Κώστας Τσουκαλάς, εργατολόγος και υπεύθυνος τύπου του ΠΑΣΟΚ ο κ. Κλαουδάτος πρώην Πρόεδρος της Ένωσης Εργατολόγων  καθώς και ο εκδότης της Εφημερίδας των Συνταξιούχων «60+», κ. Ιωάννης Παπαγεωργίου

Την εκδήλωση τίμησαν επίσης, γενικοί διευθυντές και υπηρεσιακά στελέχη από το Υπουργείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων και τον e-ΕΦΚΑ, εκπρόσωποι φορέων, συνδικαλιστικών οργανώσεων και πλήθος κόσμου και συναδέλφων.

Το Γραφείο Τύπου της ΑΓΣΣΕ

Εκατοντάδες μοναδικά χωριά μπορεί να συναντήσει κανείς στην Ιταλία που είναι γνωστά για την πλούσια ιστορία τους, καθώς και την ιδιαίτερη ομορφιά τους.

Ένα από αυτά είναι και η κωμόπολη Τσεντουρίπε σε υψόμετρο 730 μέτρων που απλώνεται στις κορυφογραμμές πέντε λόφων που ενώνονται μεταξύ τους, βρισκόμενη σε απόσταση λίγων χλμ. από το ενεργό ηφαίστειο της Αίτνας.

Συγκεκριμένα, η Τσεντουρίπε είναι δήμος της ιταλικής επαρχίας Έννας στην αυτόνομη ιταλική περιφέρεια της Σικελίας στη νότια Ιταλία. Η πόλη απέχει περίπου 61 χλμ. από την πρωτεύουσα Έννα και ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 5.033 κατοίκους.

Η συγκεκριμένη πόλη έχει γίνει ευρέως γνωστή κυρίως μέσα από αεροφωτογραφίες και βίντεο από drones για το ιδιαίτερο σχήμα της. Αρκετοί υποστηρίζουν ότι η πόλη θυμίζει, από ψηλά, αστερία, ενώ κάποιοι άλλοι αναφέρουν ότι παραπέμπει σε σχήμα γιγαντιαίου ανθρώπου που έχει τα πόδια και τα χέρια του τεντωμένα.

Eπιπλέον, η Τσεντουρίπε αποκαλείται και ως «μπαλκόνι της Σικελίας». Στην δεξιά πλευρά της πόλης, δεσπόζει ένα μαυσωλείο πάνω στον λόφο από την αυτοκρατορική ρωμαϊκή εποχή, το κάστρο Corradino, απ’όπου μπορεί κανείς να απολαύσει την μαγευτική θέα του ηφαιστείου, το καταπράσινο τοπίο, καθώς επίσης και την πεδιάδα της Catania.

Η οικονομία της πόλης είναι βασικά αγροτική, ενώ υπάρχουν και αρκετά σπήλαια με ορυχεία αλάτων και πηγές.

Μάλιστα, την δεκαετία του 1820 βρέθηκε ένας ασκός (πεπλατυσμένο αγγείο) του 5ου αιώνα π.Χ. με την μεγαλύτερη σικελική επιγραφή που υπάρχει.

Επίσης, ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι στην πόλη αναφέρεται και ο Θουκυδίδης, που είναι γνωστός για την συγγραφή της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου. Ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός καταγράφει την αρχαία πόλη με το όνομα «Κεντόριπα», όπου κατοικούσαν Σικελοί που εξελληνίστηκαν τον 5ο αιώνα π.Χ. και έγιναν σύμμαχοι των Αθηναίων όταν έκανα την εκστρατεία στην Σικελία.

Η πόλη διατήρησε την ανεξαρτησία της μέχρι την εποχή που ξέσπασε ο Α’ Καρχηδιανιακός Πόλεμος, όπου υποτάχθηκε στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Στην Κεντόριπα παραχωρήθηκαν, επίσης, δικαιώματα και φοροαπαλλαγές πριν από τις υπόλοιπες πόλεις της Σικελίας. Τον 3ο και τον 2ο αιώνα π.Χ. η πόλη έγινε πασίγνωστη για την πολύχρωμη διακόσμηση των αγγείων.

Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων περιγράφει την Κεντόριπα ως μία από τις μεγαλύτερες και πλουσιότερες σικελικές πόλεις της εποχής του με πληθυσμό που έφθανε τους 10.000 κατοίκους. Όταν ο Σέξτος Πομπήιος και ο Οκταβιανός Αύγουστος βρέθηκαν σε εμφύλιο, η πόλη πέρασε περίοδο κρίσης, υποστήριξε, ωστόσο, τον Αύγουστο που όταν νίκησε έδωσε στους κατοίκους τον τίτλο του Ρωμαίου πολίτη.

Ακολούθως, η πόλη άκμασε κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τεράστια μνημεία, γλυπτά και αμέτρητες επιγραφές, ενώ δέχθηκε έναν Σύμβουλο που ήταν πιθανότητα γιος ή μέλος της συνοδείας του αυτοκράτορα Ανδριανού.

Όμως, τα μνημεία της λεηλατήθηκαν από συλλέκτες και τα τελευταία χρόνια της αυτοκρατορίας η πόλη έπεσε σε παρακμή.

Όταν ο Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν κατέστρεψε την πόλη για να την τιμωρήσει για μια επανάσταση (1233), οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν στην Αγκούστα. Μολονότι, ο Κάρολος ο Ανδεγαυός την ισοπέδωσε από τα θεμέλια, εντούτοις, ο Φραντστέκο Μονκάντα την έκτισε ξανά (1548). Η νέα πόλη έμεινε γνωστή μέχρι το 1863 ως «Τσεντορμπί». Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο την εποχή που η Σικελία προσπαθούσε να ελευθερωθεί (1943) κατελήφθη προσωρινά από την 38η Ταξιαρχία Πεζικού των αμυνόμενων Γερμανών και υπέστη καταστροφές.

Αύριο Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2026 θα γίνει η καταβολή της πρώτης φάσης των συντάξεων του Νοεμβρίου 2026.

Ειδικότερα, την ημέρα αυτή θα δοθούν οι κύριες συντάξεις από τα τέως ταμεία Μη Μισθωτών ΟΑΕΕ, ΟΓΑ και ΕΤΑΑ, οι κύριες συντάξεις που απονεμήθηκαν από τη σύσταση του ΕΦΚΑ και μετά, με τον ν.4387/2016, μέσω του ΟΠΣ-ΕΦΚΑ (συνταξιούχοι Μισθωτοί & Μη Μισθωτοί από 1.1.2017 και έπειτα) και όλες οι επικουρικές συντάξεις του ιδιωτικού τομέα (Μη Μισθωτών και Μισθωτών).

Υπενθυμίζεται πως, τα χρήματα αυτά άρχισαν να πιστώνονται από το απόγευμα της Παρασκευής.

Το απόγευμα της Τρίτης 27 Οκτωβρίου θα πιστωθούν τα χρήματα της δεύτερης φάσης στους τραπεζικούς λογαριασμούς από τα υπόλοιπα ασφαλιστικά ταμεία.  Η πίστωση αυτή αφορά τους συνταξιούχους που ανήκουν στα ταμεία  ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, τραπεζών, ΟΤΕ και ΔΕΗ και των συνταξιούχων του Δημοσίου. Ωστόσο, η πληρωμή των ποσών αυτών θα γίνει την  Πέμπτη 29 Οκτωβρίου.
Να γιατί θα πρέπει να πάμε στα ΑΤΜ το απόγευμα της Δευτέρας…

Το σύμβολο που συνδέεται συνήθως με τα κουρεία ή τα barber shops είναι η κλασική «barber pole» ή στήλη του κουρέα. Αυτή η στήλη έχει κατακόρυφες ρίγες σε κόκκινο, λευκό και μπλε χρώμα που περιστρέφονται γύρω από την στήλη.

Η παράδοση του Barber Pole χρονολογείται από τη μεσαιωνική περίοδο, όταν οι κουρείς πραγματοποιούσαν επίσης χειρουργικές επεμβάσεις και οδοντιατρικές υπηρεσίες, όπως αφαίρεση δοντιών. Οι κόκκινες ρίγες αντιπροσωπεύουν το αίμα, το λευκό ταν επίδεσμο, ενώ το μπλε πιθανότατα προστέθηκε αργότερα και αντιπροσωπεύει τις φλέβες.

Σήμερα, το Barber Pole είναι απλώς ένα σύμβολο που αναγνωρίζεται παγκοσμίως και συνδέεται με τα κουρεία, χωρίς να υποδηλώνει πλέον τις «ιατρικές» υπηρεσίες.

Το αυθεντικό Barber Pole έχει μια χάλκινη σφαίρα στην κορυφή του, που συμβολίζει το δοχείο όπου κρατούσαν τις βδέλλες (για να κάνουν τις αφαιμάξεις) και το δοχείο όπου έπεφτε το αίμα του ασθενή.

Στον μεσαίωνα, οι «barbers» είχαν διάφορους ρόλους στην κοινωνία. Αν και η τέχνη του κουρέματος ήταν η βασική τους δραστηριότητα, επέκτειναν συχνά την επιχείρησή τους για να προσφέρουν πολλές ακόμη υπηρεσίες.

Οι κουρείς-χειρουργοί και οι χειρουργοί-ιατροί συνυπήρχαν ξεχωριστά έως το 1540 μ.Χ. όταν και ο βασιλιάς Ερρίκος ο VIII τους συνένωσε, μέσω της ίδρυσης της «Εταιρείας Κουρέων-Χειρουργών» (Barber–Surgeons Company).

Ένας από τους σημαντικότερους ρόλους των «Βarbers» στον μεσαίωνα ήταν οι ιατρικές υπηρεσίες που προσφέραν.

Μπορούσαν να αφαιρούν τις ψείρες από τα κεφάλια των ανθρώπων ή να περιποιούνται και να ξυρίζουν γενειάδες και να κόβουν μαλλιά, έως και πιο σύνθετες, όπως εξαγωγές δοντιών, εκτέλεση μικρών χειρουργικών επεμβάσεων, και φυσικά αφαιμάξεων.

Αυτό γινόταν με τη χρήση ενός ιατρικού μαχαιριού ή ενός ειδικού εργαλείου που ονομάζεται «barber’s pole», το οποίο σήμερα αποτελεί και το σήμα αναγνώρισης των barber shops.

Εκτός από την ιατρική, οι barbers πρόσφεραν επίσης κοσμητικές υπηρεσίες, όπως τη βαφή μαλλιών και μουστακιών, περιποίηση του δέρματος, καθώς και υπηρεσίες καθαρισμού και συντήρησης των οδοντοστοιχιών.

Επιπλέον, το σήμα του «Barber Pole» συνήθως συνοδεύεται από το κείμενο «barber shop» ή «barbershop» και μπορεί να βρίσκεται στην είσοδο του καταστήματος ή στην πινακίδα του καταστήματος.

Τα barber shops έχουν μια μακρά ιστορία και παραδοσιακά θεωρούνται μέρος της ανδρικής κουλτούρας. Στα παλιά χρόνια, τα κουρεία διατηρούσαν στενές σχέσεις με τους πελάτες τους και ήταν ένας σημαντικός κοινωνικός χώρος, όπου οι άντρες μπορούσαν να συζητούν, να διαβάζουν τις εφημερίδες και να περνούν το χρόνο τους.

Συχνά, τα barber shops είναι διακοσμημένα σε μια πιο ιδιαίτερη αισθητική, με ξύλινα πατώματα, διακοσμα με κλασικά έπιπλα και αντικείμενα που αναφέρονται στην ιστορία της τέχνης του κουρέματος.

Το ενδιαφέρον για τα barber shops έχει αυξηθεί στην τελευταία δεκαετία, καθώς υπάρχει μια αυξανόμενη επιθυμία για παραδοσιακές υπηρεσίες και προϊόντα. Πολλά barber shops έχουν γίνει ακόμη και προορισμοί ταξιδιού, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που ταξιδεύουν χιλιόμετρα ή ακόμα και από άλλες χώρες για να επισκεφτούν ένα στιλάτο κουρείο.

Υπάρχουν αρκετές εκκλησίες στην Ευρώπη που σίγουρα εντυπωσιάζουν μικρούς και μεγάλους για την αρχιτεκτονική τους και την επιβλητική εμφάνιση τους. Αναμφίβολα, αυτή που ξεχωρίζει τόσο για το σχήμα της, όσο και για το ύψος της είναι η λουθηρανική εκκλησία Hallgrímskirkja που βρίσκεται στο Ρέικιαβικ, την πρωτεύουσα της Ισλανδίας.

Το ύψος της εκκλησίας φθάνει τα 74,5 μέτρα, ενώ είναι η μεγαλύτερη εκκλησία στην Ισλανδία και μεταξύ των ψηλότερων κτιρίων της χώρας. Ο πρωτότυπος σχεδιασμός της, την έχει καταστήσει ως ένα από τα δημοφιλέστερα αξιοθέατα της πόλης, καθώς είναι ορατή από κάθε σημείο της πόλης. Η εκκλησία πήρε το όνομα της από τον ποιητή και πάστορα Hallgrímur Pétursson, ο οποίος θεωρείται ως ένας από τους σπουδαιότερους Ισλανδούς υμνογράφους.

Επίσης, σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Guðjón Samúelsson το 1937, ο οποίος εμπνεύστηκε από το φυσικό τοπίο της Ισλανδίας, ειδικά τις παγωμένες λάβες και τα βασαλτικά σχήματα γύρω από τον καταρράκτη Svartifoss, για να δημιουργήσει ένα ξεχωριστό σχεδιασμό που θα αντιπροσώπευε την εθνική ταυτότητα και τον πολιτισμό της χώρας. Η ανέγερση της εκκλησίας ξεκίνησε το 1945 και ολοκληρώθηκε το 1986, με τον πύργο να χτίζεται πριν από τα «πλευρικά φτερά».

Μπροστά από την εκκλησία βρίσκεται το άγαλμα του εξερευνητή Βίκινγκ Leifur Eiriksson που θεωρείται ότι ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που πάτησε το πόδι του στην ηπειρωτική Αμερική και μάλιστα, μισή χιλιετία, πριν από τον Χριστόφορο Κολόμβο.

Το άγαλμα που σχεδιάστηκε από τον Αμερικανό γλύπτη Alexander Stirling Calder ήταν το δώρο που προσέφεραν οι ΗΠΑ στην Ισλανδία για τον εορτασμό των 1.000 χρόνων λειτουργίας του κοινοβουλίου της χώρας (Alpingi), με την πρώτη συνεδρίαση να έχει συγκληθεί το 930 μ.Χ. στην τοποθεσία Pingvellir, που σήμερα έχει μετατραπεί σε εθνικό πάρκο, αποτελώντας έναν από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς της χώρας.

Παράλληλα, η εκκλησία χρησιμοποιείται και ως χώρος παρατηρητηρίου, καθώς οι επισκέπτες μπορούν να ανέβουν με ανελκυστήρα στην κορυφή του κτιρίου και να απολαύσουν όλη την πόλη και το μαγευτικό τοπίο της φύσης, έχοντας πανοραμική θέα.

Εσωτερικά η εκκλησία είναι λιτή και αυτό που ξεχωρίζει είναι το γιγάντιο εκκλησιαστικό όργανο του Γερμανού Johannes Klais of Bonn που παράγει εκπληκτικούς ήχους. Το εν λόγω όργανο αποτελείται από 5.275 αυλούς (σωλήνες) και το ύψος του ανέρχεται στα 16 μέτρα, ενώ ζυγίζει συνολικά 25 τόνους.

Επιπρόσθετα, ο ναός συμμετέχει κάθε χρόνο στο φεστιβάλ του φωτός με αποτέλεσμα να «μεταμορφώνεται» αλλάζοντας όψη κατά τις βραδινές ώρες με τους έντονους φωτισμούς και τα εντυπωσιακά χρώματα.

Τέλος, ο ναός είναι ανοιχτός στο κοινό καθημερινά, ωστόσο υπάρχει εισιτήριο αν επισκεφθείτε τον πύργο που λειτουργεί ως παρατηρητήριο, ενώ κάθε Κυριακή πραγματοποιείται λειτουργία.

Εγκαταλείφθηκε από τον ελληνικό πληθυσμό και δεν κατοικήθηκε ποτέ ξανά. Ο λόγος για το χωριό Λιβίσσι (τουρκικά: Kayaköy) που αποτελείται πλέον από εκατοντάδες πέτρινα κτίρια χωρίς σκεπές και δύο εκκλησίες στις κορυφές μιας βουνοπλαγιάς στα βάθη της Τουρκίας.

Συγκεκριμένα, το ελληνικό χωριό – φάντασμα βρίσκεται 8 χλμ. νότια της παραθαλάσσιας πόλης Φετίγιε (Μάκρη), όπου ζούσαν Έλληνες της Μικράς Ασίας μέχρι το 1923.

Η βραχώδης περιοχή όπου βρίσκεται το Λιβίσι κατοικούνταν, ήδη, από τα πρώιμα αρχαϊκά χρόνια και σύμφωνα με κάποιες ιστορικές πηγές βρίσκεται κοντά στην τοποθεσία της πόλης που τότε ονομαζόταν Καρμυλησσός.

Το χωριό χωριζόταν σε τρεις συνοικίες-ενορίες, την πάνω γειτονιά (με την εκκλησία του Ταξιάρχη και τη βοτσαλωτή πλατεία του Στούμπου, τα καφενεία και το Αρρεναγωγείο), τη μέση γειτονιά (με την εκκλησία της Αγίας Άννας-«μέση Παναγιά» και το Παρθεναγωγείο-«κάτω σχολειό») καθώς και την κάτω γειτονιά με την Παναγία Πυργιώτισσα-«κάτω Παναγιά».

Άλλες γειτονιές ήταν οι Άι Παρασκηυγή, Καμάρα, Ορούτζα, Αλαμά, Κουνουσάτα, Πουρτίν, Φουρνάρη, Βουνάριν, Ληά του κυρ Παλιού, Σκυλλαρούδα, Χάνιν, Βούρβουρη, Ξηρά Περιβόλια και Σταυρίν.

Το αυξημένο θρησκευτικό αίσθημα του ελληνικού οικισμού είχε ως αποτέλεσμα να ανεγερθούν συνολικά 21 εκκλησίες και παρεκκλήσια μέσα στο χωριό, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή. Μάλιστα, η εκκλησία της Αγίας Άννας θεωρείται η παλαιότερη του χωριού και ονομαζόταν Παλιά Παναγιά.

Ωστόσο, το ελληνικό στοιχείο άρχιζε σιγά – σιγά να «σβήνει», όταν αρκετές οικογένειες εκτοπίστηκαν στα Ανατολικά,λόγω των διώξεων. Οι διώξεις των κατοίκων του Λιβισίου, αλλά και της γειτονικής Μάκρης, εντάσσονταν στο ευρύτερο σχέδιο των Τούρκων να εκκενώσουν τα παράλια από τους Έλληνες κατοίκους.

Οι διωγμοί στην περιοχή άρχισαν το 1914 με τον εγκλεισμό των κατοίκων στη Μάκρη. Το 1916 πολλές οικογένειες οδηγήθηκαν στο Ντενιζλί, μετά από πορεία έξι ημερών. Το 1917 άλλοι κάτοικοι οδηγήθηκαν στα χωριά Χουρουτούμ, Ατζί Παγιάμ και Στεφενή, επίσης κοντά στο Ντενιζλί.

Το 1919 εξορίστηκαν οι άντρες ηλικίας 13-70 χρόνων και το 1921 οι εναπομείναντες 480 στο Ικόνιο, την Καισάρεια και τελικά, μετά από πεζοπορία 55 ημερών, στο Χαμητιέ της Συρίας, όπου παρέμειναν έως τον Νοέμβριο του 1922. Οι πρόσφυγες από την περιοχή της Μάκρης εγκαταστάθηκαν στην Αττική ιδρύοντας τον Δήμο Νέας Μάκρης, ενώ οι κάτοικοι από το Λιβίσι ίδρυσαν το Νέο Λειβήσι (Νέο Λιβύσσι), που ανήκε στην κοινότητα Μαρκόπουλου. Επίσης Λιβισιανοί εγκαταστάθηκαν στη Βοιωτία (Άγιος Γεώργιος Άμφισσας), τη Φωκίδα (Ιτέα) και την Εύβοια (Φάρακλα).

Παράλληλα, μετά τις ανεπιτυχείς πολεμικές επιχειρήσεις της Μικρασιατικής Εκστρατείας,το Λιβίσι εγκαταλείφθηκε πλήρως στο πλαίσιο της συμφωνίας ανταλλαγής πληθυσμών που υπογράφηκε από την ελληνική και τουρκική κυβέρνηση το 1923.

Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, τέλος, οι Τούρκοι αρνήθηκαν να εγκατασταθούν στο Λιβίσι, με αποτέλεσμα, μετά από έναν καταστροφικό σεισμό το 1957, τα σπίτια να μετατραπούν σε ερείπια.