Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ

Aπό το 1996, η λίμνη Βαϊκάλη έχει ενταχθεί στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO

Ανά τον κόσμο υπάρχουν εντυπωσιακές λίμνες που φημίζονται τόσο για την βιοποικιλότητά τους, αλλά και την μαγευτική ομορφιά τους.

Ωστόσο, υπάρχει μια λίμνη που κατέχει κι άλλα σημαντικά ρεκόρ. Ο λόγος για την λίμνη Βαϊκάλη, που είναι ευρέως γνωστή ως «Μπλε Μάτι της Σιβηρίας».

Η λίμνη Βαϊκάλη βρίσκεται στη νότια Σιβηρία μεταξύ της Περιφέρειας Ιρκούτσκ στα βορειοδυτικά και τη Μπουργιατία στο νοτιοανατολικό σημείο κοντά στην πόλη του Ιρκούτσκ.

Είναι η βαθύτερη, η μεγαλύτερη από πλευράς όγκου γλυκού νερού και η παλαιότερη λίμνη στον κόσμο, με «ηλικία» άνω των 25 εκατομμυρίων ετών.

Περιέχει πάνω από ένα πέμπτο του γλυκού νερού παγκοσμίως και περισσότερο από 90% του γλυκού νερού της Ρωσίας. Η έκτασή της είναι 31.468 τ. χλμ. (μία από τις μεγαλύτερες του κόσμου). Παράλληλα, έχει μήκος 654 χλμ., πλάτος 74 χλμ. και μέγιστο βάθος 1.680 μ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι από το 1996 ότι η λίμνη Βαϊκάλη έχει ενταχθεί στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Τα νερά της είναι γαλαζοπράσινα και από τον Νοέμβριο ως τον Μάρτιο παγώνουν, δημιουργώντας ένα τεράστιο στρώμα πάγου. Αρκετά συχνά στον πάγο σχηματίζονται ρωγμές που ξεπερνούν σε μήκος τα 25 χλμ.

Ομολογουμένως, το εντυπωσιακό θέαμα κόβει την ανάσα, αφού στο εσωτερικό της «παγιδεύονται» φυτά, δέντρα καθώς και ψάρια.

Παράλληλα, απ΄ αυτήν ξεκινά ο ποταμός Ανγκάρα, ενώ δέχεται τα νερά περίπου 300 ποταμών με κυριότερους τους Σελίγκα και Άνω Ανγκάρα. Επιπρόσθετα, στο εσωτερικό της λίμνης υπάρχουν 22 νησιά και το μεγαλύτερο εξ’ αυτών είναι το Ολχόν.

Οι Μογγόλοι θεωρούν την λίμνη ως «ιερή θάλασσα» και πιστεύουν ότι στις απόκρημνες και βραχώδεις ακτές της κατοικούν κακά πνεύματα.

Η Βαϊκάλη αποτελεί ένα από τα πλουσιότερα λιμναία οικοσυστήματα στον κόσμο με τεράστια βιοποικιλότητα, συνεπώς, δεν είναι τυχαίο που αποκαλείται και ως «Γκαλαπάγκος της Ρωσίας». Υπολογίζεται ότι στην περιοχή υπάρχουν πάνω από 1.000 είδη φυτών και 1.500 είδη ζώων, από τα οποία το 80% είναι ενδημικά. Επίσης, η φώκια της Βαϊκάλης που ζει μόνο στην συγκεκριμένη λίμνη είναι το μόνο είδος φώκιας του γλυκού νερού στον κόσμο.

-Την Πέμπτη 26 Μαρτίου 2026 θα καταβληθούν οι κύριες συντάξεις από τα τέως ταμεία Μη Μισθωτών ΟΑΕΕ, ΟΓΑ και ΕΤΑΑ, οι κύριες συντάξεις που απονεμήθηκαν από τη σύσταση του ΕΦΚΑ και μετά, με τον ν.4387/2016, μέσω του ΟΠΣ-ΕΦΚΑ (συνταξιούχοι Μισθωτοί & Μη Μισθωτοί από 1.1.2017 και έπειτα) και όλες οι επικουρικές συντάξεις του ιδιωτικού τομέα (Μη Μισθωτών και Μισθωτών).

-Την Παρασκευή 27 Μαρτίου 2026 θα καταβληθούν οι κύριες συντάξεις των τέως Ταμείων Μισθωτών [ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, τραπεζών, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΛΟΙΠΩΝ ΕΝΤΑΣΣΟΜΕΝΩΝ (ΤΣΕΑΠΓΣΟ, ΤΣΠ-ΗΣΑΠ), ΝΑΤ, ΕΤΑΤ και ΕΤΑΠ-ΜΜΕ] καθώς και οι κύριες και οι επικουρικές συντάξεις του Δημοσίου.Πληρωμή των κύριων και επικουρικών συντάξεων την ίδια ημερομηνία

Οι δεκατρείς χωρικοί δούλευαν αδιάκοπα για περίπου πέντε χρόνια, ενώ ένας εξ αυτών πέθανε κατά την διάρκεια της κατασκευής του τούνελ

Mια από τις εντυπωσιακές και επικίνδυνες σήραγγες που κόβει την ανάσα, βρίσκεται στην Κίνα.

Ο λόγος για την σήραγγα Guoliang στην επαρχία Henan που λαξεύτηκε μέσα στους απόκρημνους βράχους των βουνών Taihang.

Το απονονωμένο χωριό Guoliang είναι φωλιασμένο σε μια κοιλάδα, σε υψόμετρο 1.700 μέτρων, ενώ περιβάλλεται από πανύψηλα βουνά.

Για την πρόσβαση τους στο χωριό, οι κάτοικοι αναγκάζονταν στο παρελθόν να χρησιμοποιούν ένα στενό μονοπάτι στην πλαγιά του βουνού, το οποίο ήταν άκρως επικίνδυνο, ειδικά κατά τους χειμερινούς μήνες.

Ωστόσο, το 1972, δεκατρείς χωρικοί αποφάσισαν να δημιουργήσουν έναν δρόμο για τη σύνδεση του χωριού τους με τις μεγαλουπόλεις.

Έτσι, οι χωρικοί πούλησαν τα ζώα τους για να συγκεντρώσουν χρήματα και να αγοράσουν απλά εργαλεία, όπως σφυριά και καλέμια.

Χωρίς προηγούμενη εμπειρία, οι χωρικοί δούλευαν αδιάκοπα για περίπου πέντε χρόνια, ενώ ένας εξ αυτών πέθανε κατά την διάρκεια της κατασκευής του τούνελ. Μάλιστα, σε κάποια σημεία χρειάστηκαν έως και τρεις ημέρες για κάθε μέτρο της σήραγγας.

Τελικά, η σήραγγα παραδόθηκε στην κυκλοφορία την 1η Μαΐου 1977, αλλάζοντας τελείως την εικόνα της περιοχής.

Το μήκος της φθάνει τα 1,2 χιλιόμετρα, ενώ έχει ύψος 5 μέτρα και πλάτος 4 μέτρα.

Η σήραγγα Guoliang κεντρίζει τα βλέμματα για την ιδιαίτερη κατασκευή της. Οι εργάτες δημιούργησαν πλευρικά ανοίγματα κατά μήκος των βράχων, που προσφέρουν εκπληκτική θέα στο απόκρημνο τοπίο.

Η διαδρομή είναι γεμάτη με απότομες στροφές και αρκετά σημεία βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού, προκαλώντας ίλιγγο. Παρά την επινδυνότητα του δρόμου, πραγματοποιούνται καθημερινά δρομολόγια για την μετακίνηση των κατοίκων.

Μάλιστα, η σήραγγα έχει γίνει και σκηνικό για αρκετές ταινίες. Σήμερα, η σήραγγα αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό, προσελκύοντας χιλιάδες επισκέπτες που θέλουν να περπατήσουν κατά μήκος του δρόμου, να βγάλουν φωτογραφίες και να απολαύσουν τη μαγευτική θέα των βουνών Taihang.

Η μία στις δύο συνταξιοδοτικές αποφάσεις παρουσιάζει λάθη ή παραλείψεις αναφορικά με τον χρόνο ασφάλισης, ειδικά στις περιπτώσεις διαδοχικής ή παράλληλης εργασίας. Η έκδοση πολλών πράξεων μέσω του αυτοματοποιημένου συστήματος, αλλά και η εμπλοκή ιδιωτών δικηγόρων και εργατολόγων, επέτεινε το πρόβλημα της πιστής απεικόνισης της ασφαλιστικής ιστορίας κάθε απασχολουμένου.

Σε πολλές περιπτώσεις καθυστερούν οι αποφάσεις επανυπολογισμού των συντάξεων ή έκδοσης διορθωτικών πράξεων και εξέτασης αιτήσεων θεραπείας.

Σε αυτό το «γκρίζο» περιβάλλον, η κυβέρνηση καταργεί τις Τοπικές Διοικητικές Επιτροπές (ΤΔΕ), οι οποίες λειτουργούν εδώ και δεκαετίες, συμβάλλοντας στη διόρθωση λαθών της Διοίκησης και στην απονομή δικαιοσύνης μέσω της ακρόασης των ενδιαφερομένων.

Η μεταφορά των ενστάσεων σε ένα κεντρικό όργανο, όπως εισηγείται η κυβέρνηση, όχι μόνο θα προσθέσει επιπλέον γραφειοκρατία και θα εντείνει τον συγκεντρωτισμό, αλλά θα στερήσει τη φυσική παρουσία-ακρόαση των συνταξιούχων που αδικούνται από πράξεις και παραλήψεις της Διοίκησης.

Πρόσθετα οι συνταξιούχοι, με τα πενιχρά εισοδήματά τους, θα υποστούν μεγάλη οικονομική επιβάρυνση, αναθέτοντας υποχρεωτικά σε δικηγόρους την εκπροσώπησή τους.

Η Ανωτάτη Γενική Συνομοσπονδία Συνταξιούχων Ελλάδας (ΑΓΣΣΕ) εκφράζει την αντίθεσή της στην αιφνιδιαστική κατάργηση των ΤΔΕ και καλεί την κυβέρνηση να αποσύρει την προωθούμενη διάταξη.

Γραφείο Τύπου ΑΓΣΣΕ

Αν και ημιτελής, η εκκλησία αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO

Η Σαγράδα Φαμίλια (Sagrada Familia) είναι ένας από τους πιο εμβληματικούς ναούς στον κόσμο και το πιο διάσημο έργο του Καταλανού αρχιτέκτονα, Αντόνι Γκαουντί (1852-1926).

Η Σαγράδα Φαμίλια βρίσκεται στη Βαρκελώνη και αποτελεί ένα αριστούργημα της αρχιτεκτονικής του μοντερνισμού, με έντονες επιρροές από την χριστιανική παράδοση και την φύση.

Η βασιλική της Σαγράδα Φαμίλια ήταν έμπνευση ενός Καταλανού βιβλιοπώλη, του Ζοσέπ Μαρία Μποκαμπέλια, ιδρυτή του Asociación Espiritual de Devotos de San José (Πνευματικός Σύλλογος Λατρείας του Αγίου Ιωσήφ). Μετά από μια επίσκεψη στο Βατικανό το 1872, ο Μποκαμπέλια επέστρεψε από την Ιταλία με την πρόθεση να χτίσει μία εκκλησία εμπευσμένη από εκείνη στο Λορέτο.

Η κατασκευή του ναού ξεκίνησε το 1882 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Αρχικά, η ανέργεση του ναού είχε ανατεθεί στον αρχιτέκτονα, Φρανσίσκο Ντι Πάουλα ντελ Βιγιάρ ι Λοσάνο, ο οποίος παραιτήθηκε μετά από λίγο διάστημα, έπειτα από διαφωνίες για το σχήμα του ναού, με τον αρχιτέκτονα Τζοάν Μαρτορέλ που συμβούλευε τον Μποκαμπέλια.

Τελικά, ο Γκαουντί ανέλαβε το έργο το 1883 και αφιέρωσε τέσσερις δεκαετίες της ζωής του αποκλειστικά σ΄αυτό. Μετά τον θάνατό του το 1926, η ανέγερση συνεχίστηκε από άλλους αρχιτέκτονες, ακολουθώντας τα σχέδιά του.

Η Σαγράδα Φαμίλια συνδυάζει γοτθικά στοιχεία και την Art Nouveau, αποτελούμενη από περίτεχνες προσόψεις και εντυπωσιακούς πύργους. Στο εσωτερικό της υπάρχουν πολυάριθμα γλυπτά, και τα βιτρό παράθυρα δημιουργούν ένα πανδαιμόνιο χρωμάτων, ανάλογα με το πως πέφτουν οι ακτίνες του ήλιου, προκαλώντας δέος και θαυμασμό στους επισκέπτες. 

Ο ναός διαθέτει τρεις κύριες προσόψεις. Πρόκειται για την Γέννηση του Χριστού, η οποία ολοκληρώθηκε όσο ζούσε ο Γκαουντί, το Πάθος του Χριστού, που αναπαριστά τη Σταύρωση καθώς και την πρόσοψη της Δόξας, η οποία είναι ακόμα υπό κατασκευή και θα απεικονίζει την τελική κρίση.

Η Σαγράδα Φαμίλια είναι ένα από τα διάσημα αξιοθέατα της Ισπανίας, προσελκύοντας πάνω από 4 εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο. Αν και ημιτελής, η εκκλησία αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και τον Νοέμβριο του 2010 εγκαινιάστηκε και καθαγιάστηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄.

Σύμφωνα με τα σχέδια του Γκαουντί, ο ναός περιλαμβάνει 18 πύργους, που ο καθένας είναι αφιερωμένος σε διαφορετική βιβλική μορφή, συμπεριλαμβανομένων των 12 Αποστόλων, των τεσσάρων Ευαγγελιστών, της Παναγίας και του Χριστού.

Η επιτροπή που χρηματοδοτεί την ανέγερση του ναού (από δωρεές ιδιωτών και έσοδα από τους τουρίστες), είχε αρχικά προγραμματίσει την ολοκλήρωση όλων των εργασιών το 2026. Ωστόσο, οι εργασίες διακόπηκαν, εξαιτίας της πανδημίας και το χρονοδιάγραμμα αναθεωρήθηκε. 

Πάντως, ο πύργος του Ιησού Χριστού που θα είναι το υψηλότερο σημείο του ναού (172,5 μέτρα), σύμφωνα με το σχέδιο του Γκαουντί, εκτιμάται ότι θα ολοκληρωθεί το 2026, τιμώντας την συμπλήρωση 100 χρόνων από τον θάνατο του σπουδαίου Καταλανού αρχιτέκτονα. Έτσι, ο ναός θα καταστεί το υψηλότερο θρησκευτικό κτίριο σ’ όλο τον κόσμο.

Ωστόσο, οι εργασίες για τα γλυπτά, τις διακοσμητικές λεπτομέρειες και την αμφιλεγόμενη σκάλα που οδηγεί στην κύρια είσοδο, πρόκειται να συνεχιστούν μέχρι το 2034, σύμφωνα με τον επικεφαλής του διοικητικού συμβουλίου της επιτροπής, Εστεβε Καμπς.

Η Ανταρκτική είναι η μοναδική ήπειρος χωρίς μόνιμο πληθυσμό

Υπάρχουν δύο μέρη στον πλανήτη μας, όπου δεν έχουν μόνιμο πληθυσμό, εξαιτίας των ακραίων κλιματολογικών συνθηκών.

Τα δύο πιο αφιλόξενα μέρη του πλανήτη θεωρούνται η Ανταρκτική στο Νότιο Πόλο καθώς και η Κοιλάδα του Θανάτου στις ΗΠΑ.

Στα συγκεκριμένα μέρη δεν μπορεί να μείνει άνθρωπος, ούτε 1 λεπτό, λόγω των πολύ υψηλών και πολύ χαμηλών θερμοκρασιών, καθώς είναι άκρως επικίνδυνο.

Ανταρκτική

Η Ανταρκτική είναι η μοναδική ήπειρος χωρίς μόνιμο πληθυσμό και βρίσκεται στο νότιο άκρο της Γης, γύρω από τον Νότιο Πόλο. Η θερμοκρασία στην Ανταρκτική κυμαίνεται στους μείον 50 βαθμούς Κελσίου, ενώ σε μετρήσεις στις κοιλάδες του ανατολικού οροπεδίου της Ανταρκτικής έχουν σημειωθεί μέχρι και μείον 98 βαθμοί Κελσίου. Η Ανταρκτική καλύπτεται από στρώμα πάγου που φτάνει σε μέσο πάχος τα 2 χιλιόμετρα, ενώ ο αέρας είναι ξηρός, εξαιτίας της έλλειψης υγρασίας.

Παρ’ όλο που αποτελεί μια αχανή περιοχή, η Ανταρκτική παίζει σημαντικό ρόλο για τη μελέτη της κλιματικής αλλαγής. Γι’ αυτό το λόγο, άλλωστε, στην περιοχή διαμένουν προσωρινά επιστήμονες σε ερευνητικούς σταθμούς που βρίσκονται διάσπαρτοι στην ήπειρο. Επίσης, μόνο προσαρμοσμένοι στο κρύο οργανισμοί μπορούν να ζήσουν στην Ανταρκτική (βακτήρια, μύκητες).

Παρά τις ακραίες συνθήκες, η Ανταρκτική φιλοξενεί αρκετά είδη ζώων, όπως πιγκουΐνους, φώκιες, φάλαινες και άλμπατρος (πτηνά). Η βλάστηση, όπου εμφανίζεται, είναι τύπου τούνδρας. Οι συνθήκες στην περιοχή είναι ακραίες, με σφοδρούς ανέμους και τσουχτερό κρύο.

Η Κοιλάδα του Θανάτου

Η Κοιλάδα του Θανάτου είναι η πιο ζεστή περιοχή στη Βόρεια Αμερική και ένα από τα πιο αφιλόξενα μέρη στον κόσμο. Πρόκειται για το θερμότερο μέρος στη Γη και το δεύτερο ξηρότερο ολόκληρου του πλανήτη (με την έρημο Ατακάμα στη Χιλή να κατέχει την πρώτη θέση).

Βρίσκεται νοτιοανατολικά της οροσειράς Σιέρρα Νεβάδα στη Μεγάλη Λεκάνη και στην έρημο Μοχάβι, και αποτελεί στο μεγαλύτερό της μέρος το Εθνικό Πάρκο της Κοιλάδας του Θανάτου. Εκτείνεται, με διεύθυνση βορρά – νότου, μεταξύ της οροσειράς Αμαραγκόσα στα ανατολικά, ως την οροσειρά Πάναμιντ στα δυτικά, με τα βουνά Συλβάνια και Όουλσχεντ να σχηματίζουν τα σύνορά της, βόρεια και νότια αντίστοιχα. Η έκταση της φθάνει τα 7.800 τ. χλμ.

Η θερμοκρασία στην Κοιλάδα μπορεί να φτάσει τους 56 βαθμούς Κελσίου κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ενώ η περιοχή χαρακτηρίζεται από ξηρασία και απουσία βροχοπτώσεων. Η μεγαλύτερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ, ήταν 56,7 βαθμοί Κελσίου στις 10 Ιουλίου 1913, στο πάρκο Γκρίνλαντ.

Η Κοιλάδα του Θανάτου ονομάστηκε έτσι από μετανατεύοντες αποίκους το 1849, επειδή αρκετοί πέθαιναν ενώ τη διέσχιζαν, λόγω των εξαιρετικά υψηλών θερμοκρασιών της κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Όπως είναι φυσικό, η Κοιλάδα του Θανάτου είναι ακατοίκητη.