Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ

Η ΑΓΣΣΕ, σύμφωνα με το καταστατικό της, γιορτάζει την 1η Οκτωβρίου, ως Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων – Συνταξιούχων. Απευθύνουμε θερμούς χαιρετισμούς σε όλους τους συνταξιούχους της χώρας, που με τον μόχθο και τις θυσίες μιας ζωής στήριξαν την οικογένεια, την οικονομία και την κοινωνία. Οι συνταξιούχοι δεν είναι βάρος, είναι θεμέλιο της κοινωνίας.

Η ημέρα αυτή δεν είναι μόνο γιορτή και τιμή, είναι και ημέρα διεκδίκησης. Η πολιτεία οφείλει να εγγυάται σε κάθε συνταξιούχο ζωή με αξιοπρέπεια. Γι’ αυτό η ΑΓΣΣΕ επαναλαμβάνει το διεκδικητικό της πλαίσιο:

1. Αποκατάσταση των απωλειών της μνημονιακής περιόδου. Οι συνταξιούχοι έχουν υποστεί τεράστιες απώλειες που σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνούν το 50%. Απαιτούμε σταδιακή και ουσιαστική επαναφορά του εισοδήματός τους.
2. Πραγματικές αυξήσεις σε κύριες και επικουρικές με τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας.
3. Κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης συνταξιούχων (ΕΑΣ). Η εισφορά αποτελεί διπλή φορολόγηση των συνταξιούχων και πρέπει να καταργηθεί πλήρως.
4. Χορήγηση του επιδόματος των 400€ σε όλους τους συνταξιούχους, χωρίς ηλικιακούς  περιορισμούς, με την προοπτική της επαναφοράς των Δώρων.
5. Αποκατάσταση των αδικιών στις συντάξεις χηρείας και για τις πριν το νόμο Κατρούγκαλου συντάξεις. Διασφάλιση ότι η σύνταξη των επιζώντων συζύγων δεν θα περικόπτεται, δεν θα κρατούνται εισφορές ασθένειας για τον θανόντα και θα καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες τους.
6. Αποτελεσματικά μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεξέλεγκτης ακρίβειας στην ενέργεια, τα καύσιμα, τα τρόφιμα κ.α
7. Δημόσια, ποιοτική και έγκαιρη υγειονομική περίθαλψη. Πρόσβαση στα φάρμακα και στις εξετάσεις χωρίς οικονομικό εμπόδιο και χωρίς μακριές αναμονές.
8. Θεσμικό πλαίσιο για την αναγνώριση του συνταξιουχικού κινήματος ως ισότιμου κοινωνικού εταίρου. Οι συνταξιούχοι δεν μπορούν να παραμένουν απλοί αποδέκτες αποφάσεων που τους αφορούν άμεσα. Απαιτούμε τη θεσμοθέτηση της συμμετοχής των εκπροσώπων τους, και πρωτίστως της ΑΓΣΣΕ, στον κοινωνικό διάλογο και στη διαμόρφωση της ασφαλιστικής, φορολογικής και κοινωνικής πολιτικής, με τον ίδιο θεσμικό ρόλο που έχουν οι υπόλοιποι κοινωνικοί εταίροι.
9. Κοινωνική ένταξη και συμμετοχή. Υπηρεσίες φροντίδας και δράσεις από την Πολιτεία, ώστε κανένας ηλικιωμένος να μην μένει μόνος, αβοήθητος και αόρατος.

Η ΑΓΣΣΕ θα συνεχίσει να αγωνίζεται με ενότητα, υπευθυνότητα και συνέπεια για τα δίκαια αιτήματα των συνταξιούχων. Η εργασία μιας ολόκληρης ζωής δεν είναι παρελθόν, είναι δικαίωμα που ισχύει και σήμερα.

Χρόνια πολλά σε όλους τους συνταξιούχους. Η αξία μας δεν μετριέται με την ηλικία, αλλά με όσα προσφέραμε και όσα συνεχίζουμε να προσφέρουμε.

Το Γραφείο Τύπου της Α.Γ.Σ.Σ.Ε.

Η πόλη που διαθέτει το παλαιότερο μετρό στον κόσμο είναι η πόλη του Λονδίνου στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το μετρό του Λονδίνου, γνωστό και ως «The Tube», ξεκίνησε να λειτουργεί το 1863 και σήμερα εξυπηρετεί περισσότερους από 5 εκατομμύρια επιβάτες καθημερινά.

Αρχικά, το μετρό του Λονδίνου είχε μόνο τη γραμμή του Metropolitan Railway, η οποία συνέδεε το κέντρο του Λονδίνου με την πόλη του Χάρροου στο δυτικό τμήμα του Λονδίνου. Η γραμμή ήταν αρχικά υπόγεια στο κέντρο της πόλης, και επάνω από το έδαφος στην ύπαιθρο.

Στη συνέχεια, το μετρό του Λονδίνου επεκτάθηκε σε πολλές άλλες περιοχές του Λονδίνου και σήμερα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μεταφορικά δίκτυα στον κόσμο και σήμερα έχει συνολικά 11 γραμμές και πάνω από 270 σταθμούς.

Το 1908 κάνει για πρώτη φορά την εμφάνισή του ο όρος “Underground” στους σταθμούς και καθιερώνεται το σύμβολο του κύκλου με την οριζόντια μπάρα στη μέση (αποκαλείται «roundel»). Εγκαθίσταται, επίσης, για πρώτη φορά αυτόματο ηλεκτρικό σύστημα εισιτηρίων, ενώ το 1911 εγκαθίστανται σε μερικούς σταθμούς κυλιόμενες σκάλες.

Το μετρό του Λονδίνου δεν αποτελεί μόνο έναν τρόπο μεταφοράς στην πόλη, αλλά είναι επίσης ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της. Η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική των σταθμών και οι εντυπωσιακοί χάρτες του μετρό έχουν γίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας και της κουλτούρας του Λονδίνου.

Παρόλο που το μετρό του Λονδίνου είναι το παλαιότερο στον κόσμο, υπάρχουν και άλλα πολλά μετρό σε διάφορες πόλεις που λειτουργούν εδώ και πολλά χρόνια. Παραδείγματα είναι το μετρό του Παρισιού (Γαλλία) που άρχισε να λειτουργεί το 1900 και το μετρό της Νέας Υόρκης (ΗΠΑ) που ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1904.

Συνολικά, το μετρό έχει γίνει ένας πολύ σημαντικός τρόπος μεταφοράς στις μεγάλες πόλεις του κόσμου, καθώς επενδύουν μεγάλα ποσά στη βελτίωσή του, ώστε να προσφέρουν πιο αποτελεσματικές και γρήγορες μετακινήσεις στους κατοίκους τους και τους τουρίστες που τις επισκέπτονται.

Ο πιο γνωστός σταθμός του μετρό του Λονδίνου είναι ο σταθμός «Piccadilly Circus». Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και συνδέει τις γραμμές Bakerloo και Piccadilly. Ο σταθμός έχει το όνομά του από την Piccadilly, μια από τις πιο γνωστές λεωφόρους του Λονδίνου που βρίσκεται κοντά στον σταθμό. Οι επιβάτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν το μετρό για να επισκεφθούν τους καταστήματα και τα εστιατόρια στην Piccadilly, καθώς και τις περιοχές του Leicester Square και του Covent Garden.

Ο σταθμός Piccadilly Circus είναι γνωστός για την αρχιτεκτονική του και τα δύο εμβληματικές φωτεινές πινακίδες που βρίσκονται στις γωνίες του σταθμού. Οι πινακίδες είναι διάσημες για τα φωτεινά διαφημιστικά μηνύματα που προβάλλονται σε αυτές. Ο σταθμός είναι επίσης γνωστός για τον υπογειοποιημένο περίπατο που συνδέει τους δύο σταθμούς του Piccadilly Circus και του Leicester Square.

Στον σταθμό Piccadilly Circus συχνά πραγματοποιούνται εκθέσεις έργων τέχνης αλλά και διάφορες άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Επιπλέον, ο σταθμός Piccadilly Circus αποτελεί σημείο συνάντησης για πολλούς επισκέπτες που επιθυμούν να εξερευνήσουν την περιοχή.

Πέρα από τον σταθμό Piccadilly Circus, οι άλλοι γνωστοί σταθμοί του μετρό του Λονδίνου περιλαμβάνουν τον σταθμό Westminster, που βρίσκεται κοντά στο Κοινοβούλιο και το London Eye, και τον σταθμό Oxford Circus, που προσφέρει εύκολη πρόσβαση σε καταστήματα, εστιατόρια και άλλα αξιοθέατα στο κέντρο του Λονδίνου.

Ο πλανήτης είναι γεμάτος με απίθανα μέρη, υπάρχουν ωστόσο μερικά μέρη τα οποία θεωρούνται «απαγορευμένα», καθώς κανείς δεν μπορεί, ή δεν επιτρέπεται, να τα επισκεφτεί, είτε γιατί μπορεί να αποδειχτούν μοιραία για την ζωή του, είτε γιατί προστατεύουν σπουδαία μυστικά.

Νησί Poveglia

Το «στοιχειωμένο» νησί Poveglia βρίσκεται κοντά στη Βενετία, ενώ σύμφωνα με τον μύθο, εκεί έχασαν τη ζωή τους πάνω από 160.000 άνθρωποι.

Η Ποβέλια (Poveglia) είναι ένα μικρό νησί, που βρίσκεται ανάμεσα στη Βενετία και το Λίντο στην Λιμνοθάλασσα της Βενετίας, στη βόρεια Ιταλία. Ένα μικρό κανάλι χωρίζει το νησί σε δύο ξεχωριστά μέρη. Το νησί εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορική καταγραφή το 421 και κατοικήθηκε έως ότου οι κάτοικοι το εγκατέλειψαν εξαιτίας του πολέμου το 1379.

Για περισσότερα από 100 χρόνια ξεκινώντας από το 1776, το νησί χρησιμοποιήθηκε ως σταθμός καραντίνας για όσους έπασχαν από πανώλη και άλλες ασθένειες, και αργότερα ως ψυχιατρείο. Το ψυχιατρείο έκλεισε το 1968 και από τότε το νησί δεν κατοικείται. Λόγω της ιστορίας του, το νησί προβάλλεται συχνά σε εκπομπές με μεταφυσικά θέματα.

Οι επισκέψεις στο νησί απαγορεύονται, αλλά διάφορα βιβλία και άρθρα αναφέρουν επισκέψεις συγγραφέων ή/και φωτογράφων.

Όσοι πιστεύουν σε μεταφυσικά φαινόμενα έχουν ισχυριστεί ότι η Ποβέλια είναι το πιο στοιχειωμένο νησί ή το πιο στοιχειωμένο μέρος στον κόσμο. Απαγορεύεται αυστηρά η είσοδος στο νησί.

Svalbard Global Seed Vault

Το Svalbard Global Seed Vault βρίσκεται βαθιά μέσα σ’ ένα βουνό, σ’ ένα απομακρυσμένο νησί στο αρχιπέλαγος του Svalbard, 300 χιλιόμετρα βόρεια του Αρκτικού Κύκλου. Ιδρύθηκε από τη νορβηγική κυβέρνηση τον Φεβρουάριο του 2008 και είναι η μεγαλύτερη τράπεζα σπόρων στον κόσμο.

Κιβώτια σπόρων απ’ όλο τον κόσμο, αποστέλλονται στο Global Seed Vault για ασφαλή και μακροχρόνια αποθήκευση σε ψυχρούς και στεγνούς θαλάμους. Είναι μία από τις πιο ασφαλείς εγκαταστάσεις στον κόσμο, σχεδιασμένη να επιβιώσει ακόμη και μετά από μια παγκόσμια καταστροφή. Βρίσκεται 120 μέτρα μέσα σε ένα βουνό από ψαμμίτη στο νησί Spitsbergen και φυλάσσεται από αξιόπιστα συστήματα ασφαλείας.

Στην τράπεζα αποθηκεύονται σπόροι πολλών δεκάδων χιλιάδων ποικιλιών βασικών καλλιεργειών τροφίμων όπως φασόλια, σιτάρι και ρύζι. Συνολικά, περιέχει σπόρους που ανήκουν σε περισσότερα από 4000 είδη φυτών (συνολική χωρητικότητα: 4.5 εκατομμύρια δείγματα). Αυτά τα δείγματα είναι διπλότυπα αποθέματα που υπάρχουν σε εθνικές, περιφερειακές και διεθνείς τράπεζες σπόρων.

Οι σπόροι συσκευάζονται σε ειδικά τριπλά φύλλα αλουμινίου και σφραγίζονται με θερμότητα ώστε να απαγορεύουν την υγρασία του περιβάλλοντος να εισέλθει. Το γεγονός ότι η εγκατάσταση περιβάλλεται από μόνιμα παγωμένο έδαφος βοηθά, επίσης, στην ασφάλεια και τη διατήρηση των δειγμάτων.

Τα μυστικά αρχεία του Βατικανού

Εκατομμύρια άνθρωποι επισκέπτονται το Βατικανό στη Ρώμη κάθε χρόνο, αλλά υπάρχει τουλάχιστον ένα μέρος που είναι αυστηρά εκτός ορίων. Πρόκειται για «Τα μυστικά αρχεία του Βατικανού», ένα κτίριο όπου φυλάσσονται τα κρατικά έγγραφα και η αλληλογραφία του κράτους του Βατικανού.

Αποτελούν ιδιοκτησία του εκάστοτε Πάπα, και με τον θάνατο ή παραίτηση του η ιδιοκτησία περνά στον επόμενο Πάπα. Έως τις αρχές του 17ου αιώνα βρίσκονταν στην βιβλιοθήκη του Βατικανού, διαχωρίστηκαν όμως μετά από ενέργεια του Πάπα Παύλου Ε´ στον δικό τους χώρο με εξαιρετικά περιορισμένη πρόσβαση. Παρέμειναν απρόσιτα σε εξωτερικούς μελετητές έως το 1881, όταν ο Πάπας Λέων ΙΓ´ επέτρεψε την μερική πρόσβαση περιορισμένων τμημάτων αρχείου σε εξωτερικούς μελετητές, ρύθμιση που ισχύει έκτοτε.

Αιτήσεις για είσοδο γίνονται δεκτές μόνο σε εγκεκριμένους μελετητές με επιστημονικό ενδιαφέρον και με επαρκείς γνώσεις έρευνας σε αρχείο. Προκειμένου να γίνουν δεκτοί, χρειάζονται συστατική επιστολή από ακαδημαϊκό ή ερευνητικό ίδρυμα ή από εμπειρογνώμονα ιστορικό. Δεν γίνονται δεκτοί προπτυχιακοί φοιτητές.

Υπάρχουν αυστηροί περιορισμοί στην πρόσβαση στο αρχείο, όπου απαγορεύεται η πρόσβαση σε οποιοδήποτε υλικό μετά το 1939, ενώ υπάρχει ένα ολόκληρο τμήμα σχετικά με τις προσωπικές σχέσεις με τους καρδιναλίους στο οποίο απαγορεύεται η πρόσβαση από το 1922 και έπειτα.

Η διάσημη φυλακή του Αλκατράζ, η οποία έμεινε γνωστή και ως «Βράχος», βρίσκεται στα ψυχρά νερά του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο και ήταν το μέρος από το οποίο κανένας δεν μπορούσε να αποδράσει.

Μεταξύ του 1934 και του 1963, η βραχονησίδα χρησιμοποιήθηκε ως ομοσπονδιακή φυλακή και φιλοξένησε μερικούς από τους πιο επικίνδυνους εγκληματίες της χώρας, μεταξύ των οποίων τον περίφημο γκάνγκστερ Αλ «Scarface» Καπόνε και τον δολοφόνο Ρόμπερτ «Birdman» Στρουντ.

Κανένας κρατούμενος δεν κατάφερε να αποδράσει ποτέ από τον «Βράχο», αν και έχει αναφερθεί ότι έγιναν αρκετές προσπάθειες όλα αυτά τα χρόνια, ωστόσο οι κρατούμενοι είτε πιάστηκαν, είτε πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν, είτε πέθαναν στα παγωμένα νερά του Ειρηνικού Ωκεανού. Η φυλακή πέρασε στην ιστορία και διατήρησε τον μύθο της «τέλειας φυλακής».

Μετά το κλείσιμο της φυλακής στις 21 Μαρτίου του 1963, λόγω των υψηλών λειτουργικών εξόδων, η βραχονησίδα καταλήφθηκε για σχεδόν δύο χρόνια από μια ομάδα αμερικανών ακτιβιστών. Σήμερα, το ιστορικό νησί Αλκατράζ είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός.

Διαβάστε μερικά άγνωστα γεγονότα για την διάσημη φυλακή Αλκατράζ:

Τριγύρω νερό, αλλά ούτε σταγόνα για να πιεις: Μπορεί ο “Βράχος” να περιβάλλόταν από τα κρύα νερά του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, αλλά δεν υπήρχε καμια πηγή γλυκού νερού. Περίπου ένα εκατομμύριο γαλόνια νερού έφταναν στο νησί κάθε εβδομάδα, μαζί με τρόφιμα, καύσιμα και άλλες προμήθειες. Έτσι δεν ήταν περίεργο ότι έκλεισε λόγω υψηλών λειτουργικών εξόδων.

Προσοχή στους καρχαρίες: Ένας δημοφιλής μύθος για το Αλκατράζ, ήταν ότι σε περίπτωση που οι κρατούμενοι προσπαθούσαν να αποδράσουν κολυμπώντας, κινδύνευαν να φαγωθούν από τους καρχαρίες που υπήρχαν στα παγωμένα νερά. Ο μύθος αυτός καλλιεργήθηκε από τους δεσμοφύλακες, προκειμένου να αποτρέψουν οποιονδήποτε κρατούμενο να αποδράσει. Ωστόσο, οι κρατούμενοι κινδύνευαν περισσότερο να πεθάνουν από τα εξαιρετικά κρύα νερά, τα ισχυρά ρεύματα και τα αρκετά χιλιόμετρα που έπρεπε να κολυμπήσουν.

Ντους με ζεστό νερό: Το Αλκατράζ ήταν η μόνη φυλακή στην οποία οι κρατούμενοι έκαναν ντους με ζεστό νερό, κάτι βέβαια που δεν είχε να κάνει με μια ευγενική προσφορά της φυλακής. Υπήρχε η πεποίθηση ήταν ότι εάν οι κρατούμενοι συνήθιζαν στο ζεστό νερό, δεν θα μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στα παγωμένα νερά του κόλπου και δεν θα προσπαθούσαν να αποδράσουν. Δεν ήταν κακή θεωρία, αλλά αυτό δεν σταμάτησε μερικούς “γενναίους” να προσπαθήσουν.

Η ανησυχία του Αλ Καπόνε: Φοβούμενος ότι μπορεί να δολοφονηθεί από άλλους κρατούμενους κατά την ώρα της καθημερινής προαύλισης, ο Αλ Καπόνε πήρε ειδική άδεια να εξασκείται στο μπάντζο του (έγχορδο μουσικό όργανο) στα ντους της φυλακής, την ίδια ώρα που οι άλλοι κρατούμενοι προαυλίζονταν.

Το τέλειο μέρος για μια φυλακή: Το Αλκατράζ κέρδισε το ψευδώνυμο του “Βράχου” γιατί είναι κυριολεκτικά βράχος. Η βραχονησίδα είναι απίστευτα άγονη, δεν υπάρχει νερό, έχει ελάχιστη βλάστηση και δεν υπάρχουν παραλίες. Στην πραγματικότητα, ήταν τόσο βραχώδης που ο πρώτος εξερευνητής δεν πίστευε καν ότι η γη ήταν κατάλληλη για να ανοικοδομηθεί κάτι. Επειδή όμως το ανθρώπινο μυαλό δεν σταματά πουθενά, ήταν το κατάλληλο μέρος για μια φυλακή!

Κελιά: Τα κελιά στο Αλκατράζ ήταν τόσο μικρά, σχεδόν όσο το μέγεθος μιας ντουλάπας (1,5*2,5 μέτρα). Εάν ένας κρατούμενος σήκωνε τα χέρια του μπορούσε να αγγίξει το ταβάνι, ωστόσο ο χώρος μπορούσε να φιλοξενήσει έναν νεροχύτη, μια τουαλέτα και ένα κρεβάτι. Τα κελιά D ήταν πιο ευρύχωρα, ωστόσο ήταν απομονωμένα, όποτε κανείς δεν ήθελε να καταλήξει εκεί.

Προσπάθειες για απόδραση: Κατά την 29χρονη λειτουργία της φυλακής, κανένας κρατούμενος δεν κατάφερε ποτέ να δραπετεύσει – τουλάχιστον δεν έχει αναφερθεί επίσημα κάποια απόδραση. Έχει αναφερθεί ότι 36 άνδρες προσπάθησαν, αλλά οι 23 από αυτούς πιάστηκαν, οι έξι πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν και οι υπόλοιποι 5 θεωρήθηκαν αγνοούμενοι και υποτίθεται ότι πνίγηκαν.

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου | Από το πρωί ως τα μεσάνυχτα | Σχολείον της Αθήνας «Ειρήνη Παπά»
Μια ολοήμερη γιορτή για τα χρόνια και τον χρόνο μαζί. Από το πρωί έως τα μεσάνυχτα, οι αίθουσες και ο προαύλιος χώρος του του Σχολείον της Αθήνας «Ειρήνη Παπά» ανοίγει τις πόρτες του και υποδέχεται άτομα άνω των 65 ετών, αλλά και κάθε ηλικίας, για μια ημέρα γεμάτη εργαστήρια τραγουδιού, χορού και θεάτρου, συζητήσεις, μουσικά παραμύθια για όλη την οικογένεια, τουρνουά μπιρίμπας, αναγνώσεις, συναυλίες και, φυσικά, πολύ χορό.

Μια ημέρα αφιερωμένη στον χρόνο που περνά, σε όσα μας έφεραν μέχρι εδώ και σε όσα ανοίγονται μπροστά μας, στις απρόσμενες συναντήσεις, τις νέες φιλίες, τα τραγούδια που επιστρέφουν στη μνήμη, τις ιστορίες που περιμένουν να ειπωθούν. Πρόγραμμα δράσεων και βιογραφικά συντελεστ(ρι)ών :https://www.n-t.gr/el/news/allnews?nid=36089

Η είσοδος είναι ελεύθερη, με προκράτηση θέσης εδώ: https://www.ticketservices.gr/event/n-t-65-plus/Φωτογραφίες παραστάσεων: Αρχείο Μικρού Εθνικού, NDP
Το Εθνικό Θέατρο επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού
Μεγάλος χορηγός ΔΕΗ Α.Ε.

Η υλοποίηση του προγράμματος εντάσσεται στο πλαίσιο της Πράξης «Περιφερειακό Παρατηρητήριο Κοινωνικής Ένταξης Περιφέρειας Αττικής – Social Network Αττική», με κωδικό ΟΠΣ (MIS) 6001401, που χρηματοδοτείται από πόρους του ΕΚΤ+ του Προγράμματος «ΑΤΤΙΚΗ 2021–2027

Στη διάρκεια της μέχρι τώρα ζωής μας, έχουμε ακούσει ουκ ολίγους απίθανους λόγους διαζυγίου.

Ότι θα ζητούσε διαζύγιο μια γυναίκα επειδή ο σύζυγός της έκλεινε με απίστευτη δύναμη τα… καπάκια των βάζων αυτό είναι κάτι που προκαλεί έντονη έκπληξη!

Σύμφωνα με τον Independent, σε μια πρόσφατη ανάρτηση στο Reddit που μοιράστηκε μια γυναίκα στο δημοφιλές subreddit «Am I Am The A**hole?», εξήγησε ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της σχέσης της με τον σύζυγό της, ακόμη και πριν παντρευτούν, εκείνος έσφιγγε τα καπάκια στα βάζα σε σημείο που δεν μπορούσε να τα ανοίξει μόνη της.

«Δεν ήταν μεγάλο θέμα αν ήταν εκείνος εκεί, αλλά αν ήμουν μόνη μου, ήταν τόσο ενοχλητικό. Περισσότερες φορές απ’ όσες μπορώ να μετρήσω, δεν μπορούσα να ανοίξω ένα βάζο», εξήγησε.

Περιέγραψε αυτή τη συνήθεια ως ένα είδος κύκλου, όπου κρατούσε τον θυμό της μέσα της μέχρι να φτάσει σε οριακό σημείο και να ξεσπάσει πάνω στα καπάκια των βάζων, μέχρι να ηρεμήσει και ο κύκλος να επαναληφθεί.

«Αρχικά ισχυρίστηκε ότι το έκανε για να “κρατήσει το φαγητό φρέσκο”. Μετά από πολλές διαφωνίες γι’ αυτό και την επιμονή μου ότι δεν πιστεύω ότι κρατάει τίποτα φρέσκο και ακόμα κι αν κάνει τα πράγματα να διαρκούν περισσότερο δεν με νοιάζει αν αυτό σημαίνει ότι δεν μπορώ να φάω το αναθεματισμένο φαγητό μου όποτε θέλω. Απλά θα αντικαταστήσω τα πράγματα που χαλάνε γιατί είναι κλειστά κανονικά. Στη συνέχεια, η δικαιολογία ήταν ότι είναι μια συνήθεια», συνεχίζει η ανάρτηση στο Reddit.

Ο γείτονας που άνοιγε τα βάζα 

Μια μέρα ο σύζυγός της έλειπε για 10 ημέρες και πάλι δεν μπορούσε να ανοίξει ούτε ένα βάζο. Κατέληξε να συναντήσει τον γείτονά της, ο οποίος προσφέρθηκε να τη βοηθήσει με οτιδήποτε χρειαζόταν, οπότε τον έβαλε να προσπαθήσει να ανοίξει όλα τα βάζα στο σπίτι της.

«Είπε ότι με έχει ακούσει να φωνάζω για τα υπερβολικά σφιγμένα καπάκια των βάζων όλα αυτά τα χρόνια και πραγματικά αναλογίστηκε αν ήμουν τρελή ή αν ο σύζυγός μου όντως σφίγγει υπερβολικά τα καπάκια των βάζων», έγραψε η γυναίκα στο Reddit.

«Είπε ότι αυτό το έγινε επίτηδες. Ήταν κάθε βάζο και είμαι σίγουρη ότι δεν χρησιμοποιεί τακτικά πάστα καυτερής πιπεριάς ή πουρέ μάνγκο ή οποιοδήποτε άλλο φανταχτερό μαγειρικό υλικό. Μετά κράτησε τα δύο βάζα που δεν μπορούσε να ανοίξει και είπε, “δεν ξέρω γιατί το κάνει”».

«Αιφνιδιάστηκε απόλυτα»

Αν και ο γείτονας ζήτησε αργότερα συγγνώμη για το σχόλιό του, αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να αντέξει άλλο τα σφιχτά καπάκια  και επικοινώνησε με δικηγόρο για να καταθέσει αίτηση διαζυγίου. Διευκρίνισε ότι αυτό ήταν το μόνο πρόβλημα που παρατήρησε στον γάμο τους και πως ο σύζυγός της «αιφνιδιάστηκε απόλυτα» από την είδηση.

«Ακόμα δεν παραδέχεται ότι έσφιγγε τα καπάκια επίτηδες. Πρότεινε να πάμε σε σύμβουλο γάμου, αλλά αρνήθηκα», συνέχισε η ανάρτησή της. «Δεν έχω ιδέα γιατί θα έσφιγγε κάθε καπάκι τόσο σφιχτά που δεν θα μπορούσα να το ανοίξω. Δεν μου έχει δώσει κανέναν λόγο. Ακόμα δεν παραδέχεται καν ότι το έκανε επίτηδες. Αλλά η πάστα καυτερής πιπεριάς είναι στο πίσω μέρος του ψυγείου. Τη χρησιμοποιώ μόνο όταν φτιάχνω ινδικό φαγητό. Είναι πίσω από άλλα πράγματα. Δεν την έχει χρησιμοποιήσει ποτέ. Δεν είναι κάτι που μπορείς να βάλεις στο φαγητό χωρίς να το μαγειρέψεις. Η πάστα πιπεριού δεν θα μπορούσε να είναι τυχαία. Δεν θα μπορούσε. Μπορεί να έβαζε πουρέ μάνγκο στο τοστ του ή στο πλιγούρι του, αλλά η πάστα πιπεριού δεν θα μπορούσε να είναι τυχαία».

Καρπούζι – γίγας έκοψε παραγωγός στα Χανιά. Το βάρος του πελώριου φρούτου αγγίζει σχεδόν 30 κιλά, ενώ το μήκος του πλησιάζει τα 60 εκατοστά.

Το τεράστιο καρπούζι στα Χανιά είναι εντυπωσιακό. Ο καρπός που βγήκε για πώληση μαζί με άλλα, μικρότερα καρπούζια, ζύγιζε 28 κιλά και πλησίαζε σε μήκος τα 60 εκατοστά!

Όπως είπε στο zarpanews.gr ο Παρασκευάς Χανταμπής, ο παραγωγός που έβγαλε το τεράστιο καρπούζι στο χωράφι του, δεν είναι η πρώτη φορά που του τυχαίνει κάτι τέτοιο.

Παλαιότερα είχε κόψει καρπούζι που έφτανε τα 33 κιλά. Αλλά και τα υπόλοιπα που είχε στην καρότσα, μικρά δεν τα έλεγες…

«Ασχολούμουν με την κτηνοτροφία μέχρι που παντρεύτηκα την κόρη του καρπουζά στο Ακρωτήρι. Έτσι τα έφερε η ζωή και τώρα κάνω αυτή τη δουλειά», είπε ακόμα ο Χανιώτης παραγωγός.

Δεν ξέρουμε αν το καρπούζι πωλήθηκε ολόκληρο ή σε κομμάτια.

Άλλωστε δεν είναι εύκολο ακόμα και για μια οικογένεια να φάει 28 κιλά καρπούζι.

Υπάρχουν διάφορες γέφυρες στον κόσμο που έχουν πολιτιστικό αποτύπωμα, ενώ μερικές άλλες αποτελούν δείγματα πρωτοποριακής αρχιτεκτονικής.

Ωστόσο, υπάρχει μια γέφυρα που ξεχνάς ότι βρίσκεσαι σε… δρόμο. Κατά την διάρκεια της οδήγησης, μάλιστα, καθίσταται αδύνατο να δεις ότι υπάρχουν γύρω σου κτίρια ακόμα και… γη, παρά μόνο θάλασσα.

Σε κανονικές συνθήκες χρειάζεται περίπου μισή ώρα για να την διασχίσεις. Σε ώρες αιχμής, βέβαια, μπορεί να χρειαστούν 45 λεπτά. Ο λόγος για την γέφυρα που διασχίζει την λίμνη Πονσαρτραίν στην πολιτεία της Λουιζιάνα (ΗΠΑ), που είναι η μεγαλύτερη συνεχής γέφυρα πάνω από νερό στον κόσμο.

Στην πραγματικότητα αποτελείται από δύο παράλληλες οδογέφυρες. Η μακρύτερη από τις δυο γέφυρες έχει μήκος 38,4 χιλιόμετρα.

Η γέφυρα συνδέει το Μέταιρι (δυτικό προάστιο) της Νέας Ορλεάνης με τη μικρή πόλη Μάντεβιλ, διχοτομώντας τη λίμνη πάνω στον άξονα βορρά-νότου.

Από το 1969, η εν λόγω κατασκευή αναφέρεται στο Βιβλίο Γκίνες ως η μακρύτερη γέφυρα πάνω από νερό. Ωστόσο, το 2011, σε απόκριση των εγκαινίων της Γέφυρας του Κόλπου Τσιαοτζού στην Κίνα, που είναι μακρύτερη, το Βιβλίο Γκίνες δημιούργησε δύο κατηγορίες για τις γέφυρες πάνω από υδάτινα σώματα: τις συνεχώς πάνω από νερό και τις τμηματικώς πάνω από νερό.

Η Γέφυρα της λίμνης Πονσαρτραίν έγινε, έτσι, η μακρύτερη παγκοσμίως γέφυρα που βρίσκεται συνεχώς πάνω από νερό, ενώ προσθέτοντας τα τμήματά της πάνω από νερό η γέφυρα της Κίνας είναι η μακρύτερη.

Οι «δίδυμες» γέφυρες της Πονσαρτραίν στηρίζονται πάνω σε 9.500 τσιμεντένιες κολώνες. Είναι χαμηλές, αλλά ένα ανυψούμενο τμήμα τους επιτρέπει τη διέλευση πλοίων από τον εκβαθυσμένο δίαυλο 13 χιλιόμετρα νοτίως της βόρειας όχθης.

Η ιδέα μιας γέφυρας πάνω από τη λίμνη Πονσαρτραίν χρονολογείται από τις αρχές του 19ου αιώνα και τον Μπερνάρ ντε Μαρινύ (1785-1868), τον ιδρυτή της Μάντεβιλ. Ο ντε Μαρινύ άρχισε μια υπηρεσία πορθμείου που συνέχισε να λειτουργεί μέχρι τη δεκαετία του 1930. Μια πρόταση μετά το 1920 ήταν η δημιουργία τεχνητών νησιών, που μετά θα συνδέονταν με μία σειρά γεφυρών.

Η χρηματοδότηση θα εξασφαλιζόταν από την πώληση οικοπέδων πάνω σε αυτά τα νησιά. Το σημερινό σχέδιο οφείλεται στον Έρνεστ Μ. Λεμπ από το 1948, μετά από προσπάθειες του οποίου το νομοθετικό σώμα της Λουιζιάνα δημιούργησε τη σημερινή «Επιτροπή του Causeway», ενώ κατόπιν ιδρύθηκε η Εταιρεία Γέφυρας της Λουιζιάνα για να κατασκευάσει τη γέφυρα, με επικεφαλής του εγχειρήματος τον Τζέιμς Ε. Γουόλτερς.

Η αρχική, μονή γέφυρα (μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση) εγκαινιάστηκε το 1956 και κόστισε 46 εκατομμύρια δολάρια, μαζί με τρεις οδούς προσβάσεως στο βόρειο άκρο και μεγάλο τμήμα δρόμου στο νότιο. Η παράλληλη γέφυρα, που είναι 15 μέτρα μακρύτερη από την πρώτη, άνοιξε στις 10 Μαΐου 1969 και κόστισε μόλις 30 εκατομμύρια δολάρια.

Από την έναρξη της λειτουργίας της μέχρι σήμερα, η γέφυρα έχει διόδια. Μέχρι το 1999, αυτά συλλέγονταν σε αμφότερες τις εισόδους. Για να αποσυμφορηθεί όμως η νότια είσοδος, καταργήθηκαν τα διόδια που βρίσκονταν στο συγκεκριμένο σημείο και διπλασιάστηκαν αυτά στη βόρεια είσοδο. Ακολούθησε μια αύξηση των διοδίων το 2017, για την εκτέλεση έργων βελτιώσεως της ασφάλειας των γεφυρών.

Το άνοιγμα της γέφυρας έδωσε ώθηση στην οικονομία μικρών κοινοτήτων της βόρειας όχθης της λίμνης, μειώνοντας τον χρόνο ταξιδιού προς τη Νέα Ορλεάνη κατά 50 λεπτά περίπου.

Μετά το πέρασμα, όμως, του τυφώνα Κατρίνα το 2005, σημειώθηκαν ζημιές στη γέφυρα. Συνολικά αχρηστεύθηκαν 17 διαστήματα μεταξύ στηριγμάτων, αλλά οι θεμελιώσεις παρέμειναν άθικτες.

Η δίδυμη γέφυρα δεν έπαθε ποτέ μέχρι σήμερα σημαντική ζημιά από κάποια φυσική καταστροφή, γεγονός σπάνιο για οδογέφυρες. Αντιθέτως, η 8,9 χιλιομέτρων γέφυρα Twin Spans του Αυτοκινητόδρομου I-10 στα ανατολικά έπαθε σοβαρές ζημιές από τον «Κατρίνα», οπότε ο Causeway χρησίμευσε ως η βασική οδός μεταφοράς για ομάδες βοήθειας από τα βόρεια προς τη Νέα Ορλεάνη στη νότια όχθη.

Η γέφυρα άνοιξε πρώτα μόνο για κυκλοφορία έκτακτης ανάγκης και μετά για τη γενική κυκλοφορία, χωρίς διόδια, από τις 19 Σεπτεμβρίου 2005. Τα διόδια επανήλθαν στα μέσα Οκτωβρίου.

Η γέφυρα της λίμνης Πονσαρτραίν είναι μία από τις επτά οδογέφυρες στη Λουιζιάνα με συνολικό μήκος μεγαλύτερο των 8 χιλιομέτρων. Οι άλλες είναι κατά σειρά μήκους η Γέφυρα του βάλτου Μαντσάκ στον Διαπολιτειακό Αυτοκινητόδρομο I-55, η Γέφυρα της Λεκάνης Ατσαφαλάγια στον Διαπολιτειακό Αυτοκινητόδρομο I-10, η Γέφυρα του Highway 1, η Bonnet Carré Spillway Bridge (επίσης στον I-10), η Γέφυρα του βάλτου Τσακαχούλα στον U.S. 90, η προαναφερθείσα Twin Spans στον I-10 και η Γέφυρα LaBranche στον Διαπολιτειακό Αυτοκινητόδρομο I-310.

Τέλος, υπάρχει η σιδηροδρομική γέφυρα Norfolk Southern στην Πονσαρτραίν, η οποία με μήκος 9,3 χιλιόμετρα είναι μία από τις μακρύτερες σιδηροδρομικές γέφυρες στις ΗΠΑ.

Σχεδόν όλοι έχουμε κάποιες ιδιαίτερες συνήθειες, τις οποίες όσο και να προσπαθούμε δεν μπορούμε να σταματήσουμε.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες η ευφυΐα συνδέεται κατά 40% με το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει κανείς. Είτε το θέλουμε είτε όχι, οι καθημερινές συνήθειες παίζουν μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση του εγκεφάλου και του τρόπου σκέψης μας.

Μερικά από τα σπουδαιότερα μυαλά της ιστορίας ήταν ταυτόχρονα ιδιόρρυθμες προσωπικότητες, καθώς είχαν συνήθειες που αρκετές από αυτές ξεπερνάνε την φαντασία. Μήπως αν ακολουθούσαμε τις συνήθειες τους, επωφελούμασταν κι εμείς από αυτές;

Μπετόβεν

Ο Μπετόβεν θεωρείται ακόμα και σήμερα ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες όλων των εποχών, αλλά η διαδικασία που ακολουθούσε όταν έγραφε συνθέσεις ήταν λίγο περίεργη.Την ώρα που έγραφε τις διάσημες συμφωνίες του, ο Μπετόβεν έκανε μπάνιο. Το πλύσιμο και το μπάνιο ήταν μεταξύ των πιο πιεστικών αναγκών της ζωής του. Σύμφωνα με αναφορές, ο Μπετόβεν έκανε βόλτες μέσα στο δωμάτιο του προσπαθώντας να σκεφτεί συνθέσεις και στη συνέχεια έριχνε κανάτες με νερό μέσα στην μπανιέρα του, συνεχίζοντας το έργο του.

Όνορε Ντε Μπαλζάκ

Ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ είναι ένας από τους πιο διάσημους Γάλλους μυθιστοριογράφους και συγκαταλέγεται στους θεμελιωτές του ρεαλισμού στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία. Αυτό που δεν είναι τόσο γνωστό για τον λογοτέχνη, είναι ότι έπινε έως και 50 φλυτζάνια καφέ την ημέρα, προκειμένου να καταφέρνει να μένει ξύπνιος. Είχε δηλώσει ότι “ο καφές παίζει τεράστιο ρόλο στη ζωή μου”, και τελικά πέθανε πρόωρα στα 51 του από δηλητηρίαση καφεΐνης.

Λεονάρντο Ντα Βίντσι

Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι δεν αγαπούσε τον ύπνο, καθώς χρειαζόταν αρκετό χρόνο για να αναπτύξει τις ιδέες του. Προκειμένου να εξοικονομεί χρόνο από τον ύπνο του, αλλά και να είναι ξεκούραστος, ο πολυμήχανος Ντα Βίντσι επινόησε μία πειραματική μέθοδο ξεκούρασης αρκετά παράδοξη, αλλά τελικά μάλλον αποτελεσματική. Ανακάλυψε, λοιπόν, έναν τρόπο να κοιμάται 15 λεπτά κάθε τέσσερις ώρες. Έτσι έκανε τον δικό του πολυφασικό ύπνο που τον ακολούθησε για χρόνια χωρίς να νιώθει καθόλου κούραση. Ο Τόμας Έντισον ήταν επίσης οπαδός αυτής της μεθόδου ανάπαυσης, κάτι που θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί οι δύο αυτοί άνθρωποι κατάφεραν τόσα πολλά.

Ο Πυθαγόρας θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα μυαλά στην φιλοσοφία και τα μαθηματικά. Ήταν χορτοφάγος και παρά την διατήρηση αυτού του αυστηρού τρόπου ζωής, υπήρχε ένα τρόφιμο το οποίο απεχθανόταν. Το τρόφιμο αυτό ήταν τα φασόλια, τα οποία απαγόρευε στους μαθητές του να τρώνε, ακόμα και να αγγίζουν, επειδή πίστευε ότι οι άνθρωποι και τα φασόλια είναι φτιαγμένοι από την ίδια ύλη.

Νίκολα Τέσλα

Άλλος ένας εφευρέτης που είχει περίεργες συνήθειες όσον αφορά τον ύπνο ήταν ο Σέρβο-Αμερικανός Νίκολα Τέσλα. Έτσι κοιμόταν μόνο δύο ώρες την ημέρα, αλλά αυτό δεν ήταν το πιο περίεργο πράγμα που έκανε. Λέγεται ότι συνήθιζε κάθε βράδυ να πιέζει 100 φορές τα δάχτυλα των ποδιών του, πράγμα το οποίο, όπως έλεγε, βοηθούσε στην ενίσχυση των εγκεφαλικών του κυττάρων. Απολάμβανε επίσης την παρέα των περιστεριών, αλλά μισούσε τα κοσμήματα και υπερβολικές τις γυναίκες.

Άλμπερτ Αϊνστάιν

Οι εκκεντρότητες του Αϊνστάιν είναι αρκετές και ποικίλες. Ως αγόρι άργησε να αναπτυχθεί, ενώ αγωνίστηκε για να μάθει να μιλάει. Καθώς μεγάλωνε, οι συνήθειες του έγιναν ακόμα πιο περίεργες. Άφηνε τα μαλλιά του να μεγαλώνουν πολύ γιατί ήταν αρκετά τσιγκούνης για να πληρώσει κουρέα, ήταν μανιακός με τα αυγά και σχεδόν κάθε ημέρα έτρωγε δύο αυγά τηγανητά για πρωινό και δεν φορούσε ποτέ κάλτσες, καθώς πίστευε ότι ήταν περιττές.

Φρίντριχ Νίτσε

Ο Νίτσε θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους φιλόσοφους της Ευρώπης, το έργο του οποίου έχει επηρεάσει πολλές πτυχές της σύγχρονης φιλοσοφίας και της πνευματικής ιστορίας. Αυτό που τον χαρακτήριζε ήταν ότι δεν έγραφε ποτέ καθιστός. Έγραφε πάντα όρθιος και επέπληττε όποιον δεν ακολουθούσε την τακτική του

Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι τα σπίτια έχουν πόρτες, για την προστασία από εξωγενείς παράγοντες. Άραγε, πως θα νιώθατε εσείς, εάν μένατε σ’ ένα σπίτι, που δεν θα είχε καθόλου πόρτα; Θα μπορούσατε να κοιμηθείτε ήσυχοι το βράδυ;

Και, όταν, λείπατε, από το σπίτι, θα μπορούσατε να αφήσετε μέσα τα πράγματα σας;

Οι παραπάνω ερωτήσεις μπορεί να σας φαίνονται περίεργες, ωστόσο, εντοπίσαμε ένα χωριό στην Ινδία, όπου οι κάτοικοι του μένουν σε σπίτια, χωρίς πόρτες.

Παράλληλα, σ’ αυτό το κείμενο, θα διαβάσετε για ακόμη τρία χωριά, που, ομολογουμένως, θεωρούνται ως τα πιο παράξενα του κόσμου.

Το χωριό χωρίς κλειδαριές και πόρτες

Φανταστείτε ένα μέρος, όπου τα σπίτια δεν έχουν πόρτες και τα καταστήματα μένουν πάντα ξεκλείδωτα. Παρ’όλα αυτά, όμως, οι ντόπιοι αισθάνονται ασφαλείς. Ο λόγος για το χωριό Shani Shingnapur στην πολιτεία Μαχαράστρα της Ινδίας, όπου κανένα σπίτι δεν έχει πόρτα, λόγω της πίστης των χωρικών στην θεϊκή οντότητα Shani (προσωποποίηση του πλανήτη Κρόνου), που θεωρείται προστάτης του χωριού.

Σύμφωνα με τον θρύλο, πριν από περίπου 300 χρόνια, μετά από μια περίοδο έντονων βροχοπτώσεων και πλημμυρών, μια μαύρη πέτρινη πλάκα βρέθηκε ξεβρασμένη στις όχθες του ποταμού Πανασνάλα, που κάποτε περνούσε μέσα από το χωριό. Η παράδοση αναφέρει ότι όταν οι κάτοικοι του χωριού άγγιξαν τον ογκόλιθο μήκους 1,5 μέτρων με ένα ραβδί, τότε, άρχισε να τρέχει αίμα απ’ αυτόν.

Αργότερα το ίδιο βράδυ, ο Shani εμφανίστηκε στον ύπνο του αρχηγού του χωριού, αποκαλύπτοντας ότι η εν λόγω πλάκα ήταν το είδωλό του. Ο Shani διέταξε να μείνει η πλάκα στο χωριό, θέτοντας τον όρο, να μείνει ακάλυπτη, ούτως ώστε να προστατεύει από κάθε κίνδυνο τους κατοίκους.

Αφού οι χωρικοί εγκατέστησαν την τεράστια πλάκα στην μέση του χωριού με μια περίφραξη, αποφάσισαν, στην συνέχεια, να πετάξουν όλες τις πόρτες και τις κλειδαριές.

Μέχρι και σήμερα, οι ντόπιοι αφήνουν τα κοσμήματα και τα χρήματά τους χωρίς να ανησυχούν για το ενδεχόμενο κλοπής, πιστεύοντας ακράδαντα στον θεό – φύλακα τους. Ακόμη και οι δημόσιες τουαλέτες στην πλατεία του χωριού έχουν απλώς μια λεπτή κουρτίνα στην είσοδο.

Οι ντόπιοι δεν ζητούν καν από τους γείτονές τους να προσέχουν το σπίτι τους, ενόσω λείπουν από το χωριό. Και αυτό, διότι, πιστεύουν ότι οι κλέφτες θα τιμωρηθούν αμέσως με τύφλωση και θα αντιμετωπίσουν επτάμισι χρόνια κακής τύχης. Μάλιστα, το χωριό προσελκύει ημερησίως περισσότερους από 40.000 επισκέπτες απ’ όλη την Ινδία, προκειμένου να προσκυνήσουν και να αφήσουν τάματα και αφιερώματα στην ιερή πλάκα.

To χωριό του ύπνου

Πριν από περίπου μια δεκαετία, πάνω από 140 κάτοικοι στα μικρά χωριά Καλάτσι και Κρασνογκόρσκ, στο Βόρειο Καζακστάν έπεφταν σε βαθύ ύπνο για αρκετές ώρες, ίσως και ημέρες, και, όταν ξυπνούσαν δεν θυμόνταν απολύτως τίποτα, υποφέροντας από έντονους πονοκεφάλους και αδυναμία. Η επιδημία του ύπνου επηρέαζε όλες τις ηλιακές ομάδες, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ανέφεραν ότι ένιωθαν υπνηλία καθώς περπατούσαν στον δρόμο, βιώνοντας και παραισθήσεις.

Η μυστηριώδης ασθένεια, που παρουσιάστηκε το Μάρτιο του 2013 για πρώτη φορά, παρέμενε ένα μεγάλο ερωτηματικό, και οι ειδικοί προσπαθούσαν να βρουν την αιτία. Τελικά, το μυστήριο λύθηκε, μετά από ελέγχους που πραγματοποιήθηκαν στα ορυχεία ουρανίου. Αφού ανέλυσαν τα αποτελέσματα των ιατρικών εξετάσεων των κατοίκων, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η υπνηλία προήλθε από τα αυξημένα επίπεδα μονοξειδίου του άνθρακα και υδρογονανθράκων στην ατμόσφαιρα.

To μπλε χωριό

Το χωριό Χουσκάρ (Júzcar) κοντά στην Μάλαγα συγκαταλεγόταν στα Λευκά Χωριά της Ανδαλουσίας, όπου τα σπίτια είναι ασβεστωμένα με λευκό χρώμα. Όμως, το χωριό άλλαξε τελείως όψη και βάφτηκε μπλε, όταν το 2011, η Sony Pictures το επέλεξε για να προωθήσει την ταινία «Τα στρουμφάκια».

Μετά την εισπρακτική επιτυχία της ταινίας και την εκτόξευση των τουριστικών ροών στο χωριό, διεξήχθη ψηφοφορία για να αποφασίσουν οι κάτοικοι εάν επιθυμούν τα σπίτια να ξαναγίνουν λευκά ή να διατηρηθεί το μπλε χρώμα. Η πλειοψηφία των κατοίκων αποφάσισε τελικά όλα τα κτίρια να παραμείνουν μπλε.

Το «στρουμφοχωριό» συνεχίζει να προσελκύει μέχρι και σήμερα χιλιάδες επισκέπτες, ενώ στην τοπική κοινωνία αποκαλείται πλέον ως «La Aldea Azul» (το μπλε χωριό).

To χωριό «Κουνγκ φου»

Όλοι οι κάτοικοι του χωριού Ντάξι της επαρχία Γκουανγκσί στην Κίνας γνωρίζουν Κουνγκ φου, από τα μικρά παιδιά μέχρι τους συνταξιούχους και από τους πλανόδιους πωλητές μέχρι τους αγρότες. Μάλιστα, οι 8.000 κάτοικοι του χωριού εξασκούνται στην πολεμική τέχνη δύο φορές την ημέρα – μία το πρωί και μία το βράδυ – με αποτέλεσμα η κοινότητα να είναι ευρέως γνωστή και ως «χωριό Κουνγκ φου».

Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, πριν από 150 χρόνια, ένας μοναχός Σαολίν μετακόμισε στο χωριό και μερικοί ντόπιοι δεν επιθυμούσαν την παρουσία του στο χωριό.

Για να αντιμετωπίσει τις ακραίες επιθέσεις σε βάρος του, ο μοναχός Σαολίν αμύνθηκε, επιδεικνύοντας τις δεξιότητες του στην πολεμική τέχνη. Κάποιοι εντυπωσιάστηκαν από τις απίστευτες ικανότητες και του ζήτησαν να τους διδάξει και να τους μυήσει στα μυστικά της περίφημης πολεμικής τέχνης.