Αρχείο κατηγορίας Περίεργα και Παράξενα

3.000 εργάτες και 13 μήνες για ένα από τα πιο εμβληματικά κτίρια στον κόσμο

Οι άνθρωποι, κατά καιρούς, έχουν δημιουργήσει μερικά πραγματικά εντυπωσιακά μνημεία και κτίρια που μιλούν για το πόσο μακριά έχουμε φτάσει ως είδος και πόσα μπορούμε να πετύχουμε. Ανάμεσα σε αυτά και το Empire State Building.

Σύμφωνα με το ThoughtCo., αυτό το επίτευγμα που καθορίζει τον ορίζοντα της Νέας Υόρκης ήταν το ψηλότερο κτίριο του κόσμου κατά τη στιγμή της ολοκλήρωσής του και όπως είναι αναμενόμενο, η κατασκευή του ήταν μεγάλη πρόκληση. Κάτι που συνεπάγεται ότι και ο αριθμός των τούβλων που χρειάστηκε είναι απλά εντυπωσιακός.

Η Britannica αναφέρει ότι το Empire State Building ήταν το μεγαλύτερο κτίριο στον κόσμο για μερικές δεκαετίες, μέχρι που οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέρριψαν το δικό τους ρεκόρ με το One World Trade Center το 1972 (όχι το μοναχικό κτίριο που κοσμεί σήμερα τον ορίζοντα της Νέας Υόρκης, αλλά ο αρχικός πύργος του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου). Μέχρι τότε, το ίδιο το Empire State Building είχε διαφοροποιηθεί κάπως σε ύψος, με την προσθήκη μιας ακόμη κεραίας, αλλά αυτό το ίδιο άλλαξε και πάλι στα μέσα της δεκαετίας του 1980.

Σύμφωνα με τα Παγκόσμια Ρεκόρ Γκίνες, το Burj Khalifa στο Ντουμπάι ονομάστηκε το νέο ψηλότερο κτίριο στον κόσμο τον Ιανουάριο του 2010, με το ύψος του να φτάνει περίπου τα 830 μέτρα, γεγονός που το καθιστά υπερδιπλάσιο από το μέγεθος του Empire State Building.

10 εκατομμύρια από τα πιο διάσημα τούβλα στην ιστορία και 3.000 εργάτες

Το έργο του Empire State Building, σύμφωνα με το grunge.com, ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1929, με τους Shreve, Lamb & Harmon Associates, τους αρχιτέκτονες του κτιρίου, να διατυμπανίζουν με περισσή υπερηφάνεια ότι θα διέθετε περισσότερους από 100 ορόφους -έναν ουρανοξύστη που όμοιό του δεν είχε ξαναδεί ο κόσμος. Όπως και έγινε.

Το κτίριο ολοκληρώθηκε σε λίγο περισσότερο από έναν χρόνο (περίπου 13 μήνες), με τα εγκαίνια να πραγματοποιούνται τον Μάιο του 1931. Πώς τα κατάφεραν σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα να φτιάξουν ένα τόσο σπουδαίο έργο;

Το Walks Of New York αποδίδει τα εύσημα στους αμέτρητους ταλαντούχους οικοδόμους και μεταλλουργούς, οι οποίοι σκαρφάλωναν επιδέξια σε ιλιγγιώδη ύψη πάνω από τους δρόμους. Μέχρι και 3.000 άνθρωποι δούλευαν σε αυτό κάθε φορά.

Για την εποχή του το Empire State Building ήταν ένα τρομακτικό, εκπληκτικό έργο, αν αναλογιστεί κανείς ότι ζυγίζει 365.000 τόνους και συναρμολογήθηκε με ρυθμό 4,5 ορόφων κάθε εβδομάδα. Για την κατασκευή του, μάλιστα, απαιτήθηκαν 730 τόνοι μετάλλου και χρησιμοποιήθηκαν περίπου 10 εκατομμύρια τούβλα !!!

Έχουν το δικό τους νόημα για τη ζωή

Σπουδαία λόγια από τον Βρετανό κωμικό και ηθοποιό που σήμερα θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες της οθόνης.

1. «Τίποτα δεν είναι μόνιμο σ’ αυτόν τον διεστραμμένο κόσμο, ούτε καν τα βάσανά μας»
2. «Περισσότερο από την εξυπνάδα, χρειαζόμαστε την καλοσύνη και την ευγένεια»
3. «Υπάρχει κάτι που είναι εξίσου αναπόφευκτο με το θάνατο. Και αυτό είναι η ζωή»
4. «Δεν θα βρεις ποτέ ένα ουράνιο τόξο αν κοιτάς κάτω»
5. «Ο χρόνος είναι ο καλύτερος συγγραφέας. Πάντα γράφει το τέλειο τέλος»
6. «Ο καθρέφτης είναι ο καλύτερός μου φίλος, επειδή όταν κλαίω, δεν γελά ποτέ»
7. «Μια μέρα χωρίς γέλιο είναι μια μέρα χαμένη»

Η Αυστραλία είναι μοναδική από πολλές απόψεις. Φιλοξενεί ένα ευρύ φάσμα τοπίων και μερικά από τα πιο ασυνήθιστα ζώα στη Γη. Πρόκειται, επίσης, για το μοναδικό μέρος στη Γη που χαρακτηρίζεται και ως χώρα και ως ήπειρος. Ο ορισμός της ηπείρου δεν είναι τόσο συγκεκριμένος όσο θα περίμενε κανείς, αλλά μερικές ιδιότητες βοηθούν την Αυστραλία να κερδίσει αυτή τη διάκριση.

Σύμφωνα με το mentalfloss.com, η ιδιότητα της χερσαίας μάζας ως χώρας είναι αδιαμφισβήτητη. Μια χώρα ορίζεται ως «ένα έθνος με δική του κυβέρνηση, που κατέχει μια συγκεκριμένη περιοχή» και από το 1901, η Κοινοπολιτεία της Αυστραλίας -όπως είναι επίσημα γνωστή- ταιριάζει σε αυτή την περιγραφή.

Η διεκδίκηση της Αυστραλίας ως ηπειρωτικής χώρας είναι λίγο πιο επισφαλής. Δεν υπάρχει επιστημονικός ορισμός που να χρησιμοποιείται για την κατηγοριοποίηση αυτών των γεωγραφικών γιγάντων. Τείνουν να είναι μεγάλες χερσαίες μάζες με τις δικές τους τεκτονικές πλάκες και αρκετά απομονωμένες ώστε να καλλιεργούν μοναδικούς πολιτισμούς και πληθυσμούς φυτών και ζώων. Ωστόσο, αυτοί δεν είναι σκληροί και σταθεροί κανόνες.

Η Ευρώπη και η Ασία μοιράζονται μια κοινή τεκτονική πλάκα, αλλά οι πολιτισμικές τους διαφορές δικαιολογούν το διαχωρισμό τους σε δύο ηπείρους (αν και το όριο που χωρίζει τη μία από την άλλη αλλάζει συνεχώς).

Γιατί η Αυστραλία είναι ήπειρος αλλά όχι νησί ;

Το μέγεθος είναι ο πιο ασταθής παράγοντας στην περίπτωση της Αυστραλίας. Είναι η μικρότερη ήπειρος με 2,9 εκατομμύρια τετραγωνικά μίλια, και στην πραγματικότητα είναι πιο κοντά σε μέγεθος στη Γροιλανδία παρά στη Νότια Αμερική. Τι κάνει λοιπόν την Αυστραλία ήπειρο και τη Γροιλανδία νησί;

Η ιδιαιτερότητα της Αυστραλίας έχει μεγάλη βαρύτητα εδώ. Η απομονωμένη θέση της επέτρεψε να υποστηρίξει ομάδες ιθαγενών με ξεχωριστούς πολιτισμούς, καθώς και άγρια ζωή που δεν μπορεί να βρεθεί αλλού στον πλανήτη. Οι αυτόχθονες πολιτισμοί και τα ζώα της Γροιλανδίας, ωστόσο, μπορούν επίσης να βρεθούν σε ολόκληρη την Αρκτική.

Αν το γεγονός ότι η Αυστραλία είναι ταυτόχρονα χώρα και ήπειρος σας προκαλεί έκπληξη, υπάρχουν και πιο εντυπωσιακές αλήθειες όπως το γεγονός ότι η Αλάσκα είναι ταυτόχρονα η δυτικότερη και η ανατολικότερη πολιτεία των ΗΠΑ.

Οι κάτοικοί της απολαμβάνουν τέσσερις κούπες καφέ ημερησίως

Είτε προτιμάτε έναν εύκολο πρωινό στιγμιαίο καφέ είτε αφιερώνετε το χρόνο σας πίνοντας έναν πλούσιο καπουτσίνο, να ξέρετε ότι είστε μέλος μιας διεθνούς λέσχης «λατρείας» της καφεΐνης. Το World Population Review κατατάσσει τον καφέ ως ένα από τα κορυφαία εξαγόμενα προϊόντα -δεύτερο μόνο μετά το πετρέλαιο.

Η κατανάλωση καφέ παγκοσμίως

Από ανεξάρτητους οίκους έως διεθνή brands, ο καφές έχει γίνει βασικό στοιχείο σε νοικοκυριά και εστιατόρια σε όλο τον κόσμο. Και τα στατιστικά του καφέ συνεχίζουν να αυξάνονται, καθώς σύμφωνα με το Statista, πάνω από 166 εκατομμύρια σάκκοι καφέ, ο καθένας ζυγίζοντας πάνω από 60 κιλά, παρασκευάζονται και απολαμβάνονται κάθε χρόνο.

Μόνο στη Βραζιλία, μια έρευνα που διεξήχθη από το Ινστιτούτο Γεωγραφίας και Στατιστικής της Βραζιλίας διαπίστωσε ότι οι Βραζιλιάνοι απολαμβάνουν σχεδόν 80 λίτρα καφέ ανά άτομο ετησίως, σημειώνει το The Brazil Business. Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Καφέ, η Βραζιλία ηγείται, επίσης, του πακέτου των παραγωγών φυσικών κόκκων καφέ, στέλνοντας εκατομμύρια κόκκους Arabica και Robusta σε κοντινές και μακρινές χώρες. Αλλά ποιος είναι υπεύθυνος για όλη αυτή την κατανάλωση καφέ;

Οι φανατικοί του καφέ βρίσκονται ιδιαίτερα σε αυτή την περιοχή

Με μια ιστορία που ξεκινά από τον 10ο αιώνα, είναι ξεκάθαρο ότι ο καφές ήρθε για να μείνει. Από την καθημερινή φινλανδική συνήθεια των τεσσάρων φλιτζανιών καφέ που ακολουθείται από τα τρία της Νορβηγίας, οι ευρωπαϊκές χώρες αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος των παγκόσμιων φίλων καφέ. Η Ισλανδία, η Δανία, η Ολλανδία, η Σουηδία, η Ελβετία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο (σε ισοπαλία με τον Καναδά) βρίσκονται πολύ πίσω, τοποθετώντας την Ευρώπη στο προβάδισμα των διεθνών οπαδών του καφέ με σημαντική διαφορά.

Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Καφέ αναφέρει ότι 2,5 εκατομμύρια τόνοι καφέ καταναλώνονται ετησίως σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση -κάτι που μεταφράζεται σε σχεδόν εννέα κιλά καφέ ανά άτομο! Αυτό κάνει ξεκάθαρα την Ευρώπη την περιοχή του κόσμου που καταναλώνει περισσότερο καφέ από οπουδήποτε αλλού.

Με σταθερές ανοδικές τάσεις, η παγκόσμια δημοτικότητα του καφέ δεν δείχνει σημάδια επιβράδυνσης, γι’ αυτό να είστε σίγουροι ότι οπουδήποτε στον κόσμο βρεθείτε, μία κούπα καφέ σίγουρα θα έχετε τη δυνατότητα να απολαύσετε.

Όχι για να κρύβει το αίμα κατά τις μάχες των μελών της φρουράς

Ο βρετανικός στρατός ήταν γνωστός για δύο βασικά στοιχεία: το τρομερό ναυτικό του και τα κόκκινα παλτά του. Το χρώμα, τους, μάλιστα, επιλέχθηκε να είναι το έντονο κόκκινο για έναν απρόσμενα απλό λόγο, και όχι για να κρύβει το αίμα κατά τις μάχες των μελών της φρουράς.

Πώς δημιουργήθηκε η βρετανική, βασιλική φρουρά

Το 1661, σύμφωνα με το History Extra, ο βασιλιάς Κάρολος Β’ δημιούργησε μια μικρή δύναμη που θα χρησίμευε ως η προσωπική του βασιλική φρουρά. Αριθμούσε μόλις 4.000 φρουρούς, αλλά σηματοδότησε μια καινοτομία που θα άντεχε στο πέρασμα των χρόνων και αμέτρητους νέους ηγεμόνες. Αυτές οι βασιλικές δυνάμεις θα συνέχιζαν να είναι γνωστές ως τέτοιες, ακόμη και όταν το κοινοβούλιο έφτασε να αναλάβει περισσότερο τον έλεγχό τους κατά την εποχή του Γουλιέλμου της Οράγγης και της Μαρίας κοντά στα τέλη του 17ου αιώνα.

Οι βρετανικές δυνάμεις, αναφέρει το Military History Now, έμειναν γνωστές στο πέρασμα των χρόνων για την κόκκινη ενδυμασία τους. Αν και μπορεί να φαίνεται ανέφικτο, οι μαχητές δεν διέθεταν τα όπλα ή την τεχνολογία για να πολεμήσουν με οποιονδήποτε άλλο τρόπο παρά μόνο από κοντά, ακόμη και χρησιμοποιώντας τα πυροβόλα όπλα της εποχής. Αυτό κατέστησε την έννοια του καμουφλάζ περιττή (και ούτως ή άλλως αδύνατη να εφαρμοστεί).

Έτσι, το Merriam-Webster δηλώνει ότι το όνομα «Redcoat» χρησιμοποιήθηκε συνήθως για να περιγράψει τους Βρετανούς στρατιώτες ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του Επαναστατικού Πολέμου. Υπήρχε, όμως, ένας άλλος λόγος για τον οποίο φορούσαν την κόκκινη απόχρωση σήμα κατατεθέν, ο οποίος, μάλιστα, αποδείχθηκε περισσότερο πρακτικός.

Ο απρόσμενα απλός λόγος για το χρώμα της κόκκινης στολής της βρετανικής, βασιλικής φρουράς

Σύμφωνα με το Live Science, λοιπόν, η ιδέα ότι το χρώμα των κόκκινων παλτών επιλέχθηκε επειδή έκρυβε κηλίδες αίματος είναι μια κοινή παρανόηση. Ο Richard Fitzwilliams, βασιλικός εμπειρογνώμονας, σύμφωνα με το grunge.com, δήλωσε ότι αυτό δεν συνέβαινε στην πραγματικότητα. Σύμφωνα με τον Fitzwilliams, «οι Βρετανοί στρατιώτες φορούσαν παραδοσιακά κόκκινο… επειδή ήταν η φθηνότερη και πιο εύκολα διαθέσιμη βαφή».

Επίσης, τα χαρακτηριστικά μεγάλα γούνινα καπέλα που συνεχίζουν να φορούν είχαν συγκεκριμένο σκοπό. Φτιάχνονται από τη γούνα καναδικών μαύρων αρκούδων και ο Fitzwilliams προσθέτει ότι «η ιδέα ήταν ότι έκανε τους πεζούς στρατιώτες να φαίνονται πιο ψηλοί και επομένως πιο τρομακτικοί σε περίπτωση μάχης».

Βλέποντας ένα πυροσβεστικό όχημα στο δρόμο με τις σειρήνες του να ηχούν δυνατά μπορεί να σας έρθουν πολλά πράγματα στο μυαλό. «Πού είναι η φωτιά;» είναι το πρώτο, «ελπίζω να μην είναι το σπίτι μου» μπορεί να είναι το δεύτερο, ενώ πολλοί μπορεί να αναρωτηθούν κάποια στιγμή «γιατί είναι κόκκινο το πυροσβεστικό όχημα»;

Αν και το κόκκινο είναι αναμφίβολα εντυπωσιακό, οι περισσότεροι άνθρωποι αναγνωρίζουν τα πυροσβεστικά οχήματα λόγω των σειρήνων και των φώτων που αναβοσβήνουν, καθώς θα ακούσετε ένα από αυτά πολύ πριν το δείτε. Γιατί, όμως, τα πυροσβεστικά οχήματα είναι κόκκινα;

Σύμφωνα με τους ειδικούς σε θέματα αυτοκινήτων της J.D. Power, η ιστορία είναι γεμάτη με θεωρίες. Πριν από την έλευση του αυτοκινήτου, ο εξοπλισμός πυρόσβεσης ήταν τοποθετημένος σε άμαξες που έσερναν άλογα. Αυτές οι άμαξες, οι οποίες είχαν επαναχρησιμοποιηθεί από αγροκτήματα, ήταν συχνά βαμμένες κόκκινες στο κάτω μέρος του αμαξώματός τους, επειδή το κόκκινο ήταν ένα φθηνό χρώμα και επειδή συχνά έκρυβε τη βρωμιά και τα χτυπήματα από τους δρόμους. Όταν οι πυροσβεστικές υπηρεσίες υιοθέτησαν τα χαρακτηριστικά αυτοκίνητά τους, υιοθέτησαν και το χρώμα τους.

Αλλά αυτό δεν εξηγεί εύκολα πώς τα πυροσβεστικά οχήματα με μηχανές ήταν διακοσμημένα με κόκκινο χρώμα. Μια άλλη, πιο αξιόπιστη θεωρία υποστηρίζει ότι ο πρωτοπόρος της αυτοκινητοβιομηχανίας Χένρι Φορντ είχε μεγάλη σχέση με αυτό. Στις αρχές του 20ού αιώνα, το μοντέλο Τ του Ford ήταν το πιο δημοφιλές όχημα στους δρόμους. Μεταξύ 1914 και 1925, το Τ ήταν διαθέσιμο σε ένα χρώμα –το μαύρο. Όταν τα πυροσβεστικά οχήματα βγήκαν στους δρόμους, ήταν λογικό να βαφτούν κόκκινα για να ξεχωρίζουν από τον στόλο των επιβατικών οχημάτων της εταιρείας.

Σύμφωνα με το mentalfloss.com, έχουν διεξαχθεί μελέτες που εξέταζαν διάφορους χρωματικούς συνδυασμούς για τα οχήματα έκτακτης ανάγκης, συχνά με αντίθετα αποτελέσματα. Ενώ χρώματα όπως το κίτρινο λάιμ είναι πιο αισθητά από το κόκκινο, για παράδειγμα, δεν ωφελεί πολύ αν οι οδηγοί δεν συνδέουν το χρώμα με τα επείγοντα περιστατικά.

Ενώ υπάρχουν μερικοί διαφορετικοί λόγοι για τους οποίους τα πυροσβεστικά οχήματα βάφτηκαν αρχικά κόκκινα, τα πυροσβεστικά οχήματα παραμένουν κόκκινα απλώς και μόνο επειδή θα ήταν δύσκολο να ξεμάθουμε τη συσχέτισή μας ότι το κόκκινο χρώμα ισοδυναμεί με επείγοντα περιστατικά.

Το μετρό της Μόσχας είναι ένα μεγάλο μουσείο. Λειτούργησε για πρώτη φορά στις 15 Μαΐου 1935 και ογδόντα χρόνια αργότερα υποδέχεται και μεταφέρει έως εννέα εκατομμύρια ανθρώπους. Αρχικά είχε μια γραμμή 13 σταθμών που κάλυπτε 11 χιλιόμετρα ενώ σήμερα αριθμεί 199 σταθμούς, που καλύπτουν 331,4 χιλιόμετρα. Το μεγαλύτερο κομμάτι του είναι υπόγειο, με το βαθύτερο σημείο να φτάνει τα 74 μέτρα. Καθημερινά γίνονται σχεδόν 10.000 δρομολόγια, που στις ώρες αιχμής φτάνουν τα δύο δρομολόγια το λεπτό. Οι περισσότεροι σταθμοί έχουν εκπληκτική διακόσμηση, γι’ αυτό τους αποκαλούσαν “παλάτια του λαού”.

Πρόκειται για ένα μείγμα μπαρόκ, κλασικισμού, σοβιετικού ρεαλισμού. Μέσα σε αυτό θα δείτε χάλκινα και μαρμάρινα αγάλματα, ζωοφόρους, ανάγλυφα, παράθυρα βιτρό, και ψηφιδωτά φτιαγμένα με μάρμαρο, γρανίτη και γυαλί. Από την άλλη πλευρά υπάρχουν εικόνες από τον αθλητισμό, την γεωργία, τη βιομηχανία, και παραστάσεις από σημαντικές νίκες και φυσικά από την Οκτωβριανή Επανάσταση.

Τα πρώτα σχέδια για ένα υπόγειο μέσο μεταφοράς πραγματοποιήθηκαν το 1902, ενώ λειτουργούσαν ήδη τα υπόγεια μετρό στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη. Παρόλα αυτά, τα σχέδια καθυστέρησαν και αναβίωσαν από το Στάλιν. Η πρώτη γραμμή που κατασκευάστηκε ήταν η Sokolnicheskaya και εγκαινιάστηκε το 1935 με μόνο 13 σταθμούς.

Το πρώτο όνομα του μετρό ήταν Metropoliten imeni Lazarya Kaganovitcha προς τιμήν του στενού συνεργάτη και φίλου του Ιωσήφ Στάλιν, Λάζαρ Καγκανόβιτς, ο οποίος ήταν και ο υπεύθυνος της κατασκευής του μετρό.

Ποιό είναι το παλαιότερο μετρό του κόσμου με 270 σταθμούς και με μισό εκατομμύριο ποντίκια να κατοικούν στις σήραγγες του;…

Σύμβολο του Λονδίνου, καταφύγιο κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μέσο μετακίνησης 4 εκατομμυρίων ανθρώπων ημερησίως παρά τις συχνές βλάβες, το «tube», το παλαιότερο μετρό στον κόσμο, γιορτάζει αυτήν την εβδομάδα τα 150 του χρόνια.

Η ιστορία του λονδρέζικου μετρό σε αριθμούς:

– Το μετρό έχει 270 σταθμούς.

– Η πιο σύντομη απόσταση είναι αυτή από την Λέστερ Σκουέρ ως το Κόβεν Γκάρντεν, μόλις 300 μέτρα.

– Το εισιτήριο κοστίζει 5,5 ευρώ. Τιμή ανά χιλιόμετρο μεγαλύτερη από αυτή του Οριάν Εξπρές.

– Η πιο μεγάλη διαδρομή, χωρίς να χρειαστεί κάποιος να αλλάξει γραμμή είναι 54,9 χιλιόμετρα ανάμεσα στο Γουέστ Ρούισλιπ και το Επινγκ στην Κεντρική Γραμμή (Κόκκινη).

– Το δίκτυο του μετρό καλύπτει 402 χιλιόμετρα και εξυπηρετεί περίπου 1,1 δισεκατομμύριο επιβάτες το χρόνο.

– Ο σταθμός ‘Ειντζελ κατέχει το ρεκόρ του μεγαλύτερου βάθους στην δυτική Ευρώπη. Οι σκάλες του φτάνουν τα 60 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της Γης.

– Η απόσταση που διανύουν κάθε χρόνο οι συρμοί του μετρό του Λονδίνου αντιστοιχούν με το 90πλάσιο της απόστασης ανάμεσα στη Γη και τη Σελήνη.

– Στη διάρκεια του Β’Παγκοσμίου Πολέμου περίπου 175.000 Λονδρέζοι περνούσαν τις νύχτες τους στο μετρό για να προστατευτούν από τους βομβαρδισμούς.

– Το σχέδιο του μετρό, δια χειρός Χάρι Μπεκ, αποτελεί σύμβολο του Λονδίνου και τυπώθηκε για πρώτη φορά το 1933.

– Το μετρό χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά της σορού του πρωθυπουργού Γουίλιαμ Γκλαντστόουν το 1898.

– Η βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ κατέβηκε για πρώτη φορά στο μετρό το 1969 για να εγκαινιάσει τη γραμμή Βικτόρια.

– Σύμφωνα με εκτιμήσεις, περίπου μισό εκατομμύριο ποντίκια κατοικούν στις σήραγγες.

Το Πεκίνο έγινε πριν από λίγες μέρες η πόλη με το μεγαλύτερο δίκτυο Μετρό στον κόσμο ξεπερνώντας τη Σαγκάη, επίσης στην Κίνα. Στα τέλη Δεκεμβρίου παραδόθηκαν δύο επεκτάσεις οι οποίες μεγάλωσαν το δίκτυο του Μετρό που πλέον εκτείνεται σε μήκος μήκος 699,3 χλμ και διαθέτει 23 γραμμές και 405 σταθμούς, 62 εκ των οποίων είναι σταθμοί μετεπιβίβασης. 

Συγκριτικά με την Αθήνα (συμπεριλαμβανομένης και της γραμμής προς το Αεροδρόμιο), το δίκτυο είναι 4,1 φορές μεγαλύτερο αν και ο πληθυσμός του Πεκίνου είναι 5,8 φορές μεγαλύτερος από ολόκληρο τον πληθυσμό της Αττικής. Το Πεκίνο όμως αναμένεται μέσα στην επόμενη δεκαετία να ξεπεράσει την Αθήνα και αναλογικά αφού αυτή τη στιγμή βρίσκονται υπό κατασκευή και υπό μελέτη επεκτάσεις που θα αυξήσουν το συνολικό μήκος των γραμμών σε 998,5 χλμ. 

Στις 28 Δεκεμβρίου παραδόθηκε μία επέκταση 16,6 χλμ της γραμμής 7 με 9 νέους σταθμούς και μία επέκταση 4,5 χλμ της γραμμής Batong. Δύο από τους σταθμούς είναι κοινοί και για τις δύο γραμμές. 

Δεν είναι όμως μόνο το Πεκίνο που είδε το δίκτυο του Μετρό να αυξάνεται τον τελευταίο μήνα του 2018. Σε άλλες 9 πόλεις τις Κίνας παραδόθηκαν επεκτάσεις γραμμών Μετρό συνολικού μήκους πάνω από 160 χλμ:

• Στο Guangzhou, παραδόθηκε επέκταση μήκους 35,3 χλμ με το συνολικό μήκος των γραμμών Μετρό της πόλης να φτάνει πλέον τα 513 χλμ.
• Στο Chengdu παραδόθηκαν 49 επιπλέον χλμ στη γραμμή 5 και 25,8 χλμ στη γραμμή 10.
• Στην πόλη Jinan, 21,6 χλμ με 14 σταθμούς
• Στο Zhengzhou, 10,3 χλμ με 6 σταθμούς επιπλέον μίας επέκτασης που παραδόθηκε το Νοέμβριο
• Στο Guiyang μία μικρή επέκταση που πρόσθεσε ένα νέο τερματικό σταθμό
• Στο Tianjin η γραμμή 1 επεκτάθηκε με 4 νέους σταθμούς.
• Στο Guangzhou, επέκταση της γραμμής 8 κατά 1,8 χλμ.
• Στο Chongqing παραδόθηκαν δύο επεκτάσεις μήκους 9,5 και 5,6 χλμ.
• Στο Qingdao, παραδόθηκε επέκταση μήκους 4,2 χλμ.

Σήμερα, η Κίνα διαθέτει περισσότερα από 40 συστήματα Μετρό σε ολόκληρη την επικράτεια της (αλλού αναφέρονται έως και 60, αφού διαφορετικά συστήματα μπορούν να εξυπηρετούν την ίδια πόλη). Σχεδόν κάθε μήνα των τελευταίων ετών παραδίδεται έστω και μία επέκταση γραμμής Μετρό σε κάποια πόλη της Κίνα.  

Στον κατάλογο με τα 15 μεγαλύτερα συστήματα Μετρό σε μήκος γραμμών, τα 9 βρίσκονται στην Κίνα:

1. Πεκίνο – Κίνα – 699,3 χλμ, 405 σταθμοί
2. Σαγκάη – Κίνα – 676 χλμ, 345 σταθμοί
3. Κουανγκτσόου – Κίνα – 514,8 χλμ, 266 σταθμοί
4. Λονδίνο – Ηνωμένο Βασίλειο – 402 χλμ, 270 σταθμοί
5. Μόσχα – Ρωσία – 397,3, 232 σταθμοί
6. Νέα Υόρκη – ΗΠΑ – 380,2 χλμ., 424 σταθμοί
7. Ναντσίνγκ – Κίνα – 378 χλμ, 159 σταθμοί
8. Σεούλ – Νότια Κορέα – 353,2 χλμ, 331 σταθμοί
9. Δελχί – Ινδία – 347, 6, 229 σταθμοί
10. Ουχάν – Κίνα – 339 χλμ, 217 σταθμοί
11. Τσονγκτσίνγκ – Κίνα, 326,9 χλμ, 180 σταθμοί
12. Σενζέν – Κίνα – 303,4 χλμ, 215 σταθμοί
13. Τσενγκντού – Κίνα – 302,7 χλμ, 216 σταθμοί
14. Μαδρίτη – Ισπανία – 288,5 χλμ. 302 σταθμοί
15. Τιεντσίν – Κίνα – 236 χλμ, 145 σταθμοί

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μια σύγχρονη μητρόπολη χωρίς μετρό. Αυτή η υπόγεια μεταφορά χρησιμοποιείται από τεράστιο αριθμό ανθρώπων καθημερινά. Πού εμφανίστηκε το πρώτο μετρό στον κόσμο;

Η πρώτη γραμμή του μετρό στον κόσμο εμφανίστηκε στο Λονδίνο. Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο πληθυσμός της αγγλικής πρωτεύουσας ήταν δύο εκατομμύρια άνθρωποι και έγινε προβληματικό να μετακινηθείτε από τη μία περιοχή του Λονδίνου στην άλλη.

Το 1855 αποφασίστηκε να χτιστεί ένας υπόγειος σιδηρόδρομος στην πόλη. Η κατασκευή της γραμμής του μετρό ανέλαβε η εταιρεία MetropolitanRailwaj. Πρέπει να σημειωθεί ότι η κατασκευή του μετρό έχει κάνει σημαντικές αλλαγές στην εμφάνιση της αγγλικής πρωτεύουσας. Η γραμμή τοποθετήθηκε με μια τάφρο: οι σήραγγες σκάφησαν σε βάθος περίπου 10 μέτρων, στη συνέχεια τοποθετήθηκαν κιγκλιδώματα, στήθηκε ένα ανώτατο όριο από τούβλα, μετά την οποία γεμίστηκε η τάφρος. Ως εκ τούτου, ένας μεγάλος αριθμός κτιρίων έπεσε κάτω από την κατεδάφιση.

Το συνολικό μήκος της πρώτης γραμμής του μετρό του Λονδίνου ήταν 3600 μέτρα, περιελάμβανε επτά σταθμούς.

Τα εγκαίνια του πρώτου μετρό στον κόσμο πραγματοποιήθηκαν στις 10 Ιανουαρίου 1863. Ο πρίγκιπας της Ουαλίας, ο μελλοντικός βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας, ο Έντουαρντ VII, άνοιξε την κίνηση ενός τόσο ασυνήθιστου τύπου μεταφοράς. Έγινε ο πρώτος επιβάτης του μετρό.

Πώς ήταν οι υπόγειες μεταφορές εκείνη την εποχή; Το θέαμα, πρέπει να πω, δεν ήταν ελκυστικό. Τα τρένα του μετρό λειτουργούν με άνθρακα, με αποτέλεσμα τα πρόσωπα και τα ρούχα των επιβατών να γίνονται γρήγορα μαύρα. Η αναπνοή στο μπουντρούμι δεν ήταν επίσης εύκολη.

Ωστόσο, οι Λονδρέζοι το εκτιμούσαν αυτό, αν και όχι πολύ άνετο, αλλά γρήγορο τρόπο μεταφοράς. Ήδη την πρώτη ημέρα, περίπου 30 χιλιάδες επιβάτες χρησιμοποίησαν τις υπηρεσίες του μετρό. Κατά το πρώτο έτος λειτουργίας, οι υπόγειες μεταφορές μετέφεραν περισσότερους από 9 εκατομμύρια ανθρώπους και τον επόμενο χρόνο περίπου 12 εκατομμύρια.

Σταδιακά, οι μηχανές του μετρό άρχισαν να μεταφέρονται σε ηλεκτρική έλξη. Αλλά χρειάστηκαν περισσότερα από σαράντα χρόνια. Ο υπόγειος σιδηρόδρομος του Λονδίνου τροφοδοτήθηκε πλήρως μόνο το 1905.

Υπάρχουν τώρα 12 υπόγειες γραμμές στο Λονδίνο, οι περισσότερες από τις οποίες συνδέουν το κέντρο της πόλης με τα περίχωρα. Περίπου 3 εκατομμύρια άνθρωποι χρησιμοποιούν αυτήν τη μεταφορά κάθε μέρα, δηλαδή ένα δισεκατομμύριο επιβάτες το χρόνο. Παρά τον εντυπωσιακό αριθμό, αυτό είναι τρεις φορές λιγότερο από ό, τι στο μετρό της Μόσχας – το μεγαλύτερο στον κόσμο.