Αρχείο κατηγορίας Περίεργα και Παράξενα

Η Πυραμίδα του Χέοπα στη Γκίζα της Αιγύπτου είναι το πιο παλιό από τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου, αλλά και το μόνο που διατηρείται μέχρι σήμερα.

Εκτός, από την γιγαντιαία Πυραμίδα, ύψους 139 μέτρων και πλάτους 230 μέτρων, στην λίστα με τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου περιλαμβάνονταν: oι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας, το Άγαλμα του Ολυμπίου Διός, ο Ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο, το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού, ο Κολοσσός της Ρόδου και ο Φάρος της Αλεξάνδρειας.

Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία που ίσως δεν γνωρίζετε για τα 7 θαύματα του σύγχρονου κόσμου, που αποτελούν εξαιρετικά δείγματα των επιτευγμάτων του ανθρώπινου πολιτισμού.

Το Σινικό Τείχος της Κίνας

Το Σινικό Τείχος είναι το μεγαλύτερο σε διαστάσεις οικοδόμημα της ανθρωπότητας και κατασκευάστηκε με στόχο να προστατευθεί η Κίνα από τις επιδρομές μογγολικών και τουρκικών φύλων από τα βόρεια σύνορά της. Το Τείχος εκτείνεται, σύμφωνα με πρόσφατη μέτρηση, σε συνολικό μήκος 8.851 χλμ., ενώ χτίστηκε από το τέλος του 14ου αιώνα μέχρι την αρχή του 17ου αιώνα.

Το μεγαλύτερο μέρος του αρχικού τοίχου (21.196 χλμ) έχει καταστραφεί με αποτέλεσμα ανά τακτά χρονικά διαστήματα να γίνονται εργασίες αποκατάστασης. Λόγω της φυσική διάβρωσης, του μεγάλου όγκου τουριστών και των παράνομων ανασκαφών από αρχαιοκάπηλους, το μεγαλύτερο μέρος τους Τείχους έχει υποστεί τεράστιες φθορές.

Πέτρα Ιορδανίας

Όλη η πόλη της Πέτρας στην Ιορδανία με τα κτίσματα της είναι λαξευμένη πάνω σε μαλακά ψαμμιτικά πετρώματα και αποτελεί ένα ζωντανό μνημείο ενός αξιοθαύμαστου πολιτισμού.

Τα καλύτερα διατηρημένα κτίρια είναι το θησαυροφυλάκιο ή αλλιώς Χαζνέ Φαραούν, με μια πρόσοψη ύψους 40 μέτρων, το Μοναστήρι, το ρωμαϊκό θέατρο χωρητικότητας 15.000 ατόμων, τα λουτρά, ο εμπορικός δρόμος, ο βασιλικός τάφος της Υδρίας, ο τάφος του Ρωμαίου στρατιώτη, η πέτρα Ουμ-αλ-Μπιγιάρα, όπου τοποθετούσαν τις προσφορές τους οι αρχαίοι κάτοικοι για να λατρέψουν την άνοιξη, ο δρόμος Σικ, που αποτελεί το πέρασμα για να μπει κανείς στην πόλη της Πέτρας, με τοίχους ύψους 50 μέτρων, και τέλος η μεγάλη τελετουργική πλατεία Ζιμπ Ατούφ.

Η αρχιτεκτονική της Πέτρας έχει υποστεί φθορές λόγω των έντονων καταιγίδων, που αν και είναι σπάνιες στην έρημο, είναι κατακλυσμιαίες.

Κολοσσαίο

Το Κολοσσαίο  είναι ένα από τα πιο δημοφιλή τουριστικά αξιοθέατα της Ιταλίας. Οι εργασίες για την κατασκευή του ξεκίνησαν στην εποχή του Βεσπασιανού το 72 μ.Χ., συνεχίστηκαν την εποχή του Τίτου και ολοκληρώθηκαν όταν ήταν αυτοκράτορας ο Τίτος, το 80 μ.Χ.. Ονομαζόταν επίσης και Αμφιθέατρο των Φλαβίων, από το όνομα της δυναστείας των αυτοκρατόρων που το έκτισαν. Για την κατασκευή του, εργάστηκαν χιλιάδες αιχμάλωτοι σκλάβοι όλων των εθνικοτήτων που είχαν συλληφθεί από τον Τίτο μετά την καταστροφή των Ιεροσολύμων. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, το Αμφιθέατρο μπορούσε να φιλοξενήσει περίπου 50.000 θεατές, ενώ πήρε το όνομα του από το κολοσσιαίο άγαλμα του Νέρωνα (Κολοσσός του Νέρωνα), που βρισκόταν στην τοποθεσία που χτίστηκε.

Η αρένα είχε διαμορφωθεί κατάλληλα για να πραγματοποιούνται ναυμαχίες, μονομαχίες και θηριομαχίες τις οποίες χρηματοδοτούσαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες, ενώ στο Αμφιθέατρο μαρτύρησαν και αρκετοί χριστιανοί. 

Δυστυχώς, με την πάροδο του χρόνου, το μεγαλύτερο μέρος του Κολοσσαίου έχει καταστραφεί λόγω βανδαλισμών, σεισμών και πυρκαγιών. 

Τσιτσέν Ιτζά

Το Τσιτσέν Ιτζά είναι μια αρχαία πόλη που χτίστηκε από τον πολιτισμό των Μάγια και βρίσκεται στο βόρειο κέντρο της χερσονήσου Γιουκατάν στο Μεξικό. Ο αρχαιολογικός χώρος αποτελεί σήμερα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο της χώρας. Υπολογίζεται ότι χτίστηκε μεταξύ του 9ου και του 12ου αιώνα, ενώ η περιοχή πιθανότατα χρησιμοποιούνταν ως παρατηρητήριο για την παρακολούθηση αστρονομικών γεγονότων.

Στην περιοχή έχουν ανακαλυφθεί δεκάδες ιστορικά κειμήλια από τους αρχαίους αγγειοπλάστες και γλύπτες.

Οι περισσότερες από τις τοποθεσίες του αρχαιολογικού χώρου είναι γνωστές για τους περίεργους ήχους που παράγουν. Αν κάποιος επισκέπτης χειροκροτήσει μπροστά από τη σκάλα της πυραμίδας Κουκουλτσάν (γνωστή και ως El Castillo) παράγεται αντίλαλος που μοιάζει με κελάηδημα πουλιού.

Μάτσου Πίτσου

Η αρχαία πόλη Μάτσου Πίτσου που βρίσκεται στο νότιο Περού είναι το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα του πολιτισμού των Ίνκα, που χάθηκε με απότομο τρόπο και που η εξέλιξή του ήταν και παραμένει θέμα συζήτησης. Το Μάτσου Πίτσου ανακηρύχθηκε Ιστορικό Καταφύγιο του Περού το 1981 και Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1983. Η μυστηριώδης ακρόπολη των Ίνκας χτίστηκε το 1400, ωστόσο, η  πόλη ανακαλύφθηκε το 1911 από τον Αμερικανό ιστορικό και αρχαιολόγο Χίραμ Μπίνγκαμ.

Δύο πολύ ξεχωριστές και διάσημες κατασκευές είναι ο Ναός του Ήλιου και η πέτρα Ιντιχουατάνα, ένας σκαλισμένος βράχος από γρανίτη που χρησιμοποιούσαν ως ηλιακό ρολόι ή ημερολόγιο. Η δυσπρόσιτη θέση του Μάτσου Πίτσου έχει οδηγήσει στη πεποίθηση ότι ήταν το τελευταίο καταφύγιο των Ίνκας, στον αγώνα τους εναντίον των Ισπανών.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, οι περίπου 1.000 κάτοικοι εγκατέλειψαν την περιοχή, καθώς είχαν αποδεκατιστεί από τις αρρώστιες (ευλογιά) που έφεραν στην Αμερική οι Ισπανοί. Σήμερα, δεκάδες εργασίες αναπαλαίωσης και αποκατάστασης έχουν μετατρέψει το χώρο σε ένα πολύ καλά διατηρημένο αρχαιολογικό μνημείο.

Ταζ Μαχάλ

Το Ταζ Μαχάλ είναι το πιο διάσημο μαυσωλείο στον κόσμο και αποτελεί δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο της Ινδίας. Το συγκρότημα αναπτύσσεται γύρω από το μαυσωλείο που ανήγειρε ο Μογγόλος αυτοκράτορας (Σάχης) Σαχ Τζαχάν, προκειμένου να τιμήσει τη πολυαγαπημένη του σύζυγο Μουμτάζ Μαχάλ που πέθανε το 1631. Για την ανέγερσή του χρειάστηκαν 20.000 τεχνίτες καθώς και χίλιοι ελέφαντες για την μεταφορά των υλικών. Η ανέγερση του μνημείου ξεκίνησε το 1632 και ολοκληρώθηκε το 1653. Χρωματικά το Μαυσωλείο είναι κτισμένο από λευκό μάρμαρο που έρχεται σε αντίθεση με τα δύο παραπλήσια κτίρια, το τέμενος και το τζαβάμπ, που είναι κτισμένα από κόκκινο ψαμμίτη.

Το κυρίως κτίσμα του Μαυσωλείου βρίσκεται σε μαρμάρινο βάθρο ύψους 7 μέτρων ενώ σε κάθε πλευρά φέρει λοξές γωνιώδεις κατασκευές στις οποίες υπερέχει ανά μια τεράστια τοξοειδής πύλη ύψους 35 μέτρων. Εσωτερικά ο κυρίως χώρος του αποτελεί οκταγωνικό θάλαμο με ανάγλυφες διακοσμήσεις, στο κέντρο του οποίου βρίσκονται τα δύο κενοτάφια του Σάχη και της αγαπημένης του Μαχάλ που περιβάλλονται από διάτρητο μαρμάρινο κιγκλίδωμα. Tα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία δεν επιτρέπεται να πλησιάζουν σε απόσταση 500 μέτρων από το Ταζ Μαχάλ για να διατηρηθεί η αισθητική του κτιριακού συγκροτήματος από τους ρύπους.

Το Άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή

Το Άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή είναι ένα ψηλό άγαλμα, το οποίο εικονίζει τον Ιησού Χριστό με απλωμένα τα χέρια και βρίσκεται στην κορυφή του λόφου Κορκοβάντο, πάνω από το Ρίο ντε Τζανέιρο (Βραζιλία) στο εθνικό πάρκο του Δάσους Τιζούκα. Το άγαλμαμ στέκεται με απλωμένα τα χέρια σαν να καλωσορίζει τον κόσμο, σε υψόμετρο 710 μέτρων. Έχει ύψος 32 μέτρα, ενώ ζυγίζει 1.000 τόνους και μάλιστα είναι εγκατεστημένο με τρόπο, ώστε να ατενίζει την πόλη. Το άγαλμα σχεδίασε ο Βραζιλιάνος μηχανικός Heitor da Silva Costa και το δημιούργησε ο Γάλλος γλύπτης Paul Landowski.

Οι εργασίες για την ανέγερση του Χριστού Λυτρωτή διήρκησαν 5 χρόνια, από το 1926 έως το 1931. Στο παρελθόν, οι επισκέπτες έπρεπε να ανέβουν 220 σκαλοπάτια για να φτάσουν στη βάση του αγάλματος. Σήμερα η ανάβαση γίνεται πλέον με ανελκυστήρες που προσφέρουν πανοραμική θέα, καθώς και με κυλιόμενες σκάλες. Η μόνη δυσκολία που έχουν να αντιμετωπίσουν πλέον οι τουρίστες αφορά στο γεγονός ότι πρέπει να ξαπλώνουν στο έδαφος για να φωτογραφήσουν το ογκώδες άγαλμα.

Το Λονδίνο είναι μια από τις κοσμοπολίτικες πόλεις του κόσμου, αφού υπολογίζεται ότι ομιλούνται περισσότερες από 300 γλώσσες.

Το Λονδίνο είναι η πρωτεύουσα του Ηνωμένου Βασιλείου και η μεγαλύτερη πόλη της χώρας, ενώ εδρεύουν πλήθος εταιρειών, οργανισμών, καθώς και διαφόρων άλλων παγκόσμιων ιδρυμάτων, αποτελώντας, έτσι, μεγάλο επιχειρηματικό, χρηματοοικονομικό και πολιτιστικό κόμβο.

Ας δούμε μαζί ορισμένα συναρπαστικά πράγματα που ίσως δεν γνωρίζετε για το Λονδίνο.

Το Λονδίνο διαθέτει μερικά από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου

Το Imperial College London και το University College London κατατάσσονται μεταξύ των καλύτερων πανεπιστημίων στον κόσμο. Τα εν λόγω πανεπιστήμια φημίζονται για τα ισχυρά πτυχία τους στην μηχανική, την ιατρική και τον κλάδο των επιχειρήσεων.

Το Imperial College London υποδέχεται περίπου 23.000 φοιτητές κάθε χρόνο, ενώ το University College London, πάνω από 50.000.

Τα λεωφορεία είναι βαμμένα με κόκκινο χρώμα για πάνω από 100 χρόνια

Στους πολυσύχναστους δρόμους του Λονδίνου θα συναντήσετε τα χαρακτηριστικά διώροφα λεωφορεία που έχουν κόκκινο χρώμα.

Η London Motor Omnibus Company ήταν η πρώτη εταιρεία που υιοθέτησε, ήδη, από το 1905 το κόκκινο χρώμα για τον στόλο λεωφορείων «Vanguard».

Τον συγκεκριμένο στόλο λεωφορείων ανέλαβε το 1908 η London General Omnibus Company κι έκτοτε τα κόκκινα λεωφορεία αποτελούν το σήμα κατετεθέν της πόλης.

Το Βρετανικό Μουσείο είναι το πιο δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο του Λονδίνου

Το Βρετανικό Μουσείο υποδέχεται πάνω από πέντε εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο. Το μουσείο περιέχει εκθέματα από την αρχαία Αίγυπτο, την Ελλάδα, τη Ρώμη, την Ασία, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αμερική.

Ωστόσο, δεν είναι το μόνο δημοφιλές μουσείο στο Λονδίνο. Οι τουρίστες συρρέουν, επίσης, στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, την Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης (Tate Modern), την Εθνική Πινακοθήκη και το Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου, τα οποία υποδέχονται τουλάχιστον τρία εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως.

Το Λονδίνο είναι η πόλη με τον μεγαλύτερο πληθυσμό στο Ηνωμένο Βασίλειο

Το Λονδίνο είναι η πρωτεύουσα του Ηνωμένου Βασιλείου και η μεγαλύτερη πόλη της χώρας, με πληθυσμό που ξεπερνά τους 9,6 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ την δεύτερη θέση καταλμβάνει το Μάντσεστερ με 2,7 εκατομμύρια κατοίκους.

Τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ έχουν 775 δωμάτια

Τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ είναι βασιλική κατοικία στο Λονδίνο και η έδρα της βρετανικής μοναρχίας.

Τα Ανάκτορα κατασκευάστηκαν το 1703 και καταλαμβάνουν ένα μεγάλο κομμάτι της πόλης, με διαστάσεις 108 μέτρα επί 120 μέτρα.

Το παλάτι έχει 52 υπνοδωμάτια για τα μέλη της βασιλικής οικογένειας και τους καλεσμένους τους, συν 188 υπνοδωμάτια για το προσωπικό. Διαθέτει επίσης 78 μπάνια και σχεδόν εκατό γραφεία.

«Big Ben» είναι το όνομα των καμπάνων, όχι ο πύργος

Ο εμβληματικός πύργος του ρολογιού του Λονδίνου αναφέρεται συχνά ως «Βig Ben», ωστόσο η συγκεκριμένη ονομασία αφορά μόνο τις καμπάνες.

Παράλληλα, ο πύργος του ρολογιού έχει μετονομαστεί από το 2012 σε Πύργο της Ελισάβετ για να τιμήσει το Διαμαντένιο Ιωβηλαίο της Βασίλισσας Ελισάβετ Β’. Οι καμπάνες του «Big Ben» χτυπούν από το 1367.

Ο πρώτος υπόγειος σιδηρόδρομος στον κόσμο λειτούργησε στο Λονδίνο

Μπορεί οι υπόγειοι σιδηρόδρομοι να έχουν κατασκευαστεί σ’ όλες τις μεγαλουπόλεις του κόσμου σήμερα, αλλά το Λονδίνο ήταν η μοναδική πόλη που είχε μετρό από το 1863.

Στο Μητροπολιτικό Σιδηρόδρομο του Λονδίνου, οι κάτοικοι μπορούσαν να ταξιδέψουν μεταξύ Paddington και Farringdon, κάνοντας ενδιάμεσες στάσεις σε τέσσερις σταθμούς.Σήμερα, υπάρχουν περισσότεροι από 270 σταθμοί στο υπόγειο δίκτυο του Λονδίνου, το οποίο είναι γνωστό ως «underground».

Η αλλαγής φρουράς κεντρίζει το ενδιαφέρον των επισκεπτών

Αν επισκεφθείτε το Λονδίνο, τότε, θα έχετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε από κοντά την αλλαγή της φρουράς. Αυτή η τελετή πραγματοποιείται στο Παλάτι του Μπάκιγχαμ και στο Κάστρο του Ουίνδσορ κάθε μέρα της εβδομάδας. Οι διάσημοι βασιλικοί φρουροί με τα καπέλα από δέρμα αρκούδας και τα κόκκινα σακάκια παραδίδουν την θέση τους, στους συναδέλφους τους, ενώ μετέχουν και δύο μπάντες.

Υπάρχουν περισσότερα ινδικά εστιατόρια στο Λονδίνο παρά στη Μουμπάι

Τα πιάτα από την Ινδία είναι από τα πιο δημοφιλή στο Ηνωμένο Βασίλειο, επομένως, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το Λονδίνο φιλοξενεί εκατοντάδες ινδικά εστιατόρια.Οι Βρετανοί αγαπούν τόσο πολύ το ινδικό φαγητό που, το 2001, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Ρόμπιν Κουκ αποκάλεσε το κοτόπουλο tikka masala «βρετανικό εθνικό πιάτο».

Χιλιάδες Νοτιοασιάτες διαμένουν στο Λονδίνο και αρκετοί έχουν απορροφηθεί στον κλάδο της εστίασης. Σήμερα, υπάρχουν περισσότερα ινδικά εστιατόρια στο Λονδίνο παρά στη Μουμπάι και το Δελχί.

Υπολογίζεται ότι ομιλούνται πάνω από 300 γλώσσες στο Λονδίνο

Περισσότερο από το ένα τρίτο των ανθρώπων που διαμένουν στο Λονδίνο γεννήθηκαν εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου, καθιστώντας το Λονδίνο μια γλωσσικά ποικιλόμορφη πόλη.

Μάλιστα, υπολογίζεται ότι ομιλούνται πάνω από 300 γλώσσες, αφού στην πόλη διαμένουν πάνω από 270 διαφορετικές εθνικότητες.

Στις ΗΠΑ το φιλοδώρημα είναι θεσμός και είναι βαθιά χαραγμένο στην κουλτούρα τους

Σε μερικές χώρες, όπως στην Ιαπωνία, το φιλοδώρημα δεν είναι υποχρεωτικό, καθώς μπορεί να εκληφθεί και ως αγένεια. 

Ωστόσο, στις ΗΠΑ, το φιλοδώρημα είναι θεσμός και είναι βαθιά χαραγμένο στην κουλτούρα τους, κυρίως, για υπαλλήλους που εργάζονται σε ξενοδοχεία, εστιατόρια, κομμωτήρια, αλλά και στους παρκαδόρους.

Εξάλλου, το κατώτατο ωρομίσθιο στις ΗΠΑ είναι 7,25 δολάρια την ώρα (6,73 ευρώ), κάτι που σημαίνει ότι ο μηνιαίος μισθός ενός υπαλλήλου, μείον τις κρατήσεις για τους φόρους, δεν επαρκεί για να καλύψει τα έξοδα του μήνα, λόγω του υψηλού κόστους ζωής.

Σ’ ένα βίντεο που ανέβασε στο TikTok, η Saydie (@realslimsaydie) που εργάζεται ως σερβιτόρα σ΄ένα εστιατόριο στην Αριζόνα, θέλησε να αποκαλύψει τον λόγο, για τον οποίο οι πελάτες συνηθίζουν να αφήνουν πάνω στο τραπέζι τον λογαριασμό ανάποδα.

Η Saydie υπονοεί στο βίντεο της ότι είτε ο πελάτης άφησε χαμηλό φιλοδώρημα και θέλησε να αποφύγει την αμηχανία, είτε απλώς προσπάθησε να κρύψει τα χρήματα, τοποθετώντας το λογαριασμό με την μπροστινή όψη προς τα κάτω.

«Φοβάται κάποιος άλλος τόσο πολύ όταν είναι γυρισμένος ο λογαριασμός προς τα κάτω;» διερωτάται η Saydie.

«Άφησαν τον λογαριασμό ανάποδα. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό», προσθέτει. «Για να δούμε αν έχω δίκιο. Δεν τον έχω κοιτάξει ακόμα».

Μετρώντας αντίστροφα η Saydie αποκάλυψε τελικά ότι ο πελάτης άφησε το φιλοδώρημα των 15 δολαρίων για ένα λογαριασμό 93 δολαρίων, που αντιστοιχεί περίπου στο 15%.

«Ούτε άσχημα, ούτε και καλά», σχολίασε η ίδια.

To βίντεο έχει ξεπεράσει το 1 εκατ. προβολές, προκαλώντας ποικίλα σχόλια. Μερικοί χρήστες αναφέρουν ότι το ποσό για το φιλοδώρημα ήταν ικανοποιητικό, ενώ άλλοι διαφωνούν.

Όμως, ο πληθωρισμός στις ΗΠΑ έχει προκαλέσει αύξηση των τιμών σε πολλά προϊόντα, ιδιαίτερα μετά το 2021.

Το φιλοδώρημα βασίζεται συνήθως σ’ ένα συγκεκριμένο ποσοστό (συνήθως 15% – 20%) σε συνάρτηση με το ύψος του τελικού λογαριασμού.

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, αρκετοί άρχισαν να αφήνουν παραπάνω χρήματα από το συνηθισμένο ποσό, ώστε να υποστηρίξουν κυρίως τους σερβιτόρους και τους υπαλλήλους σε υπηρεσίες delivery.

Ωστόσο, τα επόμενα χρόνια, αρκετές επιχειρήσεις προμηθεύτηκαν ταμπλέτες και ψηφιακά συστήματα με προκαθορισμένα ποσά φιλοδωρημάτων, με αποτέλεσμα οι πελάτες να αισθάνονται ένα είδος πίεσης για το ολοένα και μεγαλύτερο ποσό που πρέπει να αφήσουν στον σερβιτόρο ή το εστιατόριο, εκτός από τον τελικό λογαριασμό για τις προσφερόμενες υπηρεσίες, με αποτέλεσμα να γεννηθεί ο όρος «tipflation».

Η μακροζωία δεν είναι απλώς θέμα τύχης ή γονιδίων. Στις «Μπλε Ζώνες» του κόσμου—περιοχές όπου οι άνθρωποι ζουν κατά μέσο όρο περισσότερο από οπουδήποτε αλλού—η μακροζωία αποτελεί τρόπο ζωής.

Από την Ικαρία στην Ελλάδα μέχρι την Οκινάουα στην Ιαπωνία, αυτοί οι πληθυσμοί απολαμβάνουν όχι μόνο υψηλό προσδόκιμο ζωής, αλλά και υγεία και ευεξία μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.

Αναρωτηθήκατε ποτέ ποια είναι τα κοινά χαρακτηριστικά των πιο υγιών λαών του κόσμου; Μήπως υπάρχει κάποιο μυστικό στη διατροφή, τις καθημερινές συνήθειες ή τον τρόπο σκέψης τους;

Σε αυτόν τον οδηγό μακροζωίας, θα εξερευνήσουμε τα σημαντικότερα στοιχεία που συνδέουν αυτούς τους λαούς με την καλή υγεία και τη μακροβιότητα.

Με πρακτικά παραδείγματα, επιστημονικά δεδομένα και εφαρμόσιμες συμβουλές, θα ανακαλύψετε πώς μπορείτε κι εσείς να ενσωματώσετε αυτές τις αρχές στη δική σας ζωή.

Η Ικαρία: Το νησί που ξεχνά να πεθάνει

Η Ικαρία, γνωστή ως το «νησί της μακροζωίας», φιλοξενεί έναν από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς υπερηλίκων στον κόσμο. Οι κάτοικοι της Ικαρίας ζουν συχνά μέχρι τα 90 και τα 100 χρόνια, διατηρώντας καλή υγεία και πνευματική διαύγεια.

Τα μυστικά της Ικαρίας:

• Μεσογειακή Διατροφή: Οι Ικαριώτες καταναλώνουν ελαιόλαδο, φρέσκα λαχανικά, όσπρια και ψάρια, ενώ αποφεύγουν τα επεξεργασμένα τρόφιμα.
• Βραδινός ύπνος και ,εσημεριανή ξεκούραση: Ο ύπνος είναι ιερός στην Ικαρία και η ξεκούραση ενισχύει την υγεία.
• Κοινωνική σύνδεση: Η αίσθηση κοινότητας μειώνει το άγχος και ενισχύει την ψυχική υγεία.

Οκινάουα: Η Γη των Αθανάτων

Η Οκινάουα στην Ιαπωνία φιλοξενεί μερικές από τις γηραιότερες γυναίκες στον κόσμο. Οι κάτοικοι αυτής της περιοχής ακολουθούν έναν τρόπο ζωής που βασίζεται στη λιτότητα, την αρμονία και τη φύση.

Τα μυστικά της Οκινάουα:

• Διατροφή με φυτικές ίνες: Πλούσια σε λαχανικά, γλυκοπατάτες και τόφου.
• Hara Hachi Bu: Το δόγμα τους «τρώγε μέχρι να χορτάσεις κατά 80%» μειώνει την πρόσληψη θερμίδων.
• Ikigai – Ο σκοπός στη ζωή: Έχουν ισχυρό κίνητρο να ξυπνούν κάθε μέρα και να συνεχίζουν να εργάζονται ή να φροντίζουν την οικογένειά τους.

Σαρδηνία: Η καρδιά της Μεσογείου

Στη Σαρδηνία της Ιταλίας, οι άντρες είναι από τους μακροβιότερους στον κόσμο.

Τα μυστικά της Σαρδηνίας:

• Διατροφή με δημητριακά ολικής άλεσης και γαλακτοκομικά: Η κατανάλωση τυριού από πρόβειο γάλα είναι κοινή πρακτική.
• Σωματική δραστηριότητα: Οι Σαρδήνιοι περπατούν καθημερινά μεγάλες αποστάσεις.
• Οικογενειακές αξίες: Η ισχυρή οικογενειακή συνοχή ενισχύει την ψυχολογία και μειώνει το στρες.

Λόμα Λίντα: Η πόλη της ευεξίας στις ΗΠΑ

Στην Καλιφόρνια, οι κάτοικοι της Λόμα Λίντα ακολουθούν έναν υγιεινό και πνευματικά ισορροπημένο τρόπο ζωής.

Τα μυστικά της Λόμα Λίντα:

• Χορτοφαγική διατροφή: Μείωση της κατανάλωσης κόκκινου κρέατος.
• Εθελοντισμός και πνευματικότητα: Η πίστη και η αλληλεγγύη ενισχύουν την ψυχική υγεία.
• Φυσική άσκηση: Οι κάτοικοι περπατούν ή κάνουν ποδήλατο καθημερινά.

Κόστα Ρίκα: Ο παράδεισος της χαράς

Στη χερσόνησο Νικόγια της Κόστα Ρίκα, η μακροζωία είναι τρόπος ζωής.

Τα μυστικά της Νικόγια:

• Νερό πλούσιο σε ασβέστιο: Ενισχύει την υγεία των οστών.
• Φυσική διατροφή: Κατανάλωση φρούτων, φασολιών και καλαμποκιού.
• Αίσθηση σκοπού και αισιοδοξία: Οι κάτοικοι διατηρούν θετική στάση απέναντι στη ζωή.

Οι παραπάνω λαοί μας διδάσκουν ότι η μακροζωία δεν εξαρτάται μόνο από τα γονίδια, αλλά και από τον τρόπο ζωής. Η ισορροπημένη διατροφή, η σωματική δραστηριότητα, η κοινωνική σύνδεση και η θετική νοοτροπία αποτελούν τα θεμέλια της καλής υγείας και της μακροζωίας.

Αν θέλετε να υιοθετήσετε έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής, ξεκινήστε εφαρμόζοντας τα μυστικά των πιο υγιών λαών του κόσμου. Ενσωματώστε στη διατροφή σας φρέσκα και φυσικά τρόφιμα, ασκηθείτε καθημερινά και επενδύστε στις κοινωνικές σας σχέσεις. Η μακροζωία δεν είναι προνόμιο λίγων αλλά επιλογή που μπορεί να γίνει εφικτή για όλους.

Ακολουθήστε τις παραπάνω συμβουλές και δώστε στον εαυτό σας την ευκαιρία για περισσότερα και ποιοτικότερα χρόνια ζωής!

Από το 1978 έχει συμπεριληφθεί στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO

Το πιο γνωστό αλατωρυχείο κι ένα από τα παλαιότερα της Ευρώπης βρίσκεται στην Πολωνία και προσελκύει πλήθος τουριστών κάθε χρόνο.

Ο λόγος για το περίφημο αλατωρυχείο της Βιελίτσκα, που βρίσκεται στην ομώνυμη πόλη της Πολωνίας και σε απόσταση 15 χλμ. νοτιοανατολικά της Κρακοβίας.

Το αλατωρυχείο της Βιελίτσκα εκτείνεται σε εννέα υπόγεια επίπεδα και φθάνει σε βάθος τα 327 μέτρα, με περισσότερες από 2.040 αίθουσες και 300 χλμ. στοές, που είναι λαξεμένες πάνω σε συμπαγείς όγκους αλατιού, καθώς και υπόγειες λίμνες.

H ιστορία του ξεκινά τον 13ο αιώνα και αποτελεί το δεύτερο σε αρχαιότητα αλατωρυχείο της Ευρώπης. Το 1119, γίνεται για πρώτη φορά αναφορά στο «λευκό χρυσό» της περιοχής. Η εξόρυξη του αλατιού γινόταν συνεχώς από τους μεσαιωνικούς χρόνους και συγκεκριμένα από το 1290 μέχρι το 1996, οπότε και εξαντλούνται τα αποθέματα αλατιού.

Το παρεκκλήσι της Ευλογημένης Κίνγκα μέσα στο ορυχείο

Το 1950, το αλατωρυχείο της Βιελίτσκα μετατρέπεται σε μουσείο και αρχίζει να υποδέχεται επισκέπτες. Η περιήγηση στους φαντασμαγορικούς χώρους του αλατωρυχείου έχει διάρκεια περίπου δύο ώρες, με συνοδεία πάντοτε ξεναγού, σε μία διαδρομή περίπου 2 χλμ. με τα πόδια.

Το μουσείο βρίσκεται στον τρίτο όροφο του αλατωρυχείου και σε βάθος 130 μέτρων. Επί σειράν ετών, οι αλατωρύχοι έφτιαχναν από αλάτι εντυπωσιακά έργα τέχνης, που κοσμούν μέχρι και σήμερα τις αίθουσες του αλατωρυχείου.

Το πιο σημαντικό αξιοθέατο του αλατωρυχείου είναι το «Παρεκκλήσιο της Ευλογημένης Κίνγκα», ένας καθεδρικός ναός διαστάσεων 54 μ. επί 17 μ. και με ύψος 12 μέτρα. Η κατασκευή αυτού του υπόγειου ναού διήρκεσε περισσότερο από 30 χρόνια (1896 – 1927), ενώ χρησιμοποιήθηκαν 20.000 τόνοι συμπαγούς αλατιού.

Όλα τα αντικείμενα μέσα στο ναό, από τους πολυελαίους μέχρι τα είδη θρησκευτικής λατρείας, είναι κατασκευασμένα εξολοκλήρου από το αλάτι του ορυχείου. Από την οροφή του ναού κρέμονται πολυέλαιοι από αλάτι, η Αγία Τράπεζα και ένας Εσταυρωμένος δεσπόζουν στην αίθουσα, ενώ οι τοίχοι κοσμούνται με ανάγλυφες από αλάτι βιβλικές παραστάσεις.

Ανάμεσα στα άλλα παρεκκλήσια του αλατωρυχείου είναι και το έξοχο μπαρόκ «Παρεκκλήσιο του Αγίου Αντωνίου», που καθαγιάστηκε το 1698. Οι τοίχοι του είναι διακοσμημένοι με ανάγλυφες παραστάσεις, ενώ υπάρχουν πολλά αγάλματα φτιαγμένα από αλάτι, από τα οποία ξεχωρίζει η Παναγία με το Βρέφος Άγιο Αντώνιο, προστάτη άγιο των μεταλλωρύχων.

Το πιο αξιόλογο ίσως ανάγλυφο μέσα στο αλατωρυχείο είναι «Ο Μυστικός Δείπνος» του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Άλλα αγάλματα από αλάτι είναι της Αγίας Βαρβάρας, προστάτιδας των ανθρακωρύχων, του Πολωνού αστρονόμου Νικολάου Κοπέρνικου, του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β’ και άλλων διασημοτήτων.

Ο μύθος της Αγίας Κίνγκα

Ιδιαίτερα εντυπωσιακή μέσα στο «Παρεκκλήσιο της Ευλογημένης Κίνγκα» είναι η μορφή της Αγίας Κίνγκα μ’ ένα γονατισμένο αλατωρύχο να προσφέρει στην Αγία, αλάτι κι ένα δαχτυλίδι. Η Αγία Κίνγκα (Saint Kinga of Poland, 1224 – 1292) ήταν δούκισσα της Ουγγαρίας, κόρη του βασιλιά Μπέλα Δ’ της Ουγγαρίας και της Μαρίας Λασκαρίνας, κόρης του Βυζαντινού αυτοκράτορα Θεοδώρου Α’ Λάσκαρη.

Η Κίνγκα αρραβωνιάστηκε σε ηλικία 16 ετών το δούκα και μετέπειτα βασιλιά της Πολωνίας Βολέσλαο Ε’ τον «Αγνό», ο οποίος ήταν τότε 19 ετών.

Σύμφωνα με το διαδεδομένο θρύλο, η Κίνγκα ζήτησε από τον πατέρα της να της δώσει ως γαμήλιο δώρο, αντί για χρυσό και κοσμήματα, ένα αλατωρυχείο. Για να πραγματοποιηθεί η επιθυμία της, πέταξε το δαχτυλίδι των αρραβώνων της σ’ ένα αλατωρυχείο στην Ουγγαρία.

Μετά την τέλεση του γάμου της στην Πολωνία, η Κίνγκα, ταξιδεύοντας μια ημέρα στην κοντινή πόλη της Βιελίτσκα, διέταξε τους Ούγγρους αλατωρύχους, που είχε φέρει μαζί από την πατρίδα της, να ανοίξουν ένα πηγάδι. Αντί όμως για νερό, εξορύχθηκε «λευκός χρυσός», καθώς και το δαχτυλίδι της μέσα σ’ ένα πέτρωμα αλατιού, το δαχτυλίδι αυτό που είχε πετάξει η δούκισσα στο αλατωρυχείο στην Ουγγαρία.

Έτσι, η Κίνγκα ανακηρύχθηκε έκτοτε προστάτιδα των αλατωρύχων και από το 1690 ξεκίνησε και η λατρεία της «ως ευλογημένης Κίνγκα». Αγιοποιήθηκε από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β’, στις 16 Ιουνίου 1999, ως Αγία Κίνγκα της Πολωνίας.

Από την ίδρυσή του, το αλατωρυχείο της Βιελίτσκα προσέλκυε το ενδιαφέρον διάσημων επισκεπτών. Μεταξύ αυτών, ήταν ο διάσημος Πολωνός αστρονόμος Νικόλαος Κοπέρνικος, ο Γκαίτε, ο Σοπέν, ο Γερμανός φυσιοδίφης Αλεξάντερ φον Χούμπολτ, ο Γερμανός αυτοκράτορας Γουλιέλμος Α’, ο Ρώσος τσάρος Αλέξανδρος Α’, ο ιδρυτής του προσκοπισμού Μπέηντεν-Πάουελ, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, οι οποίοι ξεναγήθηκαν στις υπόγειες αίθουσες και πολυδαίδαλες στοές του.

Όταν ο Φραγκίσκος Ιωσήφ Α’ των Αψβούργων επισκέφτηκε το αλατωρυχείο της Βιελίτσκα, οι μηχανικοί του ορυχείου κατασκεύασαν μια σιδηροδρομική γραμμή μέσα στο αλατωρυχείο, πάνω στην οποία κινούνταν βαγονέτα που έσερναν άλογα.

Το αλατωρυχείο της Βιελίτσκα αποτελεί πολιτιστικό μνημείο και έχει συμπεριληφθεί από το 1978 στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Το μεσαιωνικό κτίριο άντεξε από τέσσερις ισχυρούς σεισμούς, ενώ επιβίωσε και κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Ο Πύργος της Πίζας αποτελεί το ανεξάρτητο κωδωνοστάσιο του Καθεδρικού Ναού της πόλης της Πίζας και είναι είναι γνωστός παγκοσμίως για την ακούσια κλίση του.

Ο Πύργος της Πίζας είναι το τρίτο παλαιότερο οικοδόμημα στην Πλατεία του Ντουόμο, της Πίζας (Piazza del Duomo) μετά τον Καθεδρικό Ναό και το κυκλικού σχήματος Βαπτιστήριο της Πίζας, ενώ δίπλα βρίσκεται και το Κοιμητήριο.

Η κλίση του Πύργου οφείλεται στο σαθρό έδαφος, σε συνδυασμό μ’ένα αρχαίο ποταμό που βρίσκεται από κάτω.

Το ύψος του μεσαιωνικού κτιρίου είναι 56 μ. από τη χαμηλότερη πλευρά του εδάφους και 57 μ. από την υψηλότερη. Το πλάτος των τοιχωμάτων της βάσης του είναι 2,44 μ. ενώ το βάρος του υπολογίζεται στους 14.450 τόνους.

Ο πύργος διαθέτει 296 ή 294 σκαλοπάτια καθώς ο έβδομος όροφος έχει δύο λιγότερα στην βόρεια πλευρά της σκάλας, ενώ μελέτες δείχνουν ότι η κλίση του αυξάνεται ελάχιστα κάθε χρόνο. 

Aς δούμε μαζί ενδιαφέροντα πράγματα που ίσως δεν γνωρίζετε για το διάσημο τουριστικό αξιοθέατο της Ιταλίας, που προσελκύει χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο, οι οποίοι ποζάρουν ακριβώς δίπλα από τον Πύργο, με αποτέλεσμα να δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι προσπαθούν να τον «στηρίξουν» με τα χέρια τους.

Συμπεριλαμβάνεται στα σύχρονα θαύματα του κόσμου

Ο Πύργος της Πίζας θεωρείται ένα αρχιτεκτονικό θαύμα και έχει γίνει παγκοσμίως γνωστός για τη μοναδική κλίση του. Βρίσκεται δίπλα στον Καθεδρικό Ναό της Πίζας, το βαπτιστήριο της Πίζας και το Camposanto Monumentale (το Μνημειακό Νεκροταφείο) στην Piazza dei Miracoli (Πλατεία των Θαυμάτων).

Ο Πύργος της Πίζας συγκαταλέγεται σε πολλές λίστες με τα σύγχρονα θαύματα του κόσμου, μαζί με άλλες μνημειώδεις κατασκευές, όπως το Σινικό Τείχος της Κίνας και το Κολοσσαίο.

Ποιος είναι ο λόγος που γέρνει

Ο Πύργος άρχισε να γέρνει αφού η κατασκευή είχε προχωρήσει στο δεύτερο όροφο,το 1178. Αυτό συνέβη εξαιτίας της απλής βάσης τριών μέτρων που είχε σχεδιαστεί και χτιστεί σε αδύναμο και ασταθές υπεδάφος, ένα σχέδιο που ήταν ατελές από την αρχή, δημιουργώντας τη διάσημη κεκλιμένη δομή που γνωρίζουμε σήμερα.

Χρειάστηκαν εκατοντάδες χρόνια για να ολοκληρωθεί

Η κατασκευή του Πύργου πραγματοποιήθηκε σε τρία στάδια και διήρκεσε σχεδόν 200 χρόνια. Η κατασκευή διεκόπη για σχεδόν έναν αιώνα, λόγω της διαρκούς εμπλοκής της Δημοκρατίας της Πίζας σε μάχες με τη Γένοβα, τη Λούκκα, και τη Φλωρεντία. Το γεγονός αυτό διέθεσε στο έδαφος το χρόνο που χρειαζόταν προκειμένου να σταθεροποιηθεί. Διαφορετικά, ο Πύργος θα είχε σίγουρα καταρρεύσει. Το 1198, στον τρίτο όροφο της ημιτελούς, ακόμη, κατασκευής εγκαταστάθηκαν προσωρινά ρολόγια.

Το 1272, την κατασκευή ανέλαβε να συνεχίσει ο Τζοβάνι Ντι Σιμόνε, αρχιτέκτονας του Μνημειακού Κοιμητηρίου της Πίζας (Camposanto). Σε μια προσπάθεια επανόρθωσης της κλίσης, οι μηχανικοί έχτισαν ορόφους με τη μία πλευρά να είναι ψηλότερη από την άλλη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, ο Πύργος να είναι κυρτός. Η εξέλιξη της κατασκευής σταμάτησε πάλι το 1284, όταν ο λαός της Πίζας ηττήθηκε από τους Γενοβέζους στη Μάχη της Μελόρια. Ο έβδομος όροφος ολοκληρώθηκε το 1319. Το καμπαναριό προστέθηκε εν τέλει το 1372. Χτίστηκε από τον Τομάσο Ντι Αντρέα Πιζάνο, ο οποίος πέτυχε την εναρμόνιση των στοιχείων Γοτθικής αρχιτεκτονικής του καμπαναριού με το Ρωμανικό ρυθμό του πύργου.

Άντεξε τέσσερις ισχυρούς σεισμούς

Παρά τους τέσσερις δυνατούς σεισμούς που έχουν πλήξει την Ιταλία στο πέρασμα των αιώνων, ο Πύργος της Πίζας έχει μείνει αλώβητος.Το 1908, ο Εγκέλαδος προκάλεσε τεράστιες καταστροφές σε σπίτια και κτίρια στη γύρω περιοχή. Έκτοτε, οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο Πύργος απορροφά τις δονήσεις, λόγω των άκαμπτης δομής του και του μαλακού υπέδαφους.

Η μεγαλύτερη καμπάνα ζυγίζει όσο ένας ελέφαντας

Ο Πύργος της Πίζας δημιουργήθηκε ως καμπαναριό και φιλοξενούσε επτά μεγάλες καμπάνες, που αντιπροσωπεύουν τις επτά μουσικές νότες. Η μεγαλύτερη καμπάνα ζυγίζει περίπου 3.600 κιλά, περίπου όσο ένας θηλυκός αφρικανικός ελέφαντας.

Παρ’ όλο οι καμπάνες λειτουργούσαν κανονικά, οι δύο πιο βαριές καμπάνες σίγησαν στις αρχές του 1900 και αφαιρέθηκαν για να μειωθεί το βάρος.

Τη δεκαετία του 1990 έγιναν εργασίες για να αποφευχθεί η κατάρρευσή του

Πριν από τις εργασίες αναστήλωσης που διενεργήθηκαν μεταξύ των ετών 1990 και 2001, ο Πύργος είχε κλίση σε γωνία 5,5 μοιρών εν αντιθέσει με τη σημερινή κλίση του που υπολογίζεται περίπου στις 3,97 μοίρες. 

Το περίφημο πείραμα του Γαλιλαίου ίσως δεν συνέβη ποτέ

Σύμφωνα με αναφορές του 16ου αιώνα, ο Ιταλός φυσικός Γαλιλαίος χρησιμοποίησε τον Πύργο της Πίζας για να αποδείξει την εξής θεωρία : Όταν δύο σώματα, με διαφορετικό βάρος, αφεθούν ταυτόχρονα από το ίδιο ύψος θα φτάσουν στο έδαφος την ίδια χρονική στιγμή. Η συγκεκριμένη ιστορία αναφέρεται σε μια βιογραφία του Γαλιλαίου από τον μαθητή του και βοηθό του, Βιτσέντσο Βιβιάνι.

Ωστόσο, αρκετοί ιστορικοί έχουν αμφισβητήσει την ακρίβεια αυτής της ιστορίας, αφού ο Γαλιλαίος δεν έχει αναφερθεί σ’ αυτό το πείραμα σε κανένα από τα έργα του που έχουν εκδοθεί, αλλά ούτε υπάρχει κάποια σχετική αναφορά στα ανέκδοτα γραπτά του.

Επιβίωσε και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Ο Πύργος της Πίζας κατάφερε να επιβιώσει και κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, χάρη σ’ένα 23χρονο Αμερικανό στρατιώτη των ΗΠΑ. Οι Γερμανοί στρατιώτες χρησιμοποίησαν τον Πύργο της Πίζας ως παρατηρητήριο. Ωστόσο, ο λοχίας Leon Weckstein, αποφάσισε να μην διατάξει την καταστροφή του Πύργου τον Ιούλιο του 1944, αφού εντυπωσιάστηκε με την επιβλητικότητα του.

Eίναι μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO

Ο Πύργος της Πίζας καθώς και γειτονικά οικοδομήματα όπως ο Καθεδρικός Ναός, το Βαπτιστήριο και το Κοιμητήριο συμπεριλαμβάνονται στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Piazza del Duomo, υπό την αιγίδα της UNESCO (1987).

Πήρε μεγαλύτερη κλίση, μετά την παρέμβαση του Μουσολίνι 

Το 1934, ο Ιταλός δικτάτορας Μουσολίνι αποφάσισε ότι ένας Πύργος που γέρνει δεν είναι το σύμβολο που ταιριάζει στην εικόνα της χώρας. Γι’ αυτό το λόγο, προσέλαβε μια ομάδα μηχανικών για να ισιώσει τον Πύργο.

Οι μηχανικοί άνοιξαν τρύπες στα θεμέλια και έριξαν 200 τόνους τσιμέντου. Ωστόσο, αντί να διορθωθεί το πρόβλημα, ο Πύργος πήρε απότομα μεγαλύτερη κλίση.

Aφήνει τους πελάτες του να αποφασίσουν πόσο θα τον πληρώσουν

Αρκετοί αναζητούν έξυπνους τρόπους για να βγάλουν χρήματα, χωρίς κόπο. Ωστόσο, ένας άντρας από την Ιαπωνία, φαίνεται ότι βρήκε την μαγική λύση για να κερδίζει πολλά χρήματα κάθε χρόνο, χωρίς να κάνει τίποτα.

Όταν ο Shoji Morimoto απολύθηκε από τη δουλειά του το 2018, ο προϊστάμενός του τον είχε επικρίνει για έλλειψη πρωτοβουλιών, λέγοντας του πως «δεν έκανε τίποτα» που να έχει αξία για την εταιρεία.

To αστείο της υπόθεσης είναι ότι έκτοτε, ο 41χρονος Ιάπωνας έχει χτίσει μια κερδοφόρα καριέρα, χωρίς να κάνει, κυριολεκτικά, τίποτα.

Γνωστός και ως ο «άνθρωπος που δεν κάνει τίποτα» στην Ιαπωνία, η καθημερινή δουλειά του Morimoto είναι να προσφέρει τον εαυτό του προς ενοικίαση για να κάνει παρέα σε αγνώστους.

Τα αιτήματα που δέχεται ποικίλλουν, από το να περιμένει έναν μαραθωνοδρόμο στον τερματισμό ή να κάνει βιντεοκλήση με κάποια πελάτισσα που βαριέται, ανακαινίζοντας ή καθαρίζοντας το σπίτι της.

Μια φορά, ένας πελάτης που δεν μπόρεσε να παρευρεθεί σε μια συναυλία με έναν φίλο, νοίκιασε τον Morimoto για να πάρει τη θέση του.

Aπό το πιο γελοίο αίτημα, μέχρι το πιο απλό, ο Morimoto πληρώνεται για να εμφανίζεται σε οποιαδήποτε περίσταση, χωρίς να κάνει τίποτα παραπάνω από ό,τι του έχει ζητηθεί – εκτός, βέβαια, από σεξ.

«Έχω βρεθεί σε αντικειμενικά δύσκολες καταστάσεις, όπως να στέκομαι στην ουρά κάτω από τον καυτό ήλιο, να στέκομαι επί ώρες στο τσουχτερό κρύο, να παρευρίσκομαι σε πάρτι μόνο με αγνώστους και να στέκομαι μόνος σε μια σκηνή μπροστά σε ένα μεγάλο ακροατήριο χωρίς να κάνω τίποτα», δήλωσε ο Morimoto, πατέρας ενός 7χρονου παιδιού στο CNBC Make It.

«Ωστόσο, όποια ατυχία κι αν έχω βιώσει, αισθάνομαι ότι είναι κάτι ξεχωριστό που συνέβη μόνο και μόνο επειδή κάνω αυτή τη δουλειά, οπότε την λατρεύω», τόνισε.

Η μεγαλύτερη σε διάρκεια εργασία του ήταν ένα 17ωρο ταξίδι στην ίδια σιδηροδρομική γραμμή, από άκρη σε άκρη, από το πρωί μέχρι το τελευταίο δρομολόγιο. «Κάναμε 13 γύρους στη γραμμή Yamanote», είπε.

Υπήρξαν, επίσης, αρκετά αιτήματα απλά να ακούει για τις κακές ημέρες που είχαν οι πελάτες του. Ωστόσο, όταν πρόκειται για συζητήσεις, ο Morimoto προσφέρει τα απολύτως απαραίτητα και τις πιο απλές απαντήσεις. Γνέφει και ακούει προσεκτικά, αλλά φροντίζει να μην το παίζει ψυχολόγος.

O Morimoto ανέφερε στο CNBC ότι λαμβάνει περίπου 1.000 αιτήματα ετησίως και αφήνει τους πελάτες του να αποφασίσουν πόσο θα τον πληρώσουν.

Ο ίδιος συνήθιζε να χρεώνει μεταξύ 10.000 και 30.000 γιεν (65 έως 195 δολάρια) για μια συνεδρία 2 – 3 ωρών και κέρδισε περίπου 80.000 δολάρια πέρυσι.

Δηλαδή, 76.138,63 ευρώ.

Ο Morimoto εισήγαγε το μοντέλο «pay-as-you-wish» (πλήρωσε ό,τι θέλεις) στα τέλη του περασμένου έτους.

«Χρεώνω εθελοντική αμοιβή, οπότε δεν ξέρω αν θα είναι βιώσιμο, αλλά διασκεδάζω προσπαθώντας να δω αν είναι», είπε, προσθέτοντας ότι ο στόχος του δεν είναι να ζει από αυτή τη δουλειά ή να συντηρηθεί, αλλά να «ζει απλά τη ζωή και να την απολαμβάνει».

Για να δοκιμάσει τις υπηρεσίες του, το CNBC Make It συνόδευσε τον Morimoto για δύο ώρες, πηγαίνοντάς τον σε μια καφετέρια γουρουνιών στο Τόκιο, όπου οι πελάτες μπορούν να πιουν ένα ποτό και να αλληλεπιδράσουν με γουρουνάκια.

«Αρχικά είχα προγραμματίσει να πάω μόνη μου, αλλά μπαίνοντας σ’ ένα γεμάτο καφέ και βλέποντας τους πελάτες σε ζευγάρια και μικρές ομάδες ένιωσα μια δόση ανακούφισης που είχα την παρέα του Morimoto», γράφει ο δημοσιογράφος, Lee Ying Shan.

Επίσης είχε κάποιον να τη βγάλει φωτογραφίες με τα γουρουνάκια. Πέρα από λίγες κουβέντες σε σπαστά ιαπωνικά, δεν χρειάστηκε να κάνουν καμία συζήτηση. Και τότε, όπως λέει, συνειδητοποίησε την απήχηση του Morimoto: Οι πελάτες του μπορούν να απολαύσουν μια δραστηριότητα σε κοινωνικό περιβάλλον, χωρίς να τους κρίνουν ότι πηγαίνουν μόνοι τους.

Αν και δεν υπάρχουν επίσημα στατιστικά στοιχεία που να παρακολουθούν τον «κλάδο» των ενοικιαζόμενων προσώπων στην Ιαπωνία, η χώρα φιλοξενεί μια σειρά υπηρεσιών ενοικίασης για προσωρινές φίλες, φίλους, φίλους, ακόμη και συγγενείς.

«Αυτό ταιριάζει με τις ανάγκες των Ιαπώνων, οι οποίοι δεν αναζητούν τον έρωτα ή τον γάμο και δεν θέλουν την ταλαιπωρία τέτοιων σχέσεων, αλλά θέλουν κάποιον με τον οποίο μπορούν να βγουν ραντεβού ή να δειπνήσουν μαζί του», δήλωσε στο CNBC ο Ai Sakata, σύμβουλος στο Eρευνητικό Ινστιτούτο, Nomura.

Η μοναξιά μπορεί να είναι ένας λόγος που κάποιοι πληρώνουν για τέτοιες υπηρεσίες, αλλά δεν είναι ο μοναδικός, σύμφωνα με τον Morimoto και τους ειδικούς με τους οποίους μίλησε το CNBC.

Ορισμένα άτομα μπορεί να επιθυμούν την συντροφικότητα, αλλά κάποιοι μπορεί απλώς να είναι λίγο «κοινωνικά αδέξιοι», τόνισε ο Hiroshi Ono, καθηγητής ανθρώπινου δυναμικού στο Πανεπιστήμιο Hitotsubashi.

Οι περισσότεροι Ιάπωνες δεν αντιμετωπίζουν απαραίτητα καλά την αντιπαράθεση ή ακόμη και την άμεση επικοινωνία, πρόσθεσε ο καθηγητής : «Οι άνθρωποι είναι ίσως πολύ αμήχανοι για να πουν, “θα γίνεις φίλος μου;” Και έτσι για να αποφύγουν αυτή την αμηχανία, είναι πρόθυμοι να πληρώσουν γι’ αυτό».

Ο Morimoto είπε ότι μια γυναίκα κάποτε τον πλήρωσε για να καθίσει σε μια γωνία καφέ, εντός του οπτικού της πεδίου, ενώ εκείνη παρέδιδε τα χαρτιά του διαζυγίου της στον σύζυγό της, χωρίς να του τραβήξει την προσοχή. Η υπογραφή των εγγράφων έγινε ομαλά, και η γυναίκα είπε ότι πήρε περαιτέρω θάρρος από την παρουσία κάποιου γνωστού της εκεί κοντά.

Η παρουσία του λειτουργεί σαν ένα είδος «κουβέρτας ασφαλείας» προσωρινά, κοινωνικοποιώντας όσους αισθάνονται άβολα σε συγκεκριμένα περιβάλλοντα, παρατηρεί ο 41χρονος.

«Υπάρχουν πολλές διαφορετικές αγαπημένες στιγμές σ’ αυτή τη δουλειά, όπως όταν λαμβάνω ένα μήνυμα προσφοράς, όταν συναντώ έναν πελάτη, όταν συνοδεύω έναν πελάτη σ’ ένα άγνωστο μέρος, όταν απλά ακούω μια ιστορία, και νιώθω χαρούμενος σε κάθε στιγμή», λέει ο Morimoto.

«Δεν υπήρχε τίποτα άλλο που πραγματικά θα ήθελα να κάνω», κατέληξε.

Οι επισκέπτες συχνά ξαφνιάζονται από τις διαστάσεις του, αφού έχει ύψος μόλις 1.25 μέτρα και ζυγίζει περίπου 175 κιλά

Το άγαλμα της Μικρής Γοργόνας αποτελεί σήμα κατετεθέν της Κοπεγχάγης και είναι ένα από τα διάσημα τουριστικά αξιοθέατα της Δανίας, προσελκύοντας εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο. 

Το άγαλμα είναι εμπνευσμένο από το διάσημο παραμύθι του Δανού συγγραφέα, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, που εκδόθηκε το 1837.

Το παραμύθι αναφέρεται για μια νεαρή γοργόνα που είναι διατεθειμένη να εγκαταλείψει τη ζωή της στη θάλασσα και την ταυτότητα της για να αποκτήσει μια ανθρώπινη ψυχή και την αγάπη ενός πρίγκιπα.

Ένα από τα πιο εκπληκτικά πράγματα σχετικά με το άγαλμα της Μικρής Γοργόνας είναι το μέγεθός του. Οι επισκέπτες συχνά ξαφνιάζονται από τις διαστάσεις του, αφού έχει ύψος μόλις 1.25 μέτρα και ζυγίζει περίπου 175 κιλά, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τα επιβλητικά μνημεία που υπάρχουν σε άλλες χώρες.

Το άγαλμα βρίσκεται πάνω σ’ ένα βράχο στον παραλιακό πεζόδρομο Langelinie στη βόρεια είσοδο του παλιού λιμανιού, δίπλα στο φρούριο Kastelet.

Αυτή η γραφική τοποθεσία προσφέρει πανοραμική θέα στην προκυμαία και το λιμάνι.

Η ιστορία του αγάλματος 

Ο Καρλ Τζεικόμπσεν – γιος του ιδρυτή της ζυθοποιίας Carlsberg- είχε συγκινηθεί τόσο πολύ, παρακολουθώντας μια παράσταση μπαλέτου του Βασιλικού Θεάτρου της Κοπεγχάγης, που ήταν βασισμένη στο παραμύθι, που ανέθεσε το 1909 στον γλύπτη Έντβαρντ Έρικσεν να φτιάξει ένα άγαλμα, το οποίο επρόκειτο να γίνει το πρότυπο της μπαλαρίνας Έλεν Πράις, που έπαιζε τη Μικρή Γοργόνα στην παράσταση.

Τελικά, ο γλύπτης έφτιαξε το χάλκινο άγαλμα, το οποίο παρουσιάστηκε στις 23 Αυγούστου 1913. Το κεφάλι του αγάλματος μοντελοποιήθηκε από την Πράις, αλλά καθώς η μπαλαρίνα δεν συμφωνούσε να ποζάρει γυμνή, το σώμα διαμορφώθηκε σύμφωνα με τη σύζυγο του Έρικσεν, Έλιν.

Η ιστορία της Μικρής Γοργόνας έχει γίνει αναπόστατο κομμάτι της λαϊκής κουλτούρας της Δανίας, ξεπερνώντας τα σύνορα της χώρας.

Σ’ αυτό, συνέβαλε το γεγονός, ότι το διάσημο παραμύθι έχει μεταφερθεί στο θεατρικό σανίδι, στην μεγάλη οθόνη και σε βιβλία. Ωστόσο, το προφίλ του αγάλματος ενίσχυσε διεθνώς το διάσημο μιούζικαλ κινουμένων σχεδίων της Disney (1989).

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, το άγαλμα γίνεται αρκετά στόχος βανδαλισμών από άγνωστους δράστες καθώς και πολιτικούς ακτιβιστές.

Το 1964 αποκεφαλίσθηκε για πρώτη φορά. Το κεφάλι της δεν βρέθηκε ποτέ. Το 1998, βάνδαλοι έκοψαν για δεύτερη φορά το κεφάλι της, για να το επιστρέψουν στην συνέχεια, ενώ το 2003 η Μικρή Γοργόνα έγινε στόχος έκρηξης. Συχνά γίνεται και στόχος γκράφιτι ή μπογιάς. Το 2020, άγνωστοι έγραψαν επάνω της το μυστηριώδες «Ρατσιστικό ψάρι».

Παρά τα ατυχή περιστατικά, μετά από κάθε πράξη βεβήλωσης, γίνονται εργασίες αποκατάστασης, αποδεικνύοντας την πολιτισμική αξία του μνημείου. 

Οι ευσεβείς πολίτες δεν πτοήθηκαν από την καταστροφή της τοποθεσίας από τους Σοβιετικούς και συνέχισαν να τοποθετούν σταυρούς

Ο Λόφος των Σταυρών (Kryžių kalnas) είναι μια τοποθεσία που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Λιθουανίας, περίπου 12 χλμ. βόρεια της πόλης Σιαουλιάι (της τέταρτης μεγαλύτερης πόλης στη χώρα) και σε κοντινή απόσταση από το χωριό Γιουργκαϊτσιάι.

Πρόκειται για ένα λόφο με χιλιάδες σταυρούς και άλλα ιερά αντικείμενα που αποτελεί έναν τόπο ιερό προσκυνήματος για τους Λιθουανούς.

Η ακριβής προέλευση της παράδοσης να αφήνουν οι πολίτες σταυρούς στον λόφο είναι αβέβαιη, αλλά πιστεύεται ότι οι πρώτοι σταυροί τοποθετήθηκαν στο πρώην φρούριο του λόφου Γιουργκαϊτσιάι ή Ντομαντάι λίγο μετά την Εξέγερση του Νοεμβρίου (1830 έως το 1831).

Κατά τη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης, η Λιθουανία πολέμησε εναντίον της Ρωσικής Αυτοκρατορίας σε μια προσπάθεια να κερδίσει την ανεξαρτησία της.

Σύμφωνα με αναφορές, μετά τη κατάπνιξη της εξέγερσης, η κυβέρνηση του Τσάρου απαγόρευσε στους Λιθουανούς να τιμήσουν τους νεκρούς επαναστάτες. Έτσι, οι οικογένειες και οι φίλοι των θυμάτων άρχισαν να τοποθετούν σταυρούς στο Λόφο των Σταυρών για να τιμήσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Πολλοί άνθρωποι που είχαν σταυρούς στα σπίτια τους τιμωρήθηκαν, ενώ οι σταυροί γκρεμίστηκαν.

Παρ΄ όλα αυτά, οι ευσεβείς πολίτες δεν πτοήθηκαν και συνέχισαν να τοποθετούν σταυρούς στο σημείο, δείχνοντας την πίστη τους για να ξεπεράσουν τις αντιξοότητες.

Μια άλλη εξέγερση κατά των Ρώσων, γνωστή ως Εξέγερση του Ιανουαρίου, ξεκίνησε το 1863 και τελείωσε τον επόμενο χρόνο. Αν και οι αντάρτες απέτυχαν και σ’ αυτή την προσπάθεια τους για ανεξαρτησία, σημειώθηκε αύξηση στην ανέγερση σταυρών στο σημείο.

Ένας από τους κύριους λόγους, είναι η απόφαση των ρωσικών αρχών να απαγορεύσουν την τοποθέτηση σταυρών όχι μόνο στην άκρη των δρόμων, αλλά και στα νεκροταφεία.

Την δεκατία του 1940 ξεκίνησε η κατοχή της Λιθουανίας από τη Σοβιετική Ένωση. Κατά τη Σοβιετική κατοχή (1944 -1991), ο Λόφος των Σταυρών έγινε απαγορευμένος τόπος και εν γένει απαγορεύτηκε η ανέγερση των σταυρών.

Τον Απρίλιο του 1961, η τοποθεσία καταστράφηκε με μπουλντόζες και κάηκε από τις αρχές. Οι Σοβιετικοί έκαψαν τους ξύλινους σταυρούς, έλιωσαν τους μεταλλικούς και τους χρησιμοποίησαν ως παλιοσίδερα, ενώ οι πέτρινοι θρυμματίστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν στην οδοποιία. Παρόλο που ο Λόφος των Σταυρών καταστράφηκε αρκετές φορές (όπως το 1973 και το 1975), κάθε φορά οι ντόπιοι αψηφούσαν τους κινδύνους, τοποθετώντας σταυρούς κατά την διάρκεια της νύχτας, δείχνοντας την αντίσταση τους στον σοβιετικό ζυγό.

Επομένως, οι πράξεις βεβήλωσης όχι μόνο δεν κατάφεραν να συντρίψουν το πνεύμα των Λιθουανών, αλλά ενίσχυσαν περαιτέρω την αποφασιστικότητά τους για ελευθερία.

Εξάλλου, οι χειροποίητοι ξυλόγλυπτοι σταυροί αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας της χώρας. Μάλιστα, η παραδοσιακή αυτή τέχνη της κατασκευής σταυρών (kryždirbystė) έχει εγγραφεί στο κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Από την ανεξαρτησία της Λιθουανίας από τη Ρωσία κατά τις αρχές του 20ου αιώνα, ο Λόφος των Σταυρών έχει γίνει τόπος προσκυνήματος, προσελκύοντας εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο.

Σήμερα, υπολογίζεται ότι σταυροί (ξύλινοι, μεταλλικοί, πέτρινοι σ’ όλα τα μεγέθη) και τα προσκυνήματα ξεπερνούν τις 100.000.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στις 7 Σεπτέμβριο του 1993, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος B’ επισκέφτηκε την περιοχή, ανακηρύσσοντάς τον Λόφο των Σταυρών ως τόπο ελπίδας, ειρήνης, αγάπης και θυσίας.

Οι επισκέπτες του ιστορικού μνημείου μπορούν να τοποθετήσουν τον δικό τους σταυρό στο Λόφο των Σταυρών, ενώ για να προσεγγίσουν το σημείο χρειάζονται περίπου 2,5 ώρες με το αυτοκίνητο από το Βίλνιους.

Παρά την παραδεισένια ομορφιά του, το γραφικό χωριό αντιμετωπίζει έντονο πρόβλημα μείωσης του πληθυσμού, αφού έχει μόλις 262 κατοίκους

Αρκετές πόλεις της Ευρώπης προσφέρουν δελεαστικά οικονομικά κίνητρα για να προσελκύσουν νέους κατοίκους, με απώτερο στόχο να αντιστρέψουν την πληθυσμιακή μείωση τους.

Ένα από αυτά τα τα μέρη που αναζητά νέους κατοίκους είναι και το γραφικό χωριό Albinen που βρίσκεται στο καντόνι του Βαλέ, στην καρδιά των Ελβετικών Άλπεων.

Παρά την παραδεισένια ομορφιά του, το ήσυχο αυτό χωριό αντιμετωπίζει έντονο πρόβλημα μείωσης του πληθυσμού, αφού έχει μόλις 262 κατοίκους.

Για να αντιμετωπίσει το δημογραφικό πρόβλημα, το Albinen προσφέρει έως και 21.000 ευρώ, σε όσους προτίθενται να μετακομίσουν εκεί.

Αν και το να ξεκινήσετε μια νέα ζωή μπορεί να φαίνεται μια δύσκολη υπόθεση, οι Ελβετοί ελπίζουν ότι το χρηματικό κίνητρο θα προσελκύσει πιθανούς νέους κατοίκους που είναι πρόθυμοι να αγοράσουν, να χτίσουν ή να ανακαινίσουν ένα σπίτι στην εντυπωσιακή κοινότητα των Άλπεων.

Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο του προγράμματος, οι επιλέξιμοι συμμετέχοντες λαμβάνουν 20.000 ελβετικά φράγκα (21.117 ευρώ) ανά ενήλικα και επιπλέον 10.000 ελβετικά φράγκα (10.585 ευρώ) για κάθε παιδί.

Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένες προϋποθέσεις, αφού οι νέοι κάτοικοι πρέπει να είναι κάτω των 45 ετών, να επενδύσουν τουλάχιστον 200.000 φράγκα (211.722 ευρώ) σε αγορά ή κατασκευή ακινήτου, αλλά και να δεσμευτούν ότι θα ζήσουν στο χωριό για τουλάχιστον δέκα χρόνια.

Για όσους σκέφτονται να αλλάξουν την ζωή τους, το Albinen προσφέρει μοναδική θέα στις Άλπεις, ήρεμο περιβάλλον και υψηλή ποιότητα ζωής.

Άλλωστε, η Ελβετία κατατάσσεται σταθερά ανάμεσα στις χώρες με την καλύτερη ποιότητα ζωής παγκοσμίως, με μέσο όρο προσδόκιμου ζωής τα 84 χρόνια, δηλαδή τέσσερα χρόνια υψηλότερο από τον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ.

Επιπρόσθετα, η Ελβετία διαθέτει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας παγκοσμίως και φημίζεται για το κορυφαίο της σύστημα υγειονομικής περίθαλψης. Παρόλο που το κόστος ζωής είναι υψηλό, συγκρίσιμο με πόλεις όπως το Λονδίνο ή η Νέα Υόρκη, η οικονομική βοήθεια του προγράμματος Albinen καθιστά το ελβετικό όνειρο λίγο πιο προσιτό.

Όταν το πρόγραμμα παρουσιάστηκε αρχικά, κέντρισε αμέσως διεθνές ενδιαφέρον.

Σήμερα, οι αξιωματούχοι τονίζουν ότι δεν πρόκειται απλά για ένα χρηματικό βοήθημα, αλλά για μια πρωτοβουλία που εστιάζει στην δέσμευση ότι οι ενδιαφερόμενοι θα συνεισφέρουν στην τοπική κοινότητα.