Αρχείο κατηγορίας Περίεργα και Παράξενα

Το καρπούζι αποτελεί αδιαμφισβήτητα το πλέον αγαπημένο φρούτο του καλοκαιριού. Είναι δροσερό, ελαφρύ και έχει λίγες θερμίδες.

Αυτό, ωστόσο, που πολλοί δεν γνωρίζουν είναι ότι το καρπούζι δεν είναι ελληνική λέξη αλλά προέρχεται από την τουρκική λέξη karpuz η οποία ανάγεται στην περσική xarbuz(a).

Ποια είναι, όμως η ελληνική; H επιστημονική ονομασία του φρούτου είναι «Κίτρουλλος ο εριώδης» (Citrullus lanatus). Ωστόσο, υπάρχει άλλη ελληνική λέξη για το καρπούζι την οποία λίγοι γνωρίζουν. Η ελληνική λέξη για το καρπούζι είναι «υδροπέπων» δηλαδή υδρο-πεπόνι. Αντίστοιχα στην αγγλική γλώσσα water-melon.

Φυσικά δε σημαίνει ότι από αύριο θα το λέει κάποιος υδροπέπων, αλλά τουλάχιστον θα το ξέρεις!

Σίγουρα θα σου έχει τύχει αν έχεις ταξιδέψει με αεροπλάνο, να σου ζητήσουν να βγάλεις το laptop από την τσάντα κατά τον έλεγχο των χειραποσκευών.

Για ποιο λόγο όμως πρέπει να γίνεται αυτό με τη συγκεκριμένη συσκευή; Ο λόγος αφορά φυσικά την ασφάλεια καθώς η μπαταρία και άλλα μηχανικά εξαρτήματα του φορητού υπολογιστή είναι αρκετά δύσκολο να σκαναριστούν, ειδικά αν το σύστημα σάρωσης είναι παλιό και μπορεί να κρύβουν ακόμη και μαχαίρια μέσα.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με άλλες συσκευές, όπως τα tablets και οι φωτογραφικές μηχανές. Αν τυχόν δεν σου ζητήσουν να το βγάλεις από την τσάντα, τότε πιθανόν βρίσκεσαι σε αεροδρόμιο με πιο εξελιγμένο και ακριβό σύστημα ασφαλείας που μπορεί να το σκανάρει ακόμη κι αν είναι μέσα σε τσάντα.

Καλοκαίρι σημαίνει ήλιος και από την αρχαιότητα ο αστέρας του ηλιακού μας συστήματος αποτέλεσε αντικείμενο θαυμασμου, έμπνευσης και έρευνας. Δεν είναι λίγοι οι αρχαίοι αλλά και νεότεροι που μίλησαν γι’ αυτόν και είπαν λόγια που έμειναν στην ιστορία.

#1. Αν δεν θες να χάσεις τα μάτια και το μυαλό σου, να ακολουθείς τον ήλιο περπατώντας στη σκιά. – Φρήντριχ Νίτσε

#2. Ακόμα και η πιο σκοτεινή νύχτα θα τελειώσει και ο ήλιος θα ανατείλει ξανά. – Βίκτωρ Ουγκώ

#3. Ο ήλιος σκάει μέσα μας κι εμείς κρατάμε την παλάμη στο στόμα έντρομοι. – Οδυσσέας Ελύτης

#4. Αυτοί που φέρνουν τον ήλιο στη ζωή των άλλων, φωτίζουν εξίσου τη δική τους ύπαρξη. – James Barrie

#5. Ακόμα και ο ήλιος δεν μπορεί να υπερβεί το μέτρο. – Ηράκλειτος

#6. Ο ήλιος λάμπει για όλους. – Γάιος Πετρώνιος

#7. Ο έρωτας και η λογική μοιάζουν με τον ήλιο και το φεγγάρι. Όταν ανατέλλει το ένα, δύει το άλλο. – Κικέρων

#8. Περισσότεροι προσκυνούν τον ήλιο όταν ανατέλλει παρά όταν δύει. – Πομπήιος

Όλοι έχουμε συνηθίσει το άγαλμα της Ελευθερίας με αυτό το χαρακτηριστικό μπλε-πράσινο χρώμα αλλά λίγοι γνωρίζουν ότι δεν ήταν πάντα έτσι.

Κάποτε, λοιπόν, είχε ένα λαμπερό, γυαλιστερό χάλκινο χρώμα. Τα επίσημα αποκαλυπτήρια έγιναν από τον πρώην κυβερνήτη της Νέας Υόρκης και τότε πρόεδρο Γκρόβερ Κλίβελαντ, στις 28 Οκτωβρίου 1886, οπότε και φυσικά είχε άλλο χρώμα.

Αρχικά, λοιπόν, το Άγαλμα της Ελευθερίας έλαμπε με το κοκκινωπό-καφέ χρώμα του πρόσφατα σφυρηλατημένου χαλκού, αλλά κατά τη διάρκεια των επόμενων είκοσι ετών, το άγαλμα υπέστη δραματική μεταμόρφωση λόγω της γνωστής χημικής αντίδρασης της οξείδωσης. Κατά την οξείδωση, ο χαλκός αντιδρά με το οξυγόνο του αέρα, με αποτέλεσμα το μέταλλο να χάνει ηλεκτρόνια.

Στην αρχή, με την οξείδωση, υπήρξε ο σχηματισμός του κυπρίτη και το άγαλμα απέκτησε μια ροζ-κόκκινη απόχρωση. Με την πάροδο του χρόνου και τις περαιτέρω αντιδράσεις υπήρξε ο σχηματισμός του μαύρου τενορίτη, ενώ τελικά ο συνδυασμός των οξειδίων του χαλκού και του ατμοσφαιρικού νερού, μαζί με το χλώριο από τον ψεκασμό του λιμανιού, είχε ως αποτέλεσμα το άγαλμα να αποκτήσει το διάσημο πλέον γαλαζοπράσινο χρώμα του.

Και μπορεί το άγαλμα να είναι πολύ διάσημο, αλλά πολλές πληροφορίες σχετικά με αυτό δεν είναι εξίσου γνωστές…

Μια γυναίκα από το Βανκούβερ, με το όνομα Λουτσία, αποκάλυψε την απόλυτα άβολη θέση στην οποία βρέθηκε σε ένα αεροδρόμιο του Καναδά όταν η ασφάλεια μπέρδεψε το Power bank της με ερωτικό βοήθημα.

Όπως αποκαλύπτει η ίδια, στην αρχή η ασφάλεια αρχικά πήρε στην άκρη την τσάντα της αναφέροντας υποψία μαχαιριού. Αλλά τα πράγματα πήραν μια περίεργη τροπή όταν στη συνέχεια ρωτούσαν αν κουβαλούσε μια ένα ερωτικό βοήθημα ή ερωτικό παιχνίδι. Η ίδια μην έχοντας ιδέα σε τι αναφέρονταν άρχισε να κοκκινίζει μέχρι που μια πιο προσεκτική ματιά ανακάλυψε την πηγή της σύγχυσης που δεν ήταν άλλη από το Diablo 3 soul stone power bank της.

Η αντισυμβατική σχεδίαση του power bank είναι εμπνευσμένη από το Diablo 3 Soulstone. Η ανάρτηση έγινε σύντομα viral στο X και συγκέντρωσε μια σειρά από αντιδράσεις από χρήστες του διαδικτύου.

Ένας χρήστης αστειεύτηκε λέγοντας: “Το άτομο που έκανε την ερώτηση ήλπιζε ότι θα το παραδεχόσασταν ότι έχετε μαχαίρι, ώστε να μην χρειάζεται να κάνει την επόμενη ερώτηση.”

Ένας άλλος χρήστης σχολίασε, “Γεια, είχα ένα παρόμοιο περιστατικό με αυτό το power bank στο αεροδρόμιο. Με τράβηξαν στην άκρη και μου είπαν “Τι είναι αυτό, φαίνεται περίεργο”.

“Ξέρω ότι δεν πρέπει να γελάσω με αυτό, αλλά θεέ μου, πολύ επικό. Είμαι στεναχωρημένος για σένα”, έγραψε κάποιος άλλος με την ίδια εν τέλει να αποκαλύπτει ότι παρά την ντροπή της στιγμής, τώρα διηγείται την ιστορία με χιούμορ.

Πιθανόν σε διάφορες έρευνες που έχουν γίνει κατά καιρούς να έχετε ακούσει ή διαβάσει ότι το πιο σπάνιο χρώμα ματιών είναι το πράσινο. Φαίνεται, ωστόσο, ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει πλέον.

Υπάρχει, όπως λένε πλέον οι ειδικοί, ένα χρώμα που το έχει μόνο το 1% των ανθρώπων παγκοσμίως. Ποιο είναι αυτό; Το γκρι! Το πράσινο θεωρείται ότι αντιστοιχεί στο 2% των ανθρώπων παγκοσμίως με το γκρι να έχει ακόμη μικρότερο ποσοστό. Όσον αφορά το πιο συνηθισμένο χρώμα, τώρα, αυτό είναι το καστανό χρώμα καθώς βρίσκεται μεταξύ 55% και 79% του παγκόσμιου πληθυσμού, σύμφωνα με το VeryWell Health.

Ποιος ήταν ο λόγος που παρακίνησε τον εφευρέτη

Μια ξεχωριστή εφεύρεση που συναντάμε καθημερινά σε πολλά κτήρια, επιχειρήσεις και υπηρεσίες, η περιστρεφόμενη πόρτα, τοποθετήθηκε για πρώτη φορά στο ρεστοράν Ρέκτορ στην Τάιμς Σκουέρ της Νέας Υόρκης, το 1899.

Ποιος είναι όμως ο λόγος που οδήγησε τον εφευρέτη της στη δημιουργία της; Ο λόγος για τον Αμερικανό εφευρέτη Θεόφιλο βαν Κένελ. Πρόκειται για μια ιδέα με την οποία επεδίωξε, η πόρτα να εμποδίζει τη σκόνη, τη βροχή, το χιόνι και τους έξω ήχους να μπαίνουν στο κτίριο αλλά και να κρατά τη θερμότητα μέσα, εξοικονομώντας ενέργεια και πόρους.

Ο Βαν Κένελ κατοχύρωσε την «πόρτα θυέλλης» το 1888- αλλά θεωρείται πως ο πραγματικός λόγος ήταν άλλος και όχι η προστασία από τα καιρικά φαινόμενα. Συγκεκριμένα απεχθανόταν τις έννοιες του «ιπποτισμού» και των «καλών τρόπων», μέρος των οποίων ήταν η «υποχρέωση» να κρατά την πόρτα ανοικτή για να περνούν άλλοι, ιδίως οι γυναίκες.

Μάλιστα, λέγεται, για την ακρίβεια, πως κυριολεκτικά μισούσε το να ανοίγει την πόρτα για τις γυναίκες. Η λύση λοιπόν ήταν απλή γι’ αυτόν. Εφηύρε κάτι για να αντιμετωπίσει αυτή την συνήθεια και να μην χρειάζεται κανείς να ανοίγει την πόρτα κανενός.

Το είχατε φανταστεί ποτέ;

Τι θα σκεφτόσασταν αν κάποιος σας έλεγε ότι και οι κότες… κοκκινίζουν; Ίσως ότι σας κάνει χιούμορ. Κι όμως είναι πραγματικότητα και είναι και επιστημονικά επιβεβαιωμένο.

Η συνεπικεφαλής σχετικής μελέτης, Aline Bertin, ερευνήτρια στο Εθνικό Ινστιτούτο Γεωργικής Έρευνας ανέφερε σχετικά με τα ευρήματα που δόθηκαν στη δημοσιότητα: «Η έρευνά μας δείχνει ότι τα οικόσιτα κοτόπουλα είναι ευαίσθητα και έχουν πολύ λεπτούς τρόπους να εκφράζουν τα συναισθήματά τους».

Μαζί με ερευνητές από διάφορα γαλλικά ινστιτούτα και το University of Tours, η μελέτη έδειξε ουσιαστικά ότι οι κότες σήκωναν τα φτερά του κεφαλιού τους όταν ήταν ικανοποιημένες και ήρεμες, ενώ το κοκκίνισμα για μερικά δευτερόλεπτα έδειχνε μια αντίδραση στον ενθουσιασμό – σε θετικές καταστάσεις όπως η αναμονή για να φάνε σκουλήκια – όπως επίσης και σε τρομακτικές καταστάσεις, όπως η αιχμαλώτιση.

Η Bertin πρόσθεσε: «Αν και τα συναισθήματα ενός κοτόπουλου δεν είναι άμεσα συγκρίσιμα με αυτά που βιώνουν οι άνθρωποι, δείξαμε ότι κοκκινίζουν επίσης μέσα σε δευτερόλεπτα κατά τη διάρκεια έντονων συναισθημάτων».

Μια απίθανη ιστορία με αίσιο τέλος

Ήταν το 1983 όταν ο 62χρονος σήμερα αλλά νεαρός τότε φοιτητής Jonny Clothier διαπίστωσε μια μέρα που επέστρεφε στο διαμέρισμά του στο Μπρίστολ ότι αυτό είχε καταστραφεί τελείως από τον παπαγάλο ενός φίλου του.

Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο αυτό αλλά πως αυτή η καταστροφή θα αποτελούσε το λόγο για να αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο της πόλης την ίδια ημέρα με τον γιο του, 41 χρόνια αργότερα. Η ιστορία έχει ως εξής: Όσο ο Jonny ήταν φοιτητής αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ όλα κυλούσαν ομαλά μέχρι και λίγο πριν την αποφοίτησή του.

Τότε ο παπαγάλος ενός φίλου του, τον οποίο φιλοξενούσε, έμεινε ελεύθερος και χωρίς επίβλεψη μέσα στο διαμέρισμα και μέσα σε λίγες ώρες τα έκανε όλα γης μαδιάμ. Και ενώ βρήκε αμέσως άλλο σπίτι να μείνει, το ίδρυμα απαίτησε από τον ίδιο να πληρώσει το ενοίκιο του τελευταίου εξαμήνου ύψους 64,80 λιρών (περίπου 77 ευρώ τότε και σημερινή αξία περίπου 253 ευρώ).

Αν δεν το έκανε δε θα του επιτρεπόταν να πάρει μέρος στην τελετή αποφοίτησης μαζί με τους υπόλοιπους συμφοιτητές του. Και ενώ είχε τα χρήματα, εκνευρίστηκε από την απαίτηση και τον κανόνα που ήθελε τους φοιτητές να έχουν πρώτα ρυθμίσει όλες τις οικονομικές τους εκκρεμότητες προς το εκπαιδευτικό ίδρυμα για να αποφοιτήσουν και ο ίδιος αρνήθηκε να καταβάλει το ποσό, με αποτέλεσμα να πάρει απλώς το πτυχίο του χωρίς να λάβει μέρος στην τελετή.

Ενώ τα χρόνια πέρασαν και το συμβάν ξεχάστηκε, ο ίδιος παντρεύτηκε αργότερα μα συμφοιτήτριά του και απέκτησαν μαζί τρία παιδιά. Και τα τρία σπούδασαν, επίσης, στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ, όπως και οι γονείς τους. Και ενώ ο μικρότερος εξ αυτών ετοιμαζόταν να αποφοιτήσει την Πέμπτη (25/07), ξαφνικά ο πατέρας του έλαβε ένα απροσδόκητο νέο: Μετά από τέσσερις δεκαετίες, ο λογαριασμός της διαμονής θα ακυρωνόταν και ο 62χρονος σήμερα Jonny θα μπορούσε επιτέλους και επισήμως να αποφοιτήσει και μάλιστα… με το γιο του!

«Μετά από 41 χρόνια, σκεφτήκαμε ότι επιτέλους ήρθε η ώρα να αποσύρουμε τον λογαριασμό και ήταν υπέροχο να δούμε τον Jonny να αποφοιτά επίσημα. Χαιρόμαστε πολύ που ο Jonny, ο Carter και η υπόλοιπη οικογένεια πέρασαν μια τόσο σπουδαία ημέρα και τους ευχόμαστε καλή τύχη στο μέλλον», είπε η Evelyn Welch, αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ.

Το έχετε παρατηρήσει;

Κυκλοφορούν πολλά και διαφορετικά σαμπουάν, για όλους τους τύπους των μαλλιών και τις ανάγκες του καθενός.

Και παρ’ όλο που βγαίνουν σε διάφορα χρώματα και αρώματα, τελικά όλα (ή σχεδόν όλα) καταλήγουν να δημιουργούν πάντα άσπρο αφρό. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Ο λόγος έχει να κάνει με τις φυσαλίδες που σχηματίζουν τον αφρό. Αυτές είναι είναι τόσο λεπτές, με αποτέλεσμα οι χρωστικές ουσίες που υπάρχουν στο σαμπουάν να απλώνονται και να χάνουν το χρώμα τους λόγω του φωτός που διαθλάται και το λευκό φως που αντανακλά.